Έγκλημα και τιμωρία…

Στις όλο και
συχνό­τε­ρες, όλο και βαρύ­τε­ρες θεο­μη­νί­ες ανα­φέ­ρε­ται το άρθρο του φίλ­τα­του Νίκου
Μητσιά­λη… Μιλά­ει για τους πρω­τα­γω­νι­στές της περι­βαλ­λο­ντι­κής δια­στρο­φής και
στις τρα­γι­κές συνέ­πειές τους. Παραθέτουμε …

Έγκλη­μα και τιμωρία… 

Κατα­στρο­φές που τις
βαφτί­ζου­με «φυσι­κές» και που κάθε άλλο παρά τέτοιες είναι… Κατα­στρο­φές από
πλημ­μύ­ρες σε μια σει­ρά χώρες του τρί­του κόσμου όπως το Μπε­νίν, τη Burkina Faso,
το Μπα­γκλα­ντές και πολ­λές άλλες, με νεκρούς και αγνο­ού­με­νους, που άφη­σαν πίσω
τερά­στιους πλη­θυ­σμούς γυμνούς από κάθε ελπί­δα. Αυτές απα­σχό­λη­σαν μερικά
δευ­τε­ρό­λε­πτα τα δελ­τία ειδή­σε­ων των λεγό­με­νων ανε­πτυγ­μέ­νων χωρών…

Τώρα, όπως δεί­χνουν τα
«χαμη­λά βαρο­με­τρι­κά» και οι πρω­τό­γνω­ρες τρο­πι­κές θερ­μο­κρα­σί­ες, οι «φυσι­κές»
κατα­στρο­φές επι­σκέ­πτο­νται και τα ευρω­παϊ­κά κρά­τη. Οι ανε­μο­στρό­βι­λοι δε σαρώνουν
πλέ­ον μόνο καλύ­βες ιθα­γε­νών, τώρα παρα­σέρ­νουν στο δαι­μο­νι­σμέ­νο στρο­βί­λι­σμά τους
και ποιο­τι­κές κατα­σκευ­ές πολιτισμένων…

Ο πλα­νή­της μας δεν
αστειεύ­ε­ται πλέ­ον, το δεί­χνει με τη συμπε­ρι­φο­ρά του σ’ όλο το μήκος και το
πλά­τος του! Αντα­πο­δί­δει με δυνα­μι­κή οργή την εγκλη­μα­τι­κή συμπε­ρι­φο­ρά μιας
άθλιας κάστας διε­θνών οικο­νο­μι­κών «πει­ρα­τών», που, με μονα­δι­κό στό­χο το κέρδος,
τον βιά­ζουν ασύ­στο­λα δηλη­τη­ριά­ζο­ντας την ατμό­σφαι­ρά του, σκί­ζο­ντας τις σάρκες
του, καί­γο­ντας τα δάση του, μολύ­νο­ντας τους ωκε­α­νούς του. Είναι αυτοί που
αντα­μώ­νουν συχνά σε υπερ­πο­λυ­τε­λή σαλέ αγο­ρα­πω­λώ­ντας ρύπους συσκε­πτό­με­νοι για
τη…σωτηρία του!

Δύο εκα­τομ­μύ­ρια
εκτά­ρια δάσους σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο καί­γο­νται αυτές τις μέρες. Χιλιά­δες είδη
ζώων και εκα­το­ντά­δες χωριά αφα­νί­ζο­νται απ΄ αυτό το πύρι­νο μέτω­πο χωρίς
προη­γού­με­νο στην πλα­νη­τι­κή ιστο­ρία… Τρο­πι­κά δάση που χρειά­ζο­νται παρα­πά­νω από
400 χρό­νια για να ξανα­γί­νουν όπως ήταν και ελά­χι­στες ώρες για να γίνουν στάχτη…

Οι φωτιές και οι
αλλα­γές στη χρή­ση γης, με το επι­χεί­ρη­μα νέων καλ­λιερ­γειών ή  «ανα­πτυ­ξια­κών έργων»,  δε «σκο­τώ­νουν» μόνο δέντρα και άγρια βλάστηση
αλλά εξα­φα­νί­ζουν και μια σει­ρά από είδη! Ενώ πριν από 500 χρό­νια εξαφανίζονταν
20 με 25 είδη πανί­δας και χλω­ρί­δας στη διάρ­κεια ενός ολό­κλη­ρου αιώ­να, σήμερα
χάνο­νται κάθε μέρα γύρω στα 140 είδη από αυτές τις εγκλη­μα­τι­κές ανθρώπινες
επεμβάσεις… 

Σπά­νε ενδιάμεσοι
κρί­κοι μιας εξε­λι­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας, προ­κα­λώ­ντας μια σοβα­ρή απώ­λεια γνώ­σης για
ένα πολύ­τι­μο κομ­μά­τι φυσι­κής ιστο­ρί­ας εκα­το­ντά­δων χρό­νων.  «Επί­τευγ­μα» ενός συστή­μα­τος που παράλληλα
βάζει σε κίνη­ση τα ρομπο­τι­κά τερα­τά­κια του, εξο­στρα­κί­ζο­ντας τον άνθρω­πο από τον
εργα­σια­κό χώρο, οδη­γώ­ντας στην ανερ­γία εκα­το­ντά­δες εκα­τομ­μύ­ρια άτο­μα, σύμφωνα
με έρευ­να της εται­ρεί­ας McKinsey.

Από την άλλη η διάσημη
εται­ρεία αρχι­τε­κτό­νων WΗΙΜ, σε συνερ­γα­σία με τον 31χρονο Βρε­τα­νό Ντέι­βιντ ντε
Ρoτσίλντ, ανέ­λα­βε να κατα­σκευά­σει ένα ολό­κλη­ρο νησί, στο μέγε­θος της Χαβάης,
από από­βλη­τα πλα­στι­κών που πετιού­νται στον Ειρη­νι­κό ωκε­α­νό. Πλα­στι­κά που,
ανα­μι­γνυό­με­να με το πλαγ­κτόν, προ­κα­λούν τρο­μα­κτι­κή κατα­στρο­φή στο θαλάσσιο
οικο­σύ­στη­μα… Κτί­ζουν από πλα­στι­κά κατοι­κή­σι­μο νησί που θα παρέ­χει, όπως λένε,
όλες τις ανέ­σεις σε μόνι­μους κατοί­κους και επισκέπτες.

Τελι­κά η τρέ­λα δεν
πάει μόνο στα βου­νά, αλλά από τα παρα­πά­νω δια­πι­στώ­νει κανείς πως… κολυ­μπά­ει και
στους ωκε­α­νούς! Πασκί­ζουν να κατα­σκευά­σουν σκου­πι­δο­νή­σι, την ώρα που η άνοδος
των θαλασ­σών από την ταχύ­τα­τη τήξη των πάγων απει­λεί με εξα­φά­νι­ση ανυπολόγιστο
αριθ­μό νησιών και παρά­κτιων πυκνο­κα­τοι­κη­μέ­νων περιο­χών… Και παρά τους
τερά­στιους κιν­δύ­νους από τη τήξη των πάγων, οι πολυ­ε­θνι­κές του πετρελαίου
βιά­ζο­νται να μπή­ξουν τα γεω­τρύ­πα­νά τους στην Αρκτική! 

Έγκλη­μα και τιμωρία…
Αλλά όπως πάντα το βαρύ τίμη­μα της τιμω­ρί­ας το πλη­ρώ­νουν οι πολ­λοί, εκεί­νοι που
δεν έχουν συμ­με­το­χή στη κατα­στρο­φή του πλα­νή­τη. Με τα δικά τους πτώματα
μετριού­νται οι οργι­σμέ­νες ταχύ­τη­τες των ανέ­μων από τυφώ­νες ή κυκλώ­νες και με τη
πεί­να και τη δίψα τους κατα­γρά­φο­νται οι χρό­νιες ξηρασίες… 

Προς το παρόν οι
πραγ­μα­τι­κοί δρά­στες είναι στο απυ­ρό­βλη­το, αλλά το χαμη­λό βαρο­με­τρι­κό τους
πλησιάζει…