28.8.2024. Να μην βιαζόμαστε τόσο…

Σήμε­ρα ακού­γε­ται πως πρό­κει­ται να αρχί­σει η …κατε­δά­φι­σή τους… Κάτι βέβαια, που δεν ισο­δυ­να­μεί με από­κτη­ση νέων στα­τι­κά επαρ­κών κερ­κί­δων… Ως γνω­στόν μετά το γκρέ­μι­σμα του παλιού χρειά­ζε­ται και το χτί­σι­μο του και­νούρ­γιου… Πάντο­τε, ακό­μα και σε περι­πτώ­σεις έργων με ικα­νο­ποι­η­τι­κή και διαυ­γή δια­χεί­ρι­ση, το χτί­σι­μο απαι­τεί πολ­λα­πλά­σιο χρό­νο από το γκρέ­μι­σμα… Αν, λοι­πόν αύριο (δεν πρό­κει­ται) αρχί­σει το γκρέ­μι­σμα των κερ­κί­δων και ολο­κλη­ρω­θεί -ας πού­με- σε 10 μέρες, τότε πόσα χρό­νια είναι λογι­κά ανα­με­νό­με­νο να έχου­με τις νέες κερκίδες…

Οι παλιές κερ­κί­δες είχαν και στέ­γα­στρο… Λαθε­μέ­να κατα­σκευα­σμέ­νο σε βαθ­μό γελοιό­τη­τας, αφού η μισή εξέ­δρα έμε­νε απρο­στά­τευ­τη… Οι νέες εξέ­δρες θα χρειά­ζο­νται και αυτές στέ­γα­στρο… Δεν είναι πολυ­τέ­λεια… Είναι συνή­θης ανά­γκη… Εκτός και ποντά­ρου­με στην κλι­μα­τι­κή κατα­στρο­φή… Θα χρεια­στεί και εδώ κάποιος χρόνος…

Οι νέες κερ­κί­δες πρέ­πει να είναι σωστά χτι­σμέ­νες. Που πάει να πει, ότι ο κάτω από αυτές χώρος πρέ­πει να είναι αξιο­ποι­ή­σι­μος στον μέγι­στο δυνα­τό βαθ­μό και η δόμη­ση του χώρου να εκπλη­ρώ­νει όλες τις προ­δια­γρα­φές για δια­φο­ρε­τι­κές χρή­σεις (απο­δυ­τή­ρια, λου­τρά, χώροι φυσιο­θε­ρα­πεί­ας, γρα­φεία κ.λ.π.).

Ταυ­τό­χρο­να πρέ­πει να ελεγ­χθεί και η μικρή κερ­κί­δα, η απέ­να­ντι στην μεγά­λη… Είναι στα­τι­κά του­λά­χι­στον επαρ­κής; Και αν είναι δεν πρέ­πει να υπο­βλη­θεί σε εργα­σί­ες ανα­βάθ­μι­σης; Και δεν μιλά­με για την 3η κερ­κί­δα (που λέει ο λόγος). Αυτήν, που το ικρί­ω­μά της προ­βά­λει μπρο­στά στην κεντρι­κή πύλη του στα­δί­ου… Αφη­μέ­νο στην τύχη του καμία τρια­ντα­ριά χρόνια…

Η κατά­στα­ση του ταρ­τάν είναι πασί­γνω­στη… Όχι μόνον για τους αθλού­με­νους και τους επι­σκέ­πτες αλλά για όλους τους Κερ­κυ­ραί­ους… Οποιος θέλει μπο­ρεί να το επι­σκε­φθεί και να κόψει ένα κομ­μα­τά­κι του για να το κρα­τά­ει ως ενθύ­μιο… Δεν έχει αρχαιο­λο­γι­κή αξία και προστασία.

Ο χλο­ο­τά­πη­τας είναι κυριο­λε­κτι­κά ανύ­παρ­κτος και το έργο πρέ­πει να γίνει από την αρχή… Και σωστά… Όχι, όπως σε πολ­λές περι­πτώ­σεις, ο προηγούμενος.

Όλα αυτά θα χρεια­στούν τον …εύλο­γο χρό­νο… Τον οποίο θα πρέ­πει να πολ­λα­πλα­σιά­σου­με επί ένα συντε­λε­στή καθυ­στε­ρή­σε­ων του οποί­ου η τιμή καθο­ρί­ζε­ται από την αδια­φο­ρία, την αβελ­τη­ρία, την γρα­φειο­κρα­τι­κή παγί­δα, τον χρό­νο, που μεσο­λα­βεί μέχρι τις επό­με­νες εκλο­γές κ.λ.π. Λησμο­νή­σα­με να βάλου­με και τον ενδε­χό­με­νο …’καφέ’. Αυτό τον …καφέ, που σε κάποιες περι­πτώ­σεις απαι­τούν πολι­τι­κοί ή/και υπη­ρε­σια­κοί παρά­γο­ντες για να μπο­ρέ­σουν να …ξυπνή­σουν για τα καλά και να σπρώ­ξουν το έργο…