Γι’ αυτό κάθε φορά που αλλάζει η Δημοτική αρχή θέλουμε (χωρίς να πρέπει) να ελπίζουμε, πώς κάτι θα γίνει, κάτι θα κουνηθεί, κάτι θα προχωρήσει…
Πιο καθαρά. Για να μην μπαίνουν τα ΙΧ στο ιστορικό κέντρο αλλά βεβαίως να μπαίνουν οι επισκέπτες -περισσότεροι και ευκολότερα- χρειαζόμαστε:
-στόλο λεωφορείων, που θα μεταφέρει από και προς τα περιφερικά πάρκιγκ, σε 24ωρη βάση και με συχνότητα ανάλογη προς την διακύμανση των αναγκών μεταφοράς. Χωρίς αυτά τα λεωφορεία η λειτουργία των περιφερικών χώρων στάθμευσης θα είναι κενό γράμμα… Η πλειοψηφία των επισκεπτών -πολύ φυσικό- θα αδυνατεί να φτάσει πεζή στο ιστορικό κέντρο, πολύ περισσότερο αν χρειάζεται να μεταφέρει ψώνια…
Ετσι, κάθε σχετική πρωτοβουλία διακρίνεται σταθερά από διστακτικότητα, αναβλητικότητα και στο τέλος βέβαια από αποτυχία.
Η προηγούμενη δημοτική αρχή είχε εφαρμόσει το μέτρο αποκλεισμού της εισόδου των οχημάτων των ΜΗ μόνιμων κατοίκων για περιορισμένο αριθμό ωρών (8-12 μ.μ.) Φτάνει αυτό και μόνο για να καταδείξει, πως απείχαμε χιλιόμετρα από την επίλυση του προβλήματος αφού οι πρωινοί και οι μεσημερινοί συνωστισμοί οχημάτων παρέμεναν εκτός πρόβλεψης… Ταυτόχρονα, καμία πρόνοια για την μεταφορά από τα όποια πάρκιγκ δεν είχε ληφθεί… Καταλαβαίνουμε εύκολα, λοιπόν, γιατί οι περσινές ‘λύσεις’ το μόνο, που κατάφεραν ήταν να δυσφημίσουν την ίδια την βασική επιδίωξη: τον αποκλεισμό της κυκλοφορίας από το ιστορικό κέντρο.
Φέτος, το μέτρο έγινε ακόμη …ελαφρότερο… Δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ απαγόρευση κυκλοφορίας προς και μες το ιστορικό κέντρο. Υπάρχει απλά μία …σύσταση αποφυγής !!!. Ασχολίαστο…
Οσον αφορά τα τεράστια λεωφορεία, που μεταφέρουν επισκέπτες ΜΕΣΑ στο ιστορικό κέντρο, η απόφαση της δημοτικής αρχής είναι να μην σταθμεύουν στο ‘ΑΚΤΑΙΟΝ’ αλλά αφού αφήσουν τους επισκέπτες να φύγουν προς το λιμάνι μέσω της Μητροπολίτου Αρσενίου και Δονζελότ (Μουράγια). Ψάχνουμε το πρακτικό όφελος αυτής της απόφασης και δυσκολευόμαστε να το βρούμε… Ή μάλλον, για να μην αδικήσουμε την τοπική αρχή, το μόνον όφελος είναι πως θα απελευθερώνεται η θαυμάσια θέα προς την κόντρα-φόσσα, το Παλιό Φρούριο, και την Γαρίτσα, που τώρα αποκλείεται από το μακρύ τείχος, που δημιουργούν τα σταθμευμένα λεωφορεία…
Η υπόθεση λεωφορεία προκαλεί πλέον την λογική μας βασανιστικά…
Διάφοροι επιχειρηματίες θεωρώντας προφανώς, ότι τρώμε κουτόχορτο μας επαναλαμβάνουν μονότονα, πως σε όλη την Ευρώπη γίνεται το ίδιο… Μέγα ψεύδος… Μεγάλα, ψηλά, διώροφα λεωφορεία κυκλοφορούν σε πόλεις που διαθέτουν λεωφόρους με πλάτος αρκετών δεκάδων ή και εκατοντάδων μέτρων (Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, Βερολίνο, Βιέννη κ.λ.π.). Ακόμη και αν διαθέτουν φαρδείς αστικούς δρόμους πολλές πόλεις επιβάλλουν την στάθμευση των λεωφορείων σε κατάλληλο οικόπεδο ΕΚΤΟΣ πόλης (π.χ. Λέτσε).
Αυτός είναι ένας επιπρόσθετος σοβαρός λόγος, που η επιστροφή των λεωφορείων μεταφοράς, πρέπει να γίνεται από την λεωφόρο δημοκρατίας και στροφή στην λεωφόρο Αλεξάνδρας στο ύψος της κολώνας του Douglas. Όχι από τα Μουράγια, όπου βούλιαξε ο δρόμος, ενώ η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας είναι μεγάλη…
Τελειώνοντας, ας επαναλάβουμε την απαισιόδοξη πρόβλεψή μας, σχεδόν βεβαιότητά μας, πως τίποτε το ουσιαστικό δεν πρόκειται να γίνει…
Οι πολίτες, που υποφέρουν από αυτή την παράλογη πραγματικότητα και που ταυτόχρονα αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων πρέπει να συμμετέχουν… Αυτοί είναι η μόνη ελπίδα…







