15.10.2023. Μίκη Θεοδωράκη: Εθνικός Ύμνος της Παλαιστίνης

Από το blog: https://theodorakism.blogspot.com/ μετα­φέ­ρου­με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες, που ανα­φέ­ρο­νται στο ιστο­ρι­κό της σύν­θε­σης του εθνι­κού ύμνου της Παλαι­στί­νης από τον Μίκη Θεο­δω­ρά­κη και της πρώ­της εκτέ­λε­σής του στο Παλαι­στι­νια­κό Κοι­νο­βού­λιο. Στο τέλος του κει­μέ­νου παρα­τί­θε­ται ο ύμνος.

Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

Το 1981, ο Γιά­σερ Αρα­φάτ επι­σκέ­πτε­ται την Ελλά­δα, ως ηγέ­της της Οργά­νω­σης για την Απε­λευ­θέ­ρω­ση της Παλαι­στί­νης. Κατά την παρα­μο­νή του στην Ελλά­δα, συνα­ντά­ται με τον τότε βου­λευ­τή (με το ΚΚΕ) Μίκη Θεο­δω­ρά­κη και του ζητά να συν­θέ­σει έναν ύμνο για την ΟΑΠ, ο οποί­ος θα προ­τα­θεί να απο­τε­λέ­σει τον επί­ση­μο ύμνο του Παλαι­στι­νια­κού Κρά­τους, όταν επι­τευ­χθεί η επί­ση­μη ίδρυ­σή του! Στις αρχές του επό­με­νου έτους (1982), ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης απο­δέ­χε­ται την πρό­σκλη­ση του Γιά­σερ Αρα­φάτ και επι­σκέ­πτε­ται την Βηρυ­τό, ως καλε­σμέ­νος του Υπουρ­γού Πολι­τι­σμού του Λιβά­νου και της ΟΑΠ, για να παρου­σιά­σει το έργο του!

Η ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΝΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ!

Στη Βηρυ­τό, σε έναν τερά­στιο υπό­γειο χώρο που απο­τε­λού­σε την Βου­λή των Παλαι­στι­νί­ων, η ηγε­σία του ΟΑΠ υπο­δέ­χε­ται τον Μίκη Θεο­δω­ρά­κη. Ο Αρα­φάτ προ­α­ναγ­γέλ­λει την ανά­κρου­ση του έργου του Μίκη Θεο­δω­ρά­κη, για να τεθεί προς έγκρι­ση ως Εθνι­κός Ύμνος των απα­ντα­χού Παλαι­στι­νί­ων. Η μου­σι­κή ξεκι­νά στο κασε­τό­φω­νο (βλ. φωτο 2) και αντη­χεί σε ολό­κλη­ρη την αίθου­σα. Στο τέλος, Αρα­φάτ και άπα­ντες βου­λευ­τές των Παλαι­στι­νί­ων σηκώ­νο­νται όρθιοι και ξεσπούν σε χει­ρο­κρο­τή­μα­τα ενθου­σια­σμού. Ο ύμνος είχε πλέ­ον και την έγκρι­ση της παλαι­στι­νια­κής βουλής!

Είναι χαρα­κτη­ρι­στι­κό, ότι το 1994 εορ­τά­στη­κε πανη­γυ­ρι­κά στο Όσλο η υπο­γρα­φή της συμ­φω­νί­ας μετα­ξύ Ισραη­λι­νών και Παλαι­στι­νί­ων (όπου ανα­γνω­ρί­στη­κε η Ανε­ξάρ­τη­τη Παλαι­στι­νια­κή Αρχή), παρου­σία των Πέρες και Αρα­φάτ με την παρου­σί­α­ση του Μαουτ­χά­ου­ζεν που στο μετα­ξύ έχει γίνει “εθνι­κό τρα­γού­δι” του Ισρα­ήλ και του Ύμνου για την Παλαι­στί­νη που συνέ­θε­σε ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης, ως ανα­γνώ­ρι­ση και της δικής του συμ­βο­λής στην υπό­θε­ση της ειρή­νης στην περιο­χή αυτή. Την ίδια χρο­νιά (1994), απο­νε­μή­θη­κε το νόμπελ Ειρή­νης στους Αρα­φάτ, Πέρες και Ράμπιν, για το ρόλο τους στις ειρη­νευ­τι­κές συνο­μι­λί­ες ανά­με­σα σε Ισραη­λι­νούς και Παλαιστινίους.

Το 1983, απο­νέ­με­ται το βρα­βείο Λένιν για την Ειρή­νη, στον Μίκη Θεο­δω­ρά­κη, ενώ το 2000 είναι υπο­ψή­φιος για το Νόμπελ Ειρή­νης, με την υπο­στή­ρι­ξη πλή­θους ανθρώ­πων του πνευ­μα­τι­κού κόσμου από κάθε γωνιά του πλα­νή­τη. Η Ακα­δη­μία του το αρνείται.