Φτάσαμε

…στη γη των Φαιάκων. 

Επο­χή που ανα­δει­κνύ­ει όλες τις ομορ­φιές της. Αλλά και τις ασχή­μιες της. 

Όχι δικές της… Δικές μας. Δικό μας έργο. Ή καλύ­τε­ρα αυτών που εξου­σιά­ζουν τον τόπο. Για χρό­νια πολ­λά. Τόσα όσα χρειά­στη­καν για να ολο­κλη­ρώ­σουν το ανο­σιούρ­γη­μά τους. 

Που δεν φαί­νε­ται με την πρώ­τη ματιά, για­τί η φαια­κία γη δια­θέ­τει την μονα­δι­κή ικα­νό­τη­τα να απο­σβέ­νει τις αθλιό­τη­τες των ανθρώπων. 

Παρα­μέ­νουν φωνα­χτές οι παρεμ­βά­σεις στο οικι­στι­κό περι­βάλ­λον. Κακο­ποι­η­τι­κές στο μέγι­στο βαθ­μό. Για την παρά­δο­ση την ιστο­ρία αλλά και τη σημε­ρι­νή εικό­να. Τα ερεί­πια σημα­ντι­κών χώρων και σπου­δαί­ων αρχι­τε­κτο­νη­μά­των παρα­μέ­νουν γκρέμια. 

Πώς να σωθούν άλλω­στε, όταν απέ­να­ντί τους έχουν την κακαι­σθη­σία πολ­λών. Την αδια­φο­ρία πολ­λών. Τις τρι­κλο­πο­διές αρμο­δί­ων, γρα­φειο­κρα­τί­ας και πολιτείας.

Η πόλη χάνει αργά και στα­θε­ρά την ιστο­ρι­κή και αρχι­τε­κτο­νι­κή της φυσιο­γνω­μία. Οι ρυθ­μοί βέβαια υπερ­βαί­νουν τους ανθρώ­πι­νους. Έτσι, η οποία προει­δο­ποί­η­ση μοιά­ζει γκρί­νια και μεμψιμοιρία. 

Εξάλ­λου είναι τόσα πολ­λά αυτά που πρέ­πει να γίνουν, ώστε το μέγα κόστος οποιασ­δή­πο­τε παρέμ­βα­σης απο­τε­λεί το άλλο­θι της αποφυγής.

Ο τόπος χρειά­ζε­ται μία στρο­φή 180° στην νοο­τρο­πία εξου­σια­στών και εξου­σια­ζό­με­νων. Δύσκο­λα πράγ­μα­τα. Μάλ­λον απί­θα­να ή καλύ­τε­ρα αδύνατα.

Χρειά­στη­καν περί­που 20 λεπτά για να φτά­σου­με από το λιμά­νι στο πλα­τύ καντού­νι. Δια­δρο­μή σαφώς μικρό­τε­ρη των 2 χιλιο­μέ­τρων. Απί­στευ­το κυκλο­φο­ρια­κό χάος. Η λύση απλή και καθιε­ρω­μέ­νη για πόλεις με ιστο­ρι­κό κέντρο: απο­κλει­σμός της ευρεί­ας κυκλο­φο­ρί­ας, περι­φε­ρεια­κοί επαρ­κείς χώροι σταθ­μευ­σης, εύκο­λη και συχνή μετα­φο­ρά με δημό­σια μέσα συγκοι­νω­νιών από την περι­φέ­ρεια προς το κέντρο. Θα το τολ­μή­σουν κάποτε; 

Οι υπο­σχέ­σεις κρα­τούν δεκα­ε­τί­ες! Όπως και η σχε­τι­κή ανδράνεια. 

Του­λά­χι­στον λίγο νοι­κο­κυ­ριό, λίγη τάξη στην κυκλο­φο­ρία, επί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος του νερού. Βασι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις μιας βασι­κής ποιό­τη­τας ζωής. 

Δύσκο­λα θα διεκ­δι­κη­θούν απο­φα­σι­στι­κά όταν το ενδια­φέ­ρον εστιά­ζε­ται απο­κλει­στι­κά στον προ­σπο­ρι­σμό εσό­δων με όποιο τίμημα.

Όμως φτά­σα­με. 

Έχου­με να θυμη­θού­με, έχου­με να γκρι­νιά­ξου­με όπως το κάνα­με κιό­λας, έχου­με να διεκ­δι­κή­σου­με και να ελπίζουμε…