Ελληνικές μεγαλουπόλεις: κακά αντίγραφα της κακής Αθήνας…

Η μετεμ­φυ­λια­κή Ελλά­δα έχει κατα­κτή­σει παγκό­σμια ρεκόρ τερα­τουρ­γί­ας… Καμία άλλη χώρα στον κόσμο δεν δια­θέ­τει τον μισό της πλη­θυ­σμό στην περιο­χή της πρω­τεύ­ου­σάς της. Μεγα­λύ­τε­ρες πόλεις, πολύ μεγα­λύ­τε­ρες υπάρ­χουν στον πλα­νή­τη, που ούτως ή άλλως οδη­γεί­ται με εκθε­τι­κούς ρυθ­μούς σε μαζι­κή αστι­κο­ποί­η­ση. Τέτοια, όμως πλη­θυ­σμια­κή ανα­λο­γία πρωτεύουσας/συνολικής χώρας ΔΕΝ υπάρ­χει που­θε­νά… Προ­ϊ­όν αυτής του ανε­πα­νά­λη­πτου υδρο­κε­φα­λι­σμού είναι και η υπο­χρε­ω­τι­κή συγκρι­τι­κή στα­σι­μό­τη­τα περι­φε­ρεια­κών πόλε­ων -Πάτρα, Ηρά­κλειο, Λάρι­σα, Βόλος, Καβά­λα, Γιάν­νε­να, Καλα­μά­τα κ.λ.π.-. Μόλις στα πολύ πρό­σφα­τα χρό­νια, σημειώ­νε­ται μία αύξη­ση του ενερ­γού πλη­θυ­σμού αυτών των πόλε­ων και, δυστυ­χώς, πάλι με μία δευ­τε­ρεύ­ου­σα τερα­τουρ­γία, δηλα­δή την ουσια­στι­κή ερη­μο­ποί­η­ση της Ελλη­νι­κής υπαί­θρου… Το έχου­με ξανα­γρά­ψει, ότι τα 8.5 δέκα­τα του Ελλη­νι­κού πλη­θυ­σμού κατοι­κούν στις όχθες της ΠΑΘΕ… Αυτό είναι το νομο­τε­λές απο­τέ­λε­σμα του Εθναρ­χι­κού προ­στάγ­μα­τος προ 50ετίας: «χτί­στε, χτί­στε, χτί­στε».
Η πλή­ρης απου­σία εθνι­κού χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού επι­βε­βαιώ­νε­ται πανη­γυ­ρι­κά από τον μοντέ­λο ανά­πτυ­ξης των περι­φε­ρεια­κών αστι­κών «κέντρων». Ολο­σχε­ρής απου­σία υπο­δο­μών σε βασι­κές κοι­νω­νι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες –πολε­ο­δό­μη­ση, αξιό­πι­στη αστι­κή συγκοι­νω­νία, μέσα στα­θε­ρής τρο­χιάς, δια­χεί­ρι­ση απο­βλή­των, πολι­τι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα-.
Νεο­πλου­τί­στι­κοι μιμη­τι­σμοί -γιγά­ντια εμπο­ρι­κά κέντρα, πανά­κρι­βα 4 Χ 4, κεντρι­κοί δρό­μοι σε από­λυ­το μπο­τι­λιά­ρι­σμα, ασφυ­κτι­κή δόμη­ση συγκρο­τη­μά­των πολυ­κα­τοι­κιών, αφα­νι­σμός του αστι­κού πρα­σί­νου, απου­σία μητρο­πο­λι­τι­κών πάρ­κων και διαρ­κής απει­λή των ενα­πο­με­νό­ντων περια­στι­κών αλσών και δασών… Όλα τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα των λογι­κών «μεγε­θών», που εξα­σφα­λί­ζουν οι περι­φε­ρεια­κές «μητρο­πό­λεις» (επα­φή με την φύση, εύκο­λες προ­σβά­σεις, οικο­νο­μία χαμέ­νου χρό­νου, σωμα­το­ψυ­χι­κή ισορ­ρο­πία) απει­λού­νται δρα­στι­κά σε ένα κλί­μα κοσμο­πο­λι­τι­σμού και «εκσυγ­χρο­νι­σμού». Κάτω από αυτούς τους όρους, ακό­μη και θετι­κά βήμα­τα, που έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, όπως π.χ. η δημιουρ­γία Περι­φε­ρεια­κών Πανε­πι­στη­μί­ων χάνο­νται μέσα στην απί­στευ­τη όξυν­ση του ατο­μι­κι­σμού και στην υιο­θέ­τη­ση «βιαιό­τε­ρων» μορ­φών κοι­νω­νι­κής παρου­σί­ας, που εκφρά­ζουν βαριά συμπλεγ­μα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές.
Όλα αυτά έχουν σαν απο­τέ­λε­σμα να κατα­δι­κά­ζουν πόλεις-πρό­τυ­πα από άπο­ψη πλη­θυ­σμια­κού μεγέ­θους, σε ποιό­τη­τα ζωής που πολύ θυμί­ζει υπο­βαθ­μι­σμέ­νες περιο­χές του Αττι­κού λεκα­νο­πέ­διου. Και στις δύο περι­πτώ­σεις, ένα glamorous επί­χρι­σμα επι­χει­ρεί να καλύ­ψει μιζέ­ριες και καθυ­στε­ρή­σεις…
Γι’ αυτό ακρι­βώς, οι δια­κη­ρύ­ξεις για απο­κέ­ντρω­ση και πρά­σι­νη ανά­πτυ­ξη δοκι­μά­ζο­νται άμε­σα. Η προ­ώ­θη­ση π.χ. του τραμ σε πολ­λές πόλεις -πρα­κτι­κά σε ΟΛΕΣ όσες προ­α­να­φέ­ρα­με- είναι κρι­τή­ριο για τις επι­λο­γές της νέας εξου­σί­ας. Θα κοι­νω­νι­κο­ποι­η­θούν οι μετα­κι­νή­σεις με τερά­στιο όφε­λος στην ποιό­τη­τα ζωής των κατοί­κων ή θα συντη­ρεί­ται ο εγω­κε­ντρι­κός συμπλεγ­μα­τι­σμός μέσω ανε­ξέ­λεγ­κτης αύξη­σης του στό­λου των ΙΧ; Θα συνε­χί­σει να κακο­ποιεί­ται συνει­δη­τά η καθη­με­ρι­νό­τη­τά μας για να εξα­σφα­λί­ζε­ται ο εξαν­δρα­πο­δι­σμός των πολι­τών μέσα από πολυ­τε­λείς αυτα­πά­τες ελευ­θε­ρί­ας;
Η επι­σώ­ρευ­ση προ­βλη­μά­των είναι τόση και τέτοια, που ακό­μη και απλές καθυ­στε­ρή­σεις θα μαρ­τυ­ρούν διά­θε­ση συντή­ρη­σης της υπάρ­χου­σας κατά­στα­σης. Και αυτή την συντή­ρη­ση δύσκο­λα θα κρύ­ψει το ταλέ­ντο σε νεο­λο­γί­στι­κες θολού­ρες, που χαρα­κτη­ρί­ζει από το παρελ­θόν την παρού­σα κυβερ­νη­τι­κή παράταξη…