1.9.2025. Σ.Μικάλεφ: Για την Ι.Μ. Καπουκίνων

Ένα κομ­μά­τι ιστο­ρί­ας κλεί­νει. Η μνή­μη όμως δεν σβήνει….

Οι Καπου­κί­νοι ήρθαν στην Κέρ­κυ­ρα για να στα­θούν δίπλα στους Μαλ­τέ­ζους μετα­νά­στες, μια κοι­νό­τη­τα που έφε­ρε μαζί της πίστη, κόπο και αξιο­πρέ­πεια. Ο ρόλος τους υπήρ­ξε κοι­νω­νι­κός, αλλη­λέγ­γυος, ανθρώ­πι­νος. Ήταν άνθρω­ποι δίπλα στους ανθρώ­πους. Ζού­σαν με απλό­τη­τα, με εκεί­νο το γνώ­ρι­μο φτω­χι­κό ράσο του Αγί­ου Φρα­γκί­σκου, που έκρυ­βε όμως μια μεγά­λη καρ­διά. Βρέ­θη­καν κοντά στους πιο αδύ­να­μους, στους μετα­νά­στες, στους φτω­χούς. Και χωρίς ποτέ να κάνουν θόρυ­βο, έγι­ναν για ένα σχε­δόν αιώ­να κομ­μά­τι της κερ­κυ­ραϊ­κής ζωής.

Έχω και εγώ πολ­λούς προ­σω­πι­κούς λόγους να θλί­βο­μαι για το κλεί­σι­μο του μονα­στη­ριού Καπου­τσί­νων. Για­τί είναι ζωντα­νή στην μνή­μη μου η συνε­χής, αδιά­κο­πη, πηγαία, καλο­συ­νά­τη και ειλι­κρι­νής προ­σφο­ρά τους στον τόπο ανε­ξάρ­τη­τα από δογ­μα­τι­κούς προ­σα­να­το­λι­σμούς. Ήταν πάντα κοντά στα παι­διά παί­ζο­ντας μαζί μας , διδά­σκο­ντάς μας την Αγία Γρα­φή και την κατή­χη­ση, προ­σφέ­ρο­ντάς μας ψυχαγωγία.

Η απου­σία τους αφή­νει κενό. Όχι μόνο για τους πιστούς, αλλά και για την τοπι­κή κοι­νω­νία που είχε συνη­θί­σει να βλέ­πει το μονα­στή­ρι ως μέρος του πολι­τι­σμι­κού της τοπί­ου. Μια ιστο­ρία κλεί­νει. Υπάρ­χει όμως απο­θη­κευ­μέ­νη μνή­μη. Και αυτή η μνή­μη αξί­ζει να προ­στα­τευ­θεί, να μην σβή­σει μέσα στο χρό­νο. Η πρό­κλη­ση τώρα είναι πώς η Κέρ­κυ­ρα θα τιμή­σει αυτή την κλη­ρο­νο­μιά. Είτε μέσα από τη δια­τή­ρη­ση του χώρου, είτε μέσα από την κατα­γρα­φή και ανά­δει­ξη της ιστο­ρί­ας του, η μνή­μη των Καπου­κί­νων δεν πρέ­πει να σιω­πή­σει μαζί με το κλεί­σι­μο του μονα­στη­ριού. Πρέ­πει να ζει στη μνή­μη και στις καρ­διές όσων πέρα­σαν το κατώ­φλι αυτής της αυλής και βίω­σαν την προ­σφο­ρά τους.