26.4.2025. Η σκληρή αλήθεια για το Κερκυραϊκό Πάσχα

Δεν είμαι Κερ­κυ­ραί­ος στην καταγωγή.

Κι όμως, κάθε φορά που επι­σκέ­πτο­μαι το νησί –κυρί­ως τέτοιες μέρες, το Πάσχα– νιώ­θω ότι κου­βα­λώ μια μορ­φή δέσμευ­σης απέ­να­ντι σε αυτόν τον απί­στευ­τα πλού­σιο, από φυσι­κή και ιστο­ρι­κή άπο­ψη, τόπο.

Όχι για­τί μου χρω­στά­ει κάτι.

Αλλά για­τί βλέ­πω με μάτια που δεν έχουν συνη­θί­σει στην παραίτηση.

Η Κέρ­κυ­ρα είναι όμορφη.

Γοη­τευ­τι­κή.

Αλλά αυτή είναι μια δια­πί­στω­ση σχε­δόν βαρε­τή πια…

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι πρό­κει­ται για μια ομορ­φιά παρα­τη­μέ­νη, παρ­κα­ρι­σμέ­νη πρό­χει­ρα στον βωμό μιας του­ρι­στι­κής μονο­καλ­λιέρ­γειας που όσο πλου­τί­ζει, τόσο φτω­χαί­νει τη ζωή των ανθρώ­πων της.

Φέτος, το οδοι­πο­ρι­κό από τον νότο μέχρι την πόλη ήταν σχε­δόν προσβλητικό.

Από τον Μαρα­θιά ως το Πέρα­μα, οι δρό­μοι σε προ­κα­λούν να τους δια­σχί­σεις με προσευχές.

Λακ­κού­βες, μισο­σβη­σμέ­νες λωρί­δες, νυχτε­ρι­νό σκο­τά­δι απόλυτο.

Κι όμως! Η Κέρ­κυ­ρα του 2025 με τα 7άστερα ξενο­δο­χεία δια­θέ­τει ακό­μα οδι­κό δίκτυο που παρα­πέ­μπει σε μετα­πο­λε­μι­κή επαρ­χία — μόνο που τώρα κυκλο­φο­ρούν πάνω του μηχα­νά­κια, γου­ρού­νες, ενοι­κια­ζό­με­να SUV και μεθυ­σμέ­νοι τουρίστες.

Δεν είναι τυχαία τα αυξη­μέ­να τρο­χαία των τελευ­ταί­ων ετών, ιδί­ως αυτά που θερί­ζουν τον νεα­ρό­τε­ρο πλη­θυ­σμό του νησιού…

Το νησί έχει γίνει επι­κίν­δυ­νο, ακρι­βώς επει­δή έχει γίνει προ­βλέ­ψι­μα αδιά­φο­ρο ως προς τον εαυ­τό του.

Αντί­στοι­χα, η καθα­ριό­τη­τα είναι μια έννοια σχε­δόν ειρωνική.

Η Γαρί­τσα, άλλο­τε σημείο ανα­φο­ράς, σήμε­ρα θυμί­ζει περιθώριο.

Οι κάδοι σε πολ­λά σημεία… ξεχειλισμένοι.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία.

Είναι το απο­τέ­λε­σμα ενός πολι­τι­κού σχε­δί­ου — όχι λόγω υπερ­βο­λής, αλλά λόγω στα­θε­ρής, μεθο­δι­κής αδια­φο­ρί­ας και ιδε­ο­λο­γι­κής επιλογής.

Η Κέρ­κυ­ρα, όπως και τόσα άλλα μέρη της χώρας, παρα­δό­θη­κε χωρίς αντί­στα­ση σε ένα μοντέ­λο που την αντι­με­τω­πί­ζει ως προϊόν.

Δεν είναι πια νησί· είναι real estate, είναι πακέ­το επεν­δυ­τι­κών ευκαι­ριών, είναι περιου­σια­κό στοι­χείο προς αξιοποίηση.

Οι μαρί­νες ξεπου­λιού­νται πίσω από χαμό­γε­λα “ανά­πτυ­ξης”, τα λιμά­νια στή­νο­νται για να υπο­δέ­χο­νται γιγα­ντιαί­ες πλω­τές γει­το­νιές χωρίς να αφή­νουν τίπο­τα πίσω, τα αρα­βι­κά funds αγο­ρά­ζουν εκτά­σεις, και οι δημο­τι­κές αρχές σπεύ­δουν να τους διευ­κο­λύ­νουν — με πρό­θυ­μα κλει­σί­μα­τα ματιού και νομο­τε­χνι­κές διευθετήσεις.

Την ίδια στιγ­μή, η του­ρι­στι­κή προ­βο­λή της Κέρ­κυ­ρας μοιά­ζει με ανέκ­δο­το: στη θέση του σχε­δια­σμού, της μέρι­μνας, της φρο­ντί­δας για την ταυ­τό­τη­τα του νησιού, έχου­με τικτο­κι­κές λήψεις και influencer deals.

Ολό­κλη­ρο το νησί σερ­βί­ρε­ται ως visual content, εύπε­πτο και φιλ­τρα­ρι­σμέ­νο, χωρίς τη σκλη­ρή αλή­θεια της καθη­με­ρι­νό­τη­τας που δεν κατα­γρά­φε­ται στα reels: των εκπαι­δευ­τι­κών που φεύ­γουν για­τί δεν βρί­σκουν σπί­τι, των για­τρών που δεν μπο­ρούν να επι­βιώ­σουν, των φοι­τη­τών που στοι­βά­ζο­νται σε άθλιες συν­θή­κες — αν βρουν καν στέγη.

Δεν πρό­κει­ται για “παρά­πλευ­ρες απώλειες”.

Πρό­κει­ται για συστα­τι­κά αυτού του μοντέ­λου: όσο πιο ακρι­βό γίνε­ται το νησί για να το «που­λή­σεις», τόσο λιγό­τε­ρο κατοι­κή­σι­μο γίνε­ται για να το ζήσεις.

Το πιο ανη­συ­χη­τι­κό είναι ότι αυτή η πορεία δεν συνα­ντά σοβα­ρή αντίσταση.

Ούτε πολι­τι­κή, ούτε κοινωνική.

Όλα κυλούν μέσα στη νωθρό­τη­τα του «δε γίνε­ται αλλιώς».

Οι τοπι­κοί άρχο­ντες φλυα­ρούν χωρίς έργο.

Η κεντρι­κή εξου­σία ασχο­λεί­ται με αριθ­μούς αφίξεων.

Και αρκε­τοί ντό­πιοι —κου­ρα­σμέ­νοι ή κυνι­κοί— δίνουν απλώς την ψήφο τους σ’ εκεί­νους που υπό­σχο­νται το επό­με­νο «μεγά­λο πρότζεκτ».

Κι όμως, τίπο­τα από αυτά δεν γρά­φε­ται με πρό­θε­ση καταγ­γε­λί­ας για την καταγγελία.

Αντι­θέ­τως: γρά­φε­ται από αγά­πη και απαίτηση.

Από κάποιον που δεν κατά­γε­ται από την Κέρ­κυ­ρα αλλά τη νιώ­θει, ίσως, περισ­σό­τε­ρο δική του απο μερι­κούς εξ όσων τη διοικούν.

Η Κέρ­κυ­ρα δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει μόνο για τους του­ρί­στες με τα βραχιολάκια.

Δεν μπο­ρεί να εξαρ­γυ­ρώ­νει την ιστο­ρία της για να πλη­ρώ­σει τα ενοί­κια των Airbnb.

Χρειά­ζε­ται ένα άλλο μοντέ­λο — βιώ­σι­μο, ανθρώ­πι­νο, λειτουργικό.

Ένα μοντέ­λο που θα ξεκι­νά από τις υπο­δο­μές και θα τελειώ­νει στους ανθρώπους.

Όχι το αντίστροφο.

Και ναι, η Κέρ­κυ­ρα δεν χρειά­ζε­ται άλλη «προ­βο­λή» τηλε­ο­πτι­κού ή ινστα­γρα­μι­κού χαρακτήρα.

Χρειά­ζε­ται δρό­μους, φως, νερό και, κυρί­ως, αξιοπρέπεια.