Κόφτε τα δέντρα που μου κρύβουν τα ντουβάρια…

👉Δια­βά­σα­με στο δια­δί­κτυο (Κου­τί της Παν­δώ­ρας): Σχε­δόν το 88% του πλη­θυ­σμού της Αθή­νας και της
Θεσ­σα­λο­νί­κης εκτι­μά­ται ότι δεν πλη­ροί τον ελά­χι­στο στό­χο του Παγκόσμιου
Οργα­νι­σμού Υγεί­ας για την πρό­σβα­ση των κατοί­κων σε κοντι­νό πράσινo…Στην ίδια
κατη­γο­ρία ανή­κουν και άλλες Ελλη­νι­κές πόλεις όπως Σέρ­ρες, Καβά­λα, Βόλος κ.α.

Η είδη­ση αυτή, που μας γέμι­σε …χαρά και αισιο­δο­ξία για την χώρα
και τους κατοί­κους της, μας ξανα­σκά­λι­σε την μνή­μη, για να θυμη­θού­με τους συντελεστές
αυτού του σύγ­χρο­νου νεο­ελ­λη­νι­κού θαύ­μα­τος, που κάνει την κλασ­σι­κή Ελλά­δα να ωχριά!

Κάτι, που πιθα­νόν δεν γνω­ρί­ζουν οι νεώ­τε­ροι είναι πως χρειάστηκαν
αγώ­νες και προ­σπά­θειες για να κατα­χτή­σου­με τις σημε­ρι­νές παγκό­σμιες πρωτιές…
Μία εκ των οποί­ων είναι η κατοί­κη­ση της ευρύτερης
περιο­χής της πρω­τεύ­ου­σας από τον μισό πλη­θυ­σμό της χώρας…   

Ε! λοι­πόν, πριν από 80-90 χρό­νια η κατά­στα­ση δεν ήταν τέτοια… Το
1936 π.χ. η Αθή­να διέ­θε­τε 400 χιλιά­δες κατοί­κους ενώ τα συγκοι­νω­νια­κά μέσα
στα­θε­ρής τρο­χιάς (μετρό, τραί­νο τραμ) έφτα­ναν περί­που σε 170 χιλιό­με­τρα… Τέτοια
χάλια… Ευτυ­χώς, που σε λιγό­τε­ρο από έναν αιώ­να φτά­σα­με σε 5 εκατομμύρια
κατοί­κους, ενώ τα μέσα στα­θε­ρής τρο­χιάς δεν δια­θέ­τουν ούτε τα μισά χιλιό­με­τρα διαδρομής…
Κι’ αυτά μετά το 2000 και …επί της ευκαι­ρία των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων, για­τί ήταν
προ­α­παι­τού­με­να … για τους επι­σκέ­πτες… Ετσι επω­φε­λή­θη­καν και οι μονίμως
κατοι­κού­ντες το Αττι­κό λεκανοπέδιο… 

Πώς μπο­ρέ­σα­με σε τόσο λίγο χρό­νο να κατα­φέ­ρου­με τόσα πολλά;;;

Απο­φα­σι­στι­κός ήταν ο …ανα­πτυ­ξια­κός σχε­δια­σμός της χώρας από τα
πρώ­τα μετεμ­φυ­λια­κά χρό­νια… Το εθναρ­χι­κό πρό­σταγ­μα: Χτί­στε, χτί­στε, χτίστε…
όρι­σε την φυσιο­γνω­μία του σύγ­χρο­νου αθη­ναϊ­κού τερα­τουρ­γή­μα­τος… Επρό­κει­το για
μία ουσια­στι­κά βίαιη μετα­νά­στευ­ση από την Ελλη­νι­κή περι­φέ­ρεια προς το κέντρο,
όπου στή­θη­καν οι και­νού­ριες δου­λειές και κτί­στη­καν τα και­νούρ­για σπίτια
υποδοχής…Οι περι­βό­η­τες πολυ­κα­τοι­κί­ες από το 1950 και ιδιαί­τε­ρα από το 1960 δεν
είναι απλά και μόνον αισθη­τι­κά θλι­βε­ρές. Είναι ταυ­τό­χρο­να κατα­θλι­πτι­κές για­τί συμβολίζουν
και εκφρά­ζουν τον “εγκλει­σμό” εκα­τομ­μυ­ρί­ων ελλη­νι­κών οικο­γε­νειών σε
δια­με­ρί­σμα­τα σπιρ­τό­κου­τα, όχι υπο­χρε­ω­τι­κά υπέρ­γεια! Τα υπό­γεια δια­με­ρί­σμα­τα …κοσμούν
ακό­μη πολυ­κα­τοι­κί­ες στο ευρύ­τε­ρο κέντρο της Αθή­νας και τις πιο κοντινές
γει­το­νιές (Νεά­πο­λη, Γκύ­ζη, Αμπε­λό­κη­ποι, Κου­κά­κι κ.λ.π.). Με τον ιερό θεσμό της αντιπαροχής
οι μπουλ­ντό­ζες και οι τσι­με­ντιέ­ρες έχτι­σαν μέτρο προς μέτρο το …σύγ­χρο­νο θαύμα…
Φυσι­κά, ανά­με­σα στα μπε­τά, οι δρό­μοι όσο γίνε­ται πιο στε­νοί για να γλυτώσουμε
γη για χτί­σι­μο… Ετσι, τα υπο­χρε­ω­τι­κά διπλο­παρ­κα­ρί­σμα­τα με τα τρία εκατομμύρια
οχή­μα­τα του λεκα­νο­πε­δί­ου συγκρο­τούν την …κυκλο­φο­ρια­κή πλευ­ρά του θαύ­μα­τος… Αυτή
είναι η …απέ­ρα­ντη ομορ­φιά που αντι­κρύ­ζει κανείς όταν ανέ­βει στους γύρω λόφους ή
βου­νά της Αθή­νας (Λυκα­βητ­τός, Πνύ­κα, Υμητ­τός κ.λ.π.). Το …τόσο επι­τυ­χη­μέ­νο μοτίβο
επι­βλή­θη­κε σε πλεί­στες Ελλη­νι­κές πόλεις της περι­φέ­ρειας, που ενώ θα μπορούσαν
και λόγω δια­στά­σε­ων να είναι ιδα­νι­κές σύγ­χρο­νες πόλεις έγι­ναν κακέ­κτυ­πα της Αθήνας…

Τα τελευ­ταία χρό­νια, ανα­πτύσ­σε­ται -σε βαθ­μό πολύ κατώ­τε­ρου του
ανα­γκαί­ου – μία παγκό­σμια ενερ­γο­ποί­η­ση επι­στη­μό­νων και κοι­νού για τις πολλαπλές
αρνη­τι­κές έως και θανα­τη­φό­ρες επι­πτώ­σεις αυτού του μοντέ­λου αστι­κής ανά­πτυ­ξης, που
γεμί­ζει τον πλα­νή­τη με οικι­στι­κά τερα­τουρ­γή­μα­τα… Λένε λοι­πόν οι ειδι­κοί και
ασχο­λού­με­νοι, πως η δυσκο­λία πρό­σβα­σης σε περιο­χές αστι­κού πρα­σί­νου από τους κατοίκους
μίας πόλης σχε­τί­ζε­ται με αυξη­μέ­νη πρό­ω­ρη θνη­σι­μό­τη­τα. Χαρα­κτη­ρι­στι­κά: … Οι πόλεις της Ευρώ­πης θα μπο­ρού­σαν να αποτρέψουν
έως 43.000 πρό­ω­ρους θανά­τους ετη­σί­ως, αν ικα­νο­ποιού­σαν τις συστά­σεις του Παγκόσμιου
Οργα­νι­σμού Υγεί­ας (ΠΟΥ) ανα­φο­ρι­κά με την ύπαρ­ξη επαρ­κών χώρων πρα­σί­νου κοντά
στους κατοί­κους τους, σύμ­φω­να με μια νέα διε­θνή επι­στη­μο­νι­κή μελέ­τη. Η Αθή­να θεω­ρεί­ται μια από τις ευρωπαϊκές
πρω­τεύ­ου­σες με τη μεγα­λύ­τε­ρη ανα­λο­γία θανά­των σχε­τι­ζό­με­νων με την έλλει­ψη προσβάσιμου
πρά­σι­νου, σύμ­φω­να με τα συμπε­ρά­σμα­τα της έρευ­νας.

Δεν χρειά­ζε­ται να συζη­τή­σου­με περισ­σό­τε­ρο για την περί­ο­πτη θέση της
Αθή­νας στην θλι­βε­ρή αυτή λίστα.

Ισως να χρειά­ζε­ται να σκε­φτού­με, ότι στα πλαί­σια του επιλεγμένου
μοντέ­λου ανά­πτυ­ξης, δηλα­δή της …φιλε­λεύ­θε­ρης του­ρι­στι­κής μονό­πλευ­ρης αδηφαγίας,
η χώρα θα βιώ­σει ένα νέο: χτί­στε, χτί­στε, χτί­στε … Πασπα­λι­σμέ­νο με
ανα­πτυ­ξια­κά ορά­μα­τα, υπο­σχέ­σεις για νέες θέσεις εργα­σί­ας και άλλες “εκσυγ­χρο­νι­στι­κές”
ονει­ρώ­ξεις. Όταν αυτό το …θεά­ρε­στο σχέ­διο υλο­ποι­η­θεί, η σημε­ρι­νή εικό­να των
αστι­κών κέντρων θα μοιά­ζει με οικο­λο­γι­κό παράδεισο… 

Μας ετοι­μά­ζουν μία ποιό­τη­τα ζωής όνει­ρο… Πει­θαρ­χι­κοί νάμα­στε και
θα έχου­με όλα τα καλά…