20.8.2026. Γιώργου Κατσαΐτη: Το ορθόδοξο τόξο και η Κέρκυρα

Το ανα­πα­ρά­γου­υ­με θεω­ρώ­ντας, πως οι σκέ­ψεις του για το ‘ορθό­δο­ξο τόξο’ είναι μία συμ­βο­λή στην διε­ρεύ­νη­ση του ευρύ­τε­ρου και πάντο­τε ξεχω­ρι­στού Ανα­το­λι­κού ζητή­μα­τος στο οποίο η Ελλά­δα και ιδιαί­τε­ρα η Κέρ­κυ­ρα είναι κομ­μά­τι του σαν ορια­κό σημείο Ανα­το­λής – Δύσης … 

Το
απο­κα­λού­με­νο «ορθό­δο­ξο τόξο» δεν υπήρ­ξε πραγ­μα­τι­κή συμ­μα­χία. Τα συμφέροντα
Ελλά­δας, Σερ­βί­ας, Βουλ­γα­ρί­ας, Ρου­μα­νί­ας και Ρωσί­ας συχνά συγκρού­στη­καν. Υπάρχει
όμως ένα γεω­πο­λι­τι­κό υπέ­δα­φος κοι­νής θρη­σκεί­ας, ιστο­ρι­κής μνή­μης και
πολι­τι­σμι­κών ανα­φο­ρών, πάνω στο οποίο η Ρωσία επι­χεί­ρη­σε επα­νει­λημ­μέ­να να
οικο­δο­μή­σει επιρ­ροή στα Βαλκάνια.

Δεν
πρό­κει­ται μόνο για κεφά­λαια της τοπι­κής Ιστο­ρί­ας. Απο­τυ­πώ­νουν δύο διαχρονικές
κινή­σεις: τη ρωσι­κή ανα­ζή­τη­ση διε­ξό­δου προς τις θερ­μές θάλασ­σες και τη
βρε­τα­νι­κή —και αργό­τε­ρα αμε­ρι­κα­νι­κή— στρα­τη­γι­κή ανά­σχε­σής της.

Η
Ουκρα­νία δεν είναι επα­νά­λη­ψη του 19ου αιώ­να. Η γεω­γρα­φία όμως επι­μέ­νει: Μαύρη
Θάλασ­σα, Στε­νά, Αιγαίο, Βαλ­κά­νια, Αδρια­τι­κή και Μεσό­γειος παραμένουν
συγκοι­νω­νού­ντα δοχεία ισχύ­ος. Η ρωσι­κή κίνη­ση προς τα Βαλ­κά­νια έχει ανακοπεί,
ενώ ενι­σχύ­θη­κε ο δυτι­κός άξο­νας λιμα­νιών και στρα­τιω­τι­κών και ενεργειακών
διαδρόμων.

 Η
ισχύς όμως δεν ασκεί­ται μόνο με στό­λους. Ασκεί­ται με οικο­νο­μία, θρησκεία,
ενη­μέ­ρω­ση, πολι­τι­σμό και ιστο­ρι­κή μνή­μη. Γι’ αυτό ο Άγιος Σπυ­ρί­δων στη Μόσχα
έχει σημα­σία πέρα από το προ­σκύ­νη­μα. 

Οι
πρω­τα­γω­νι­στές αλλά­ζουν. Η γεω­γρα­φία δυσκολότερα.