2.7.2025. Λιάνα Βραχλιώτη: Φυσική αναβλάστηση, η μόνη λύση για το άλσος της Γαρίτσας-Ανεμομύλου

Η φίλ­τα­τη Λιά­να Βραχλιώτη
μας κοι­νο­ποί­η­σε ένα εξαί­ρε­το κεί­με­νό της, που ανα­φέ­ρε­ται σχο­λα­στι­κά και ολιστικά
στο άλσος … Είχα­με γρά­ψει πριν από ένα χρό­νο (24.6.2024) με τίτλο: ‘Αλσος τηςΓα­ρί­τσας: Ένα έργο με ημε­ρο­μη­νία λήξης’ με ανα­φο­ρές στην πλημ­με­λέ­στα­τη φροντίδα
φύλα­ξης-συντή­ρη­σης. Τώρα η Λιά­να ασκεί μία δομι­κή κρι­τι­κή στην όλη λογι­κή της πραγματοποιηθείσας
ανά­πλα­σης με τρό­πο επι­στη­μο­νι­κό. Με βάση την ανά­λυ­σή της κάνει τις προ­τά­σεις της
για την αει­φο­ρία στο άλσος αλλά και την συντή­ρη­ση των γενόμενων…

Το κεί­με­νο η ΦΑΙΑΚΙΑ
το ανα­πα­ρά­γει ασμέ­νως, έχο­ντας όμως μηδε­νι­κές ελπί­δες, πως κάτι θα αλλά­ξει από πλευράς
τοπι­κής αυτοδιοίκησης…

Ενα έργο που αμφι­σβη­τή­θη­κε από την
αρχή, καθώς είχε όλα τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά των έργων που γίνο­νται στη χώρα μας,
προ­κει­μέ­νου να απορ­ρο­φη­θούν (φαγω­θούν;) τα χρή­μα­τα των προ­γραμ­μά­των της ΕΕ,
χωρίς καμία μέρι­μνα να μεί­νει κάτι από αυτό το φαγο­πό­τι στο τέλος στον πολίτη
της πόλης.

Ας δού­με, ποιος επι­βε­βαιώ­νε­ται φέτος, ένα χρό­νο μετά.

Το γκα­ζόν ξερά­θη­κε, γεγο­νός απολύτως
ανα­με­νό­με­νο, για ένα χώρο που πάντα είχε σκλη­ρό νερό άρα τα μπεκ και πολύ που
άντε­ξαν, αλλά τώρα πλέ­ον μαστί­ζε­ται κι από έντο­νη λειψυδρία.

Κάποια ήδη πέθα­ναν, τα υπόλοιπα
μαραί­νο­νται και είναι και για αυτά το μοι­ραίο θέμα χρόνου.

Ξέρε­τε πώς αντι­με­τώ­πι­σε η υπηρεσία
πρά­σι­νου το φαινόμενο;.

Μην πεί­τε ποτί­ζο­ντας, θα χάσετε.

Άρχι­σε να κόβει τα μισομαραμένα
δεντρά­κια από τον πάτο, γεγο­νός που μόλις έγι­νε αντι­λη­πτό προ­κά­λε­σε αντιδράσεις
πολι­τών και συλ­λό­γων, Κατα­τέ­θη­κε ήδη και μια μήνυ­ση κατά αγνώ­στων,  μέχρι που έγι­νε γνω­στό πως οι άγνω­στοι ήταν
γνω­στοί και δεν ήταν άλλοι από την υπη­ρε­σία Πρα­σί­νου του Δήμου.

Θα κοπούν αυτά λέει και στη θέση τους
θα μπουν άλλα.

Τα οποία θα κοπούν του χρό­νου κι πάει
λέγο­ντας λέμε εμείς.

Αλή­θεια, δεν υπάρ­χει άλλος
τρό­πος;  Υπάρ­χει επι­στή­μη που να μπορεί
να δώσει τα φώτα της;

Υπάρ­χει, λέγε­ται οικο­λο­γία και λέει:

Παρα­τη­ρεί­τε τι γίνε­ται στη φύση και
αντι­γράψ­τε την. 

Τα εκα­τομ­μύ­ρια σπό­ρια των δέντρων
σκορ­πί­ζουν με τον αέρα, τα που­λιά και προ­σγειώ­νο­νται στο έδαφος.

Εκεί, θα γίνουν τρο­φή για που­λιά και
άλλους οργα­νι­σμούς, σχε­δόν όλα.

Εκτός από κάποια ελά­χι­στα, ανθεκτικά
και τυχε­ρά,  που θα τύχει να πέσουν
κάπου, όπου υπάρ­χουν οι ειδι­κές συν­θή­κες που είναι απα­ραί­τη­τες για να
βλα­στή­σουν και να φυτρώσουν.

Από αυτά θα γίνουν και θα μεγαλώσουν
τα και­νούρ­για δέντρα, χωρίς ποτί­σμα­τα, ραντί­σμα­τα, φάρ­μα­κα και έξο­δα, που θα
αντι­κα­τα­στή­σουν όσα από τα παλιά θα πεθάνουν.

Αυτά λέει η οικο­λο­γία και η γνώ­ση της,
είναι πλέ­ον προ­σβά­σι­μη σε όλους, αρκεί μια ερώ­τη­ση στο Al.

Τι 
γίνε­ται με αυτά τα δεντρά­κια στο Άλσος μας;

Μόλις τολ­μή­σουν και σηκώ­σουν κεφάλι,
έρχο­νται τα χορ­το­κο­πτι­κά του Δήμου και…χρατσ!

Ας δοκι­μά­σου­με αλλιώς.

Να εντο­πί­σου­με τα νέα δεντρά­κια, να
τους βάλου­με καλά­μια και για­τί όχι πινα­κί­δες και να απα­γο­ρεύ­σου­με στα
χορ­το­κο­πτι­κά  και τα πριό­νια να τα
πλησιάσουν.

Όσο για τα ήδη υπάρ­χο­ντα, αυτά τα
περ­σι­νά, λίγο νερό ρε παιδιά.