Τα διδάγματα της Αράλης…

Η λίμνη ή θάλασ­σα Αρά­λη ήταν κάπο­τε η Τρί­τη μεγα­λύ­τε­ρη λίμνη στον κόσμο (μετά την Κασπία και την Ανω Λίμνη στην Β. Αμε­ρι­κή) με έκτα­ση 68000 τετρ. χιλιό­με­τρα (μισή Ελλά­δα), 1500 νησιά, 70 μέτρα βάθος και ασφα­λώς συγκλο­νι­στι­κός βιό­το­πος. Αυτά όλα βέβαια κάπο­τε, για­τί από το 1960 και μετά άρχι­σε μία συγκλο­νι­στι­κή μετα­τρε­πτι­κή παρέμ­βα­ση στον χάρ­τη της περιο­χής με εκτρο­πή των μεγά­λων ποτα­μών Σιρ Ντα­ριά και Αμού Ντα­ριά, που από τρο­φο­δό­τες της λίμνης έγι­ναν αρδευ­τές της γει­το­νι­κής ερή­μου. Πράγ­μα­τι μία μεγά­λη περιο­χή στέ­πας έγι­νε εύφρο­ρη κοι­λά­δα βαμ­βα­κο­καλ­λιέρ­γειας καθι­στώ­ντας το Καζακ­στάν πρώ­τη χώρα εξα­γω­γής βάμ­βα­κα και τους συντρό­φους καζά­κους ευτυ­χείς για την υπερ­κά­λυ­ψη των παρα­γω­γι­κών τους πλά­νων… Ταυ­τό­χρο­να, όμως η μαζι­κή χρή­ση παρα­σι­το­κτό­νων μετέ­τρε­πε τη γη σε νεκρή και αδύ­να­μη για κάθε παρα­γω­γή αλλά και την γει­το­νι­κή και διαρ­κώς συρ­ρι­κνού­με­νη Αρά­λη σε νεκρά Θάλασ­σα, όπου συγκλο­νι­στι­κά μεγά­λο μέρος ορνι­θο­πα­νί­δας και ιχθυο­πα­νί­δας πέρα­σε στην … μυθο­λο­γία. Η καθε­στω­τι­κή αλλα­γή του 1990 (με ίδια πρό­σω­πα στην εξου­σία) αφού έχυ­σε κρο­κο­δεί­λια δάκρυα για την ζημιά στο περι­βάλ­λον, ενί­σχυ­σε την υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση των υδά­τι­νων πόρων και επέ­φε­ρε μέσα σε λιγό­τε­ρο από 20 χρό­νια την συγκλο­νι­στι­κά επι­τα­χυν­θεί­σα συρ­ρί­κνω­ση, που φαί­νε­ται στην φωτο­γρα­φία… Από το 2005 ξεκί­νη­σε ένα σημα­ντι­κό σχέ­διο επα­νυ­δά­τω­σης της λίμνης με κατα­σκευή φραγ­μά­των κ.λ.π., που κατά­φε­ρε να επε­κτεί­νει την υδά­τι­νη έκτα­ση αλλά και να επα­νεμ­φα­νί­σει μέρος της χαμέ­νης ιχθυο­πα­νί­δας και ορνι­θο­πα­νί­δας… Πλην όμως, τα βαρύ­τα­τα μολυ­σμέ­να εδά­φη από παρα­σι­το­κτό­να, βαρέα μέταλ­λα κ.α. «βοη­θή­μα­τα» της 40ετούς υπερ­καλ­λιέρ­γειας απε­τέ­λε­σαν τον βυθό της επε­κτα­θεί­σας λίμνης με απο­τέ­λε­σμα την βαρειά μόλυν­ση όλων των ειδών, που επα­νεμ­φα­νί­στη­καν και, που απο­τέ­λε­σαν μέρος και της ανθρώ­πι­νης τρο­φι­κής αλυ­σί­δας… Ετσι, η από­πει­ρα διόρ­θω­σης του αρχι­κού περι­βαλ­λο­ντι­κού εγκλή­μα­τος φέρ­νει κανού­ριες αρνη­τι­κές συνέ­πειες για την φύση και τον άνθρω­πο.
Ηθι­κά διδάγ­μα­τα: Δεν παί­ζου­με με την φύση και με κάθε παι­γνί­δι, που δεν γνω­ρί­ζου­με τους κανό­νες του… Δεν είμα­στε μικροί θεοί, είμα­στε απλές υπάρ­ξεις, ενταγ­μέ­νες στην φυσι­κή οντο­λο­γία. Η γνώ­ση, που έχου­με (όση έχου­με, όσοι την έχου­με…) πρέ­πει να γίνει πλε­ο­νέ­κτη­μα και όχι κατά­ρα για την ανθρω­πό­τη­τα, όπως είναι σήμε­ρα… Η φύση έχει τους δικούς της κανό­νες και το «ιδα­νι­κό» ανθρώ­πι­νο κοι­νω­νι­κό σύστη­μα θα είναι εκεί­νο, που θα τους γνω­ρί­ζει θα τους σέβε­ται και θα τους ενσω­μα­τώ­νει στις ιδε­ο­λο­γι­κές του παρακαταθήκες…