Η “καθαρή” πυρηνική ενέργεια

Η τρα­γω­δία του πρό­σφα­του τσου­νά­μι στην Απω Ανα­το­λή γίνε­ται ακό­μη τρα­γι­κό­τε­ρη εξαι­τί­ας των σοβα­ρό­τα­των πυρη­νι­κών ατυ­χη­μά­των, που έπο­νται… Η Ιαπω­νία, χώρα εξαι­ρε­τι­κά σισμο­γε­νής δια­θέ­τει 55 (!!!) ολό­κλη­ρα εργο­στά­σια παρα­γω­γής ενέρ­γειας από πυρη­νι­κό καύ­σι­μο… Η ευρύ­τα­τη χρή­ση της “εύκο­λης” πυρη­νι­κής ενέρ­γειας στις καπι­τα­λι­στι­κές μητρο­πό­λεις επέ­βαλ­λε και τον μύθο της “πρά­σι­νης” πυρη­νι­κής ενέρ­γειας, που δια­δό­θη­κε ευρύ­τα­τα (και μάλι­στα μετά το Τσέρ­νο­μπιλ), με την εύκο­λη δικαιο­λο­γία των εξε­λιγ­μέ­νων τεχνο­λο­γι­κά εργο­στα­σί­ων… Ατυ­χώς και στο όνο­μα της κατο­χύ­ρω­σης του έντο­να αμφι­σβη­τού­με­νου δικαιώ­μα­τος της εργα­σί­ας ακό­μη και προ­ο­δευ­τι­κές πολι­τι­κές δυνά­μεις μπή­καν στον χορό αυτής της μαζι­κής χει­ρα­γώ­γη­σης. Ο υπο­γρά­φων έχει παρα­κο­λου­θή­σει τον Σεπτέμ­βριο του 2004 ειδι­κή ημε­ρί­δα στην γιορ­τή της Humanité (εφη­με­ρί­δας του Γαλ­λι­κού Κ.Κ.), που ανα­λώ­θη­κε στην προ­πα­γάν­δι­ση του …οικο­λο­γι­κού χαρα­κτή­ρα της πυρη­νι­κής ενέργειας…

Ετσι ο πλα­νή­της ολό­κλη­ρος φαί­νε­ται βαρειά παγι­δευ­μέ­νος στις νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες σκο­πι­μό­τη­τες του υπερ­κέρ­δους και πλη­ρώ­νει το τίμη­μα άλλο­τε με πυρη­νι­κά “ατυ­χή­μα­τα” και άλλο­τε με πετρε­λαϊ­κές “αστο­χί­ες” τύπου κόλ­που του Μεξικού… 

Η ευρεία και σε βάθος πλη­ρο­φό­ρη­ση των πολι­τών και η ανά­πτυ­ξη αλη­θι­νής οικο­λο­γι­κής συνεί­δη­σης είναι πρω­τα­γω­νι­στι­κής σημα­σί­ας για την αφύ­πνι­ση και την ενερ­γο­ποί­η­ση των πολι­τών ενα­ντί­ον της συστη­μι­κής βαρ­βα­ρό­τη­τας. Ζήτη­μα εξαι­ρε­τι­κά δύσκο­λο αφού άπτε­ται και θεμά­των επι­στη­μο­νι­κής προ­παί­δειας αλλά και νηφά­λιας κρι­τι­κής σκέ­ψης… Ζήτη­μα επί­σης ιδιαί­τα­τα σημα­ντι­κό για την χώρα μας, όπου ο συντε­χνια­σμός και ο στεί­ρος τοπι­κι­σμός έχει κατά και­ρούς ανα­δεί­ξει “κινή­μα­τα” βαθύ­τα­τα συντη­ρη­τι­κά με οικο­λο­γι­κό­μορ­φη φρα­σε­ο­λο­γία και παρά­λο­γη συν­θη­μα­το­λο­γία… Ας θυμη­θού­με π.χ. το “κίνη­μα” στην Θεσπρω­τία ενά­ντια στον σύστη­μα βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού του λεκα­νο­πε­δί­ου των Ιωαν­νί­νων, που όταν λει­τούρ­γη­σε σωστά ξανά­δω­σε ζωή στον Καλα­μά με χαρα­κτη­ρι­στι­κή την εμφά­νι­ση της άσπρης καρα­βί­δας του ποτα­μού μετά από δεκά­δες χρό­νια… (Σήμε­ρα, βέβαια απαι­τεί­ται η ριζι­κή ανα­βάθ­μι­ση και ο εκσυγ­χρο­νι­σμός του συστή­μα­τος, που ανα­φέ­ρε­ται πλέ­ον σε υπερ­δι­πλά­σιο πλη­θυ­σμό)… Φοβά­μαι, οτι παρό­μοια αλό­γι­στη και εύκο­λη κρι­τι­κή ανα­πτύσ­σε­ται και σε άλλες περι­πτώ­σεις εφαρ­μο­γών εναλ­λα­κτι­κών μορ­φών παρα­γω­γής ενέρ­γειας. Κάποιοι, αισθά­νο­νται κατο­χυ­ρω­μέ­νοι στο καβού­κι του μύθου της μακρυ­νής από­στα­σης από τον τόπο του συμ­βά­ντος. Αγνο­ούν, όμως, τα επα­κό­λου­θα της παγκο­σμιο­ποί­η­σης στην διά­δο­ση των συνε­πειών των ατυ­χη­μά­των… Είναι π.χ. πολύ πιθα­νή η μετα­φο­ρά των ραδιε­νερ­γών συνε­πειών των πυρη­νι­κών στυ­χη­μά­των σε πολύ ευρύ­τε­ρους πλη­θυ­σμούς μέσω της τρο­φι­κής αλυσίδας… 

Σε κάθε περί­πτω­ση, φαί­νε­ται ξεκά­θα­ρα πια -άν και δεν συνει­δη­το­ποιεί­ται στον ίδιο βαθ­μό- ότι ο αγώ­να για την χει­ρα­φέ­τη­ση και την απαλ­λα­γή από την απο­ξέ­νω­ση έχει κεντρι­κό ζήτη­μα την οικο­λο­γία… Η υπε­ρά­σπι­ση και η διεύ­ρυν­ση των δικαιω­μά­των των εργα­ζό­με­νων του πλα­νή­τη έχουν ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση την προ­ά­σπι­ση της ζωής ως βιο­λο­γι­κού δικαιώ­μα­τος πάνω σε αυτόν…