Ηχος και στίχος για την Παλαιστίνη

Εγρα­ψε τους στίχους
και τους ήχους ο Σπύ­ρος Γραμ­μέ­νος.

Ξεκι­νά­ει το καρα­βά­νι από του κόσμου όλα τα μέρη
Ξέρου­με τι κου­βα­λά­ει, ξέρου­με τι θα φέρει
Χιλιά­δες άνθρω­ποι φωνά­ζουν «Λευ­τε­ριά στην Παλαι­στί­νη»
με υψω­μέ­νη τη γρο­θιά, με υψω­μέ­νο το χέρι

Για­τί ο κόσμος ξεχνά­ει τι του ‘χει γρά­ψει η ιστο­ρία
ξεχά­σα­νε οι εβραί­οι τι πάει να πει γενο­κτο­νία
και από το ’47 μέχρι που γρά­φω αυτούς τους στί­χους
φτιά­χνουν φούρ­νους πίσω από μεγά­λους τοίχους

Και δεν αντέ­χε­ται ο πόνος, ξεχει­λί­ζει η οργή
Δύο καρά­βια για την Γάζα κάνα­νε την αρχή
Και ξεκι­νά­ει το καρα­βά­νι στης ερή­μου τα μέρη
με υψω­μέ­νη τη γρο­θιά, με υψω­μέ­νο το χέρι

Μέχρι την Παλαι­στί­νη με τα πόδια
Μέχρι την Παλαι­στί­νη με σφιγ­μέ­να τα δόντια
Μέχρι την Παλαι­στί­νη με σφιγ­μέ­νη τη γρο­θιά
Με την Παλαι­στί­νη ως τη Λευτεριά

Κι όσοι δεν θα ‘μαστε εκεί με υψω­μέ­να τα χέρια
θα κοι­τά­με μαζί σας κάθε βρά­δυ τ’ αστέ­ρια
Σε κάθε βήμα που θα κάνε­τε στης άμμου την σκό­νη
η περη­φά­νια μέσα μας θα φουσκώνει

Αυτό δεν είναι ταξί­δι, δεν είναι πεζο­πο­ρία
είναι κραυ­γή ενά­ντια στην αγω­νία
Ερχό­μα­στε από αέρα, θάλασ­σα, στε­ριά
Με την Παλαι­στί­νη, ως την Λευτεριά

Μέχρι την Παλαι­στί­νη με τα πόδια
Μέχρι την Παλαι­στί­νη με σφιγ­μέ­να τα δόντια
Μέχρι την Παλαι­στί­νη με σφιγ­μέ­νη τη γρο­θιά
Με την Παλαι­στί­νη ως τη Λευτεριά