ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

H φίλη Ελέ­νη Στρα­τού­λη μας έστειλε
το παρα­κά­τω κεί­με­νο, που ανα­φέ­ρε­ται στην επι­και­ρό­τη­τα των ημε­ρών, με τον
συναι­σθη­μα­τι­κό φόρ­το, που τα γεγο­νό­τα φέρ­νουν… Παραθέτουμε…

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

👉Ο Αύγου­στος μπή­κε με άσχημες
δια­θέ­σεις. Μαζί με την ανομ­βρία και τον καύ­σω­να, που ανά­γκα­σε το θερ­μό­με­τρο να
φτά­σει και στα μέρη μας μέχρι και τους 45-46 βαθ­μούς, ήρθαν και φέτος στην ώρα
τους οι πυρ­κα­γιές. Αρκε­τές περιο­χές και ταυ­τό­χρο­να οι οθό­νες μας βάφτη­καν με το
κόκ­κι­νο της φωτιάς και το μαύ­ρο της αιθά­λης. Κι ύστε­ρα, από­μει­ναν γεμά­τες από
μακά­βριες στρα­τιές σκε­λε­τω­μέ­νων δέντρων και ηττη­μέ­νης απ’ την πύρι­νη λαίλαπα
βλάστησης. 

Βλέ­πεις, οι πυρ­κα­γιές προ­τι­μούν για το γεύ­μα τους τις πρα­σι­νά­δες και
τα δάση, κι αν εκεί γύρω υπάρ­χουν σπί­τια, τα τρώ­νε κι αυτά, κι αν τύχει και
συνα­ντή­σουν κι ανθρώ­πους, παγι­δευ­μέ­νους ή χαμέ­νους μες την ανα­μπου­μπού­λα, δεν
τους λυπού­νται, ούτε καν τα παι­διά! Δεν είναι λίγες οι φορές που θρηνήσαμε
θύμα­τα, και μάλι­στα σε πυρ­κα­γιές που πυρο­δό­τη­σε ανθρώ­πι­νο χέρι από πρό­θε­ση και
ενδε­χό­με­νο δόλο ή από απε­ρι­σκε­ψία. Και που έγι­ναν θανα­τη­φό­ρες όχι μόνο απ’ την
κακο­τυ­χία των θυμά­των, αλλά κι απ’ την εγκλη­μα­τι­κή αμέ­λεια και τις πρά­ξεις και
παρα­λεί­ψεις υπεύ­θυ­νων παρα­γό­ντων, που τις συνέ­πειές τους καλού­νται κάθε φορά ν’
«απο­σβέ­σουν» με αυτο­θυ­σία πυρο­σβέ­στες κι εθελοντές. 

Μα ακό­μα και χωρίς ανθρώ­πι­να θύμα­τα, την
πλη­ρώ­νουν πάντα η χλω­ρί­δα, η πανί­δα και η ατμό­σφαι­ρα, που δε φταί­νε σε τίπο­τα. Αυτά
δε μπο­ρούν να προ­στα­τέ­ψουν τον εαυ­τό τους! Η μόνη τους ελπί­δα είναι οι
άνθρω­ποι, η κατα­στρο­φή κι η σωτη­ρία τους μαζί. 

Οι χώρες της Μεσο­γεί­ου με το γλυ­κό και
ήπιο κλί­μα τους, χρό­νο με το χρό­νο φαί­νε­ται πως ζηλεύ­ουν την έρη­μο Σαχά­ρα. Η
κλι­μα­τι­κή αλλα­γή, πες την καλύ­τε­ρα κλι­μα­τι­κή κρί­ση, βρί­σκε­ται εδώ και μας
δεί­χνει τα δόντια της, με τα «ακραία και­ρι­κά φαι­νό­με­να» που ταλα­νί­ζουν όλο και
πιο συχνά κι όλο και πιο σφο­δρά τον ταλαι­πω­ρη­μέ­νο πλα­νή­τη μας. Καύ­σω­νες και
πυρ­κα­γιές απ’ τη μια, καται­γί­δες, παγε­τοί, πλημ­μύ­ρες και τυφώ­νες απ’ την άλλη,
μας βρί­σκουν απρο­ε­τοί­μα­στους και προς το παρόν αμε­τα­νό­η­τους. Κι ας βάζου­με σε
μεγά­λο βαθ­μό το χερά­κι μας για την ενί­σχυ­ση του φυσι­κού κατά τα άλλα φαινόμενου
του θερ­μο­κη­πί­ου και την υπερ­θέρ­μαν­ση της γης, με την εκπο­μπή διο­ξει­δί­ου του
άνθρα­κα και μεθα­νί­ου, την απο­δά­σω­ση κι άλλες επι­βλα­βείς δρα­στη­ριό­τη­τές μας. 

Οι προ­βλέ­ψεις δυσοί­ω­νες και το σενάριο
εφιαλ­τι­κό! Αν, λένε οι επι­στή­μο­νες, δε λάβει η ανθρω­πό­τη­τα άμε­σα δραστικότερα
μέτρα, με τα σημε­ρι­νά δεδο­μέ­να, μέχρι το τέλος του αιώ­να μας το ευπα­θές 15% περίπου
της ακτο­γραμ­μής της χώρας μας, δηλα­δή όλες οι αμμου­δε­ρές και βοτσαλωτές
παρα­λί­ες της, θα εξα­φα­νι­στούν κάτω απ’ τα νερά της θάλασ­σας, που θα φου­σκώ­νει απ’
τη ζέστη σαν το βρα­στό γάλα και θ’ ανε­βαί­νει απ’ το λιώ­σι­μο των πάγων στους
πόλους, γρη­γο­ρό­τε­ρα στην κλει­στή θάλασ­σα της Μεσο­γεί­ου από αλλού. Με την άνοδο
της στάθ­μης της από μισό έως και δύο μέτρα, κιν­δυ­νεύ­ουν ακό­μα και παράκτιες
κατοι­κη­μέ­νες και καλ­λιερ­γη­μέ­νες περιο­χές. Στα δαντε­λω­τά μας παρά­λια θ’
απο­μεί­νουν τα τεί­χη των βρά­χων εκτε­θει­μέ­να στη διά­βρω­ση, και μια δυσάρεστη
ομοιο­μορ­φία θ’ αλλά­ξει  την εικό­να τους
και το χάρ­τη. Μεγά­λο πλήγ­μα για το εμπό­ριο και τη ναυ­τι­λία, που κινού­νται στο
δίκτυο των μεγά­λων λιμα­νιών. Μεγά­λο πλήγ­μα για τον του­ρι­σμό, που επι­λέ­γει τη
χώρα μας για το ποι­κι­λό­μορ­φο ανά­γλυ­φο των ακτών της, τα παι­γνί­δια και την
ηλιο­θε­ρα­πεία στην άμμο και στα βότσα­λα, τα του­ρι­στι­κά κατα­λύ­μα­τα «πάνω στο κύμα».
Μεγά­λο αλλά δίκαιο πλήγ­μα και για όσους έχτι­σαν τ’ αυθαί­ρε­τα «παλά­τια» τους κυριολεκτικά
πάνω και δίπλα στον για­λό!  

Κι αυτό θα είναι το λιγό­τε­ρο, αφού
ολό­κλη­ρες χώρες θα ερη­μώ­σουν, πολ­λά είδη φυτών και ζώων θα περιο­ρι­στούν κι
εξα­φα­νι­στούν, το πόσι­μο νερό θα κρύ­βε­ται ακό­μα πιο βαθιά, οι πόλε­μοι θα γίνονται
για τους υδά­τι­νους πόρους και τα ζωντα­νά ποτά­μια των προ­σφύ­γων της ξηρα­σί­ας θα
πνί­ξουν τα μέρη που θα γλυ­τώ­σουν απ’ την θερ­μή μάστι­γα, με αλλαγ­μέ­νο ριζι­κά και
το δικό τους κλίμα. 

Η φύση, με την ατρά­ντα­χτη, μία και
μονα­δι­κή λογι­κή της, τιμω­ρεί αλύ­πη­τα αυτούς που τη βιά­ζουν, όχι όμως χωρίς να
τους προει­δο­ποιεί. Οι τρεις λέξεις «ακραία», «και­ρι­κά», «φαι­νό­με­να», είναι οι
καμπά­νες που χτυ­πούν ξέφρε­να, όπως παλιά στα χωριά μας, όταν ξαφ­νι­κά ξέσπαγε
πυρ­κα­γιά, για να τρέ­ξει ο κόσμος να τη σβή­σει. Και παρα­μο­νεύ­ει η τέταρ­τη λέξη
«απο­κά­λυ­ψη», η τελευ­ταία καμπά­να, που η κραυ­γή της δε θα είναι προειδοποίηση
αλλά η ορι­στι­κή και αμε­τά­κλη­τη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το σάλ­πι­σμα του αγγέ­λου της
Αποκάλυψης.

Αν δεν ακού­σου­με τα προει­δο­ποι­η­τι­κά μηνύματα
κι αν δε λάβου­με τα μέτρα μας! Όχι βέβαια εγώ κι εσείς – τι μπο­ρού­με να κάνουμε,
παρά να φωνά­ζου­με ατο­μι­κά και συλ­λο­γι­κά, «Ξυπνή­στε», «Χανό­μα­στε», «Βοή­θεια» – ,
μα αυτοί που κρα­τούν στ’ άπλη­στα χέρια τους το μέλ­λον του μεγά­λου, φιλόξενου
σπι­τιού μας, που οφεί­λουν να το προ­στα­τεύ­ουν και που μπο­ρούν να επι­βάλ­λουν κανόνες
για την προ­στα­σία του, η διε­θνής κοι­νό­τη­τα, οι διε­θνείς οργα­νι­σμοί και οι κυβερνήσεις.

Να λάβουν τα μέτρα τους! Από πραγματικό
ενδια­φέ­ρον, ας είναι κι από συμ­φέ­ρον, αφού η εξου­σία κι η εκμετάλλευση
χρειά­ζο­νται ζωντα­νό πλα­νή­τη για να επι­βλη­θούν. Εμείς οι απλοί, καθημερινοί
άνθρω­ποι, που στις δικές μας καμπού­ρες πέφτουν όλα τα κακά, συντασ­σό­μα­στε με το
πρώ­το. Κι αν μας πουν φωνα­χτά ή σιω­πη­ρά «Ἐς
αὔριον
τά σπου­δαῖα», θα τους απα­ντή­σου­με φωνα­χτά ότι
επι­λέ­γου­με την πρό­λη­ψη απ’ την προ­σαρ­μο­γή και ότι «Οἱ
και­ροί οὐ
μενε­τοί».-