Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΟΥ - Φαιακία

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΟΥ

Το κεί­με­νο της Τατουμ ο’ Νηλ, που ακο­λου­θεί είναι γεμά­το ευαι­σθη­σία και “Κερ­κυ­ραϊ­κό­τη­τα”.

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΟΥ
Οι κήποι στο νησί είναι μια γλυκιά
ιδιαιτερότητα. 
Ολό­κλη­ρο το νησί είναι ο κήπος του
Πρό­σπε­ρου αλλά ο καθέ­νας θέλει να ορί­σει τον δικό του κήπο.

Τι είναι λοι­πόν ο κερ­κυ­ραϊ­κός κήπος και γιατί
είναι ξεχωριστός;
Έχεις μια βάση κατα­πρά­σι­νη, ελιές και
κυπαρίσσια. 
Απα­ραί­τη­τη είναι η μυγδαλιά. 

Με αυτήν ξεκι­νά­ει άλλω­στε ο κύκλος της ανθοφορίας. 

Εδώ τα άνθη θα δώσουν τη θέση τους στα πρα­σι­νω­πά φρέ­σκα αμύγδαλα.

Κοντά στο σπί­τι, είτε είσαι άρχο­ντας είτε
χωρι­κός, λεμο­νιές και πορτοκαλιές.
Την άνοι­ξη τα άνθη τους είναι το αγα­πη­μέ­νο μου
άρω­μα στον αέρα, ένα λεπτό χαλά­κι με υπό­λευ­κα αστρά­κια όταν πέφτουν, σχεδόν
ολο­χρο­νίς τα δέντρα φορ­τω­μέ­να με τα μήλα των Εσπερίδων.
Σε μια γωνιά, σιμά στο κερ­κυ­ραϊ­κό μουράγιο,
ένα κουμ – κουάτ καμαρώνει.
Στο τέρ­μα του κήπου οι παυλοσυκιές. 
Εκτός από τα φρα­γκό­συ­κα είναι φυσι­κός φρά­χτης και αντι­πυ­ρι­κή προστασία.

Δίπλα μια τζιντζολιά. 
Ο και­ρός από τα τζί­τζι­φα είναι ο Σεπτέμβης.

Κοντά στο σπί­τι μια νεσπολιά. 
Δέντρο εμβλη­μα­τι­κό. 

Για μένα είναι συνώ­νυ­μο του κερ­κυ­ραϊ­κού κήπου. 

Το φύλ­λο του, σκού­ρο πρά­σι­νο και γυα­λι­στε­ρό είναι ένα αριστούργημα.

Ξερι­ζώ­στε τους φοί­νι­κες και φυτέψ­τε νεσπολιές.
Δίπλα στη νεσπο­λιά, μυρί­ζω το χώμα κι ακούω τα
ζου­ζού­νια όλης της Κέρ­κυ­ρας να επι­κοι­νω­νού­νε μυστι­κά μετα­ξύ τους.
Μέχρι εδώ, ο αρχι­κός κηπου­ρός φύτε­ψε τα
δέντρα, τα οποία ποτί­ζει η κερ­κυ­ραϊ­κή βρο­χή, και μετά επέ­στρε­ψε στις λοιπές
ασχο­λί­ες του. Όμως ο κήπος μας χρειά­ζε­ται περαι­τέ­ρω καλλωπισμό.
Φυτεύ­ου­με ακου­μπι­στά στο μπό­τζο μια πασχαλιά
και μπρο­στά στο πορ­τό­νι μια άγρια κερ­κυ­ραϊ­κή τριανταφυλλιά.
Η ράθυ­μη φύση της Κερ­κυ­ραί­ας κηπου­ρού τις
αφή­νει και αυτές στο έλε­ος του Θεού.
Σε πολύ σύντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα θεριεύουν
αμφό­τε­ρες και κυκλώ­νουν το σπί­τι με τα φύλ­λα και τα αρώ­μα­τα τους (μεθυ­στι­κά).
Προ­σέ­χου­με όταν κόβου­με άγρια τρια­ντά­φυλ­λα για
το ποτή­ρι, έχουν πολ­λά και μικρά αγκα­θά­κια, μας ματώ­νουν τα δάχτυ­λα, εάν
βρί­σκε­ται εύκαι­ρος ράθυ­μος καβα­λιέ­ρος υπό την επή­ρεια του μεθυ­στι­κού αρώματος
μας πιπι­λά­ει το τσι­μπη­μέ­νο δάχτυλο.
Κάποια χρο­νιά που δεν βαριό­μα­στε πολύ έχουμε
βάλει στο χώμα φρέ­ζιες, φλο­έ­τες και ζουμπούλια.
Κάθε χρό­νο βγαί­νουν περισσότερα.
Τα κοκό­ρια πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται επί­σης μόνα τους.
Στη συνέ­χεια του κήπου που βαρε­θή­κα­με να
ξεχορ­τα­ριά­σου­με (και πολύ καλά κάνα­με) η κερ­κυ­ραϊ­κή φύση ανθί­ζει με σπάρτα,
λησμο­νά­ριες, αγριο­τσαν­τσα­μί­νια και λυγαριές.
Αφή­στε τη ράθυ­μη φύση του Κερ­κυ­ραί­ου να δεί­ξει το
δρό­μο και την παντο­δύ­να­μη Φύση να κάνει αυτό που έκα­νε πάντα υπέ­ρο­χα, να
καλύ­ψει, όσο αντέ­χει ακό­μη, όλες τις ανθρώ­πι­νες ηλιθιότητες…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted