Πόνος Ψυχής…
Δύσκολα θα μπορούσε να περιγραφεί με μεγαλύτερη ακριβολογία, ευαισθησία και θλίψη η υπόθεση: ΦΟΙΝΙΚΑΣ… Το κείμενο του Ακη Χειρδάρη, το πληροφορηθήκαμε (δεν διαθέτουμε Facebook), το διαβάσαμε και αισθανθήκαμε αυθόρμητα την ανάγκη να το αναρτήσουμε και να το κοινοποιήσουμε στους φίλους της ΦΑΙΑΚΙΑΣ…
Όχι γιατί, ελπίζουμε… Ετσι, για …την τιμή των όπλων…
Ήταν Ioύνιος του 2005, η αυλαία του θεάτρου πέφτει με την τελευταία παράσταση της μονόπρακτης όπερας “La serva padrona” …
Πέρασαν ήδη 18 χρόνια που έκλεισε ο Φοίνικας… Επί δημαρχίας Μικάλεφ γίνεται η μελέτη αποκατάστασης… Περνάει Κ.Α.Σ… Μπαίνει ο εργολάβος και αφαιρεί επιχρίσματα, παράθυρα, γκρεμίζει εσωτερικούς τοίχους και σκάβει το πάτωμα…Δυστυχώς η ανασκαφή φέρνει στο φως κομμάτια του τείχους και θεμέλια από παλιότερα κτίσματα…
Πολυβολία? Καμπινέδες? Κουντούτα?
Παύση εργασιών από την εφορεία αρχαιοτήτων για την “αποτύπωση των ευρημάτων”….Είμαστε στο 2010 με παύση προσλήψεων στο Δημόσιο…
Πρέπει να βρεθεί αρχαιολόγος…
Η υπηρεσία δεν διαθέτει εύκαιρο… Είναι όλοι απασχολημένοι???
Τα ευρήματα είναι σημαντικά… Πληρώνει ο εργολάβος ιδιώτη αρχαιολόγο…
Βρήκαμε τη βάση του μπιντέ και τον απόπατο του λοχαγού της σκοπιάς του τείχους…εδώ γελάμε και θυμόμαστε τα αντίστοιχα θαμμένα της Πόρτα Ρι@λα…
Ο εργολάβος τα παρατάει διότι δεν του βγαίνουν οι προθεσμίες. Το 2012 έπρεπε να παραδώσει το έργο και ήδη πέρασε ένας χρόνος αποτύπωσης των θεμελίων…
Απένταξη του έργου από την χρηματοδότηση… Αδράνεια χρόνων. Άλλαξαν 4 δημαρχίες με την μελέτη να παραμένει μια πιπίλα δίχως θηλή…Το έργο κολλάει…”Τώρα, τον άλλο μήνα θα ενταχθεί” “Κάτι εγκρίσεις περιμένουμε και δημοπρατείται”… “Δυστυχώς μας επέστρεψαν το φάκελο από την εφορεία για να συμπεριλάβουμε και σωστική μελέτη των νεότερων τοιχογραφιών και των γκράφιτι ως σημαντικών έργων τέχνης της εποχής των Γκάου”@
Υποσχέσεις… Τίποτα…
Το ερείπιο βογγάει από την εγκατάληψη…
Μεσημέρι καλοκαιριού σκάει ο τζίτζικας, Κυριακή ήταν, κτυπάει το τηλέφωνο. Ακούστηκε κρότος δυνατός, σηκώθηκε κουνιαρχτός. Έπεσε η σκεπή της σκηνής…
Το πρωί μια παρέα παιδιών έπαιζαν μέσα στα ευτυχώς για την ιστορία “αποτυπωμένα αρχαιολογικά ευρήματα”, κάποια μεγαλύτερα διακοσμούν με γκράφιτι τους τοίχους, πιο πέρα μια συμπαθέστατη οικογένεια Ρουμάνων Ρομά έχει στήσει το τσαρδί της… Ευτυχώς δεν είχαμε θύματα…
Πλέον όλοι μας συνηθίσαμε το ερείπιο.
Το προσπερνάμε με ενα κόμπο στο στομάχι και θυμό, πολύ θυμό για όσους και όσες καθόρισαν και συνεχίζουν να υπηρετούν την ερειπιολάγνα αισθητική και όψη μιας θλιβερής πόλης που καταρρέει…