Ρυθμιστικό της Αθήνας… Το τελευταίο ανέκδοτο…

Η βαρύ­γδου­πη εξαγ­γε­λία ενός ακό­μη ρυθ­μι­στι­κού σχε­δί­ου για την Αθή­να έρχε­ται να συμπλη­ρώ­σει το πάν­θεο των δια­κη­ρύ­ξε­ων, ιδε­ών, μελε­τών και σχε­δια­σμών, που κατα­λή­γουν συνή­θως στο καλά­θι των αχρή­στων, έχο­ντας στοι­χί­σει στο δύσμοι­ρο Ελλη­νι­κό λαό μερι­κές εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ή μερι­κά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ… Επί 10ετίες τώρα μετά το τέλος του εμφύ­λιου (60 χρό­νια και βάλε) η οικι­στι­κή και η ευρύ­τε­ρη κοι­νω­νι­κή ρύθ­μι­ση του πρω­τεύ­ο­ντος λεκα­νο­πε­δί­ου υπα­κού­ει στην εθναρ­χι­κή ρήση: χτί­στε, χτί­στε, χτί­στε… Θα προ­σθέ­τα­με και το «αυθαι­ρέ­τως» που μέσα από μία σει­ρά νόμων και απο­φά­σε­ων κατευ­θύ­νει, οργα­νώ­νει και ανα­πτύσ­σει το πελα­τεια­κό κρά­τος. Αυτό, που εγγυά­ται την καλύ­τε­ρη δυνα­τή συντή­ρη­ση του Status quo, δια­μορ­φώ­νο­ντας «πολί­τες» εξαρ­τη­μέ­νους και υπο­ταγ­μέ­νους. Προ­ϊ­όν-τερα­τούρ­γη­μα αυτής της «ρυθ­μι­στι­κής» κατεύ­θυν­σης είναι η πρω­τεύ­ου­σα των 5 εκα­τομ­μυ­ρί­ων, μονα­δι­κή παγκό­σμια περί­πτω­ση συγκέ­ντρω­σης του μισού σχε­δόν εθνι­κού πλη­θυ­σμού στα ευρύ­τε­ρα όριά της.
Η πιο σημα­ντι­κή «ρυθ­μι­στι­κή» παρέμ­βα­ση των τελευ­ταί­ων χρό­νων είναι εκεί­νη των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων του 2004, που κόστι­σε στην χώρα ένα απί­θα­να μεγά­λο τμή­μα του χρέ­ους, μία σει­ρά άχρη­στων, εγκα­τα­λειμ­μέ­νων και ερει­πω­μέ­νων πλέ­ον οικο­δο­μη­μά­των και την μνή­μη μίας έντε­χνα καλ­λιερ­γη­μέ­νης υστε­ρί­ας «εθνι­κής υπε­ρη­φά­νειας». Αυτής που απέ­βαλ­λε στο πυρ το εξώ­τε­ρο όσους με σαφή­νεια τόνι­ζαν τις ολέ­θριες οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κές, δημο­γρα­φι­κές και περι­βαλ­λο­ντι­κές συνέ­πειες αυτού του μαμούθ εγχει­ρή­μα­τος. Πράγ­μα­τι, το βιώ­σα­με για τα καλά, πως οι ενα­ντιού­με­νοι στην ιδέα ανά­λη­ψης της Ολυ­μπιά­δας αντι­με­τω­πί­ζο­νταν περί­που ως τρο­μο­κρά­τες… Σήμε­ρα, βέβαια, με στρα­τιές ανέρ­γων-εγκα­τα­στη­μέ­νων στο «κλει­νό άστυ» και λόγω Ολυ­μπιά­δας, μπρο­στά στα σκου­ρια­σμέ­να Ολυ­μπια­κά Ακί­νη­τα, οι επώ­νυ­μοι και ανώ­νυ­μοι υπεύ­θυ­νοι σφυ­ρί­ζουν αδιά­φο­ρα στο όνο­μα της εθνι­κής μας αμνη­σί­ας…
Το τελευ­ταίο, λοι­πόν, ρυθ­μι­στι­κό, της πρω­τεύ­ου­σας εμπνέ­ε­ται –όπως μας είπαν μεγα­λό­φω­να για να το…πιστέψουμε- διέ­πε­ται από μία βασι­κή τριά­δα αρχών: κατα­πο­λέ­μη­ση της αυθαί­ρε­της δόμη­σης, περι­βαλ­λο­ντι­κή ανα­βάθ­μι­ση και προ­ώ­θη­ση των μέσων στα­θε­ρής τρο­χιάς… Θα απο­φύ­γου­με να σχο­λιά­σου­με τα αυτο­νό­η­τα, αφού είναι γνω­στές στον καθέ­να μας οι θεω­ρη­τι­κές οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές απαι­τή­σεις ενός τέτοιου εγχει­ρή­μα­τος και η αντί­στοι­χη εμπράγ­μα­τη πενία…
Αξί­ζει όμως σχο­λια­σμού η αναι­σχυ­ντία εκεί­νων, που τολ­μούν να εξαγ­γέλ­λουν μέτρα και πολι­τι­κές, που καλού­νται (αν εφαρ­μό­ζο­νταν) να διορ­θώ­σουν εγκλη­μα­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα δικής τους πολυ­ε­τούς δρά­σης, με απί­θα­να υψη­λό κόστος, που στις σημε­ρι­νές του­λά­χι­στον συν­θή­κες μπο­ρούν να προ­κα­λέ­σουν αλη­θι­νά χαχα­νη­τά.
Αξί­ζει ακό­μη η υπό­μνη­ση, πως απο­λύ­τως συνε­πής προς το Αθη­ναϊ­κό πρό­τυ­πο είναι και η ανά­πτυ­ξη ΟΛΩΝ των Ελλη­νι­κών περι­φε­ρεια­κών μεγα­λου­πό­λε­ων (Πάτρα, Λάρι­σα, Ηρά­κλειο, Βόλος, Γιάν­νε­να κ.λ.π.), που αντί να συνι­στούν –και λόγω δια­στά­σε­ων- πρό­τυ­πες πόλεις, πνί­γο­νται στις δαγκά­νες της αυθαι­ρε­σί­ας, της κυκλο­φο­ρια­κής συμ­φό­ρη­σης, της αρχι­τε­κτο­νι­κής κακαι­σθη­σί­ας και του υπο­βι­βα­σμού. Πριν λίγα χρό­νια, μία έντε­χνη φημο­λο­γία για διά­δο­ση του τράμ στην περι­φέ­ρεια είχε δημιουρ­γή­σει κάποια υπο­τυ­πώ­δη αισιο­δο­ξία προ­λη­πτι­κής πολι­τι­κής, ώστε να μην χρεια­στούν τα επώ­δυ­να και περιο­ρι­σμέ­νης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας «θερα­πευ­τι­κά» μέτρα της πρω­τεύ­ου­σας αλλά και της συμπρω­τεύ­ου­σας Θεσ­σα­λο­νί­κης… Αφε­λής προσ­δο­κία αφού το σύστη­μα δεν άλλα­ξε καθό­λου ρότα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα της … αρπα­χτής και τα εξ αυτής συνε­πα­γό­με­να…
Καλή ρύθ­μι­ση, λοι­πόν και καλή μας νύχτα…