ΦΟΙΝΙΚΑΣ και Γιοφύρι της Αρτας: ομοιότητες και διαφορές - Φαιακία

ΦΟΙΝΙΚΑΣ και Γιοφύρι της Αρτας: ομοιότητες και διαφορές

Η αλή­θεια είναι πως το γεφύ­ρι είναι αρχαιό­τε­ρο αλλά
και ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ εκτεί­νει τον βίο του σε 3 αιώ­νες. 19
ος , 20ος
και 21
ος . Παλαιό­τη­τα, δηλα­δή έχουν και τα δύο έργα…

Αυτό είναι από τα λίγα κοι­νά, που έχουν… Είναι
προ­φα­νείς και κυρί­αρ­χες οι διαφορές…

Το χτί­σι­μο του γεφυ­ριού το ήθε­λαν πολ­λοί και πολύ… Όμως,
… ολη­με­ρίς το χτί­ζα­νε, το βρά­δυ γκρε­μι­ζό­νταν… Χρειά­στη­κε ανθρω­πο­θυ­σία και
μάλι­στα γένους θηλυ­κού! Μόλις, όμως θυσιά­στη­κε η γυναί­κα του πρω­το­μά­στο­ρα από
τα ίδια του τα χέρια (πάθος και αυτός με το έργο !!!) το γιο­φύ­ρι στέ­ριω­σε και
όλα καλά… Εκεί είναι ακό­μα… Χιλιο­τρα­γου­δι­σμέ­νο στα πέρα­τα της Βαλκανικής.
Λιγό­τε­ρο λει­τουρ­γι­κό σήμε­ρα, που τις κλασ­σι­κές άμα­ξες έχουν αντι­κα­τα­στή­σει τα
τρια­ξο­νι­κά αλλά πάντως στέ­κει εκεί… Ο Αρχα­θος, τώρα πια δεί­χνει να το σέβεται…

Αντί­θε­τα, ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ χτί­στη­κε κανο­νι­κά… Στο τέλος του
19
ου αιώ­να, χωρίς …Ευρω­παϊ­κές χρη­μα­το­δο­τή­σεις, με έμπνευ­ση μερι­κών Κερκυραίων
φιλό­τε­χνων το έργο ολο­κλη­ρώ­θη­κε μία χαρά… ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με τις υποκείμενες
Ενε­τι­κές οχυ­ρώ­σεις… Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ χτί­στη­κε και ‘έδε­σε’, έχο­ντας μετα­τρα­πεί μέσα
στην δια­δρο­μή του χρό­νου, μνη­μείο πάνω στο μνη­μείο… Από­λυ­τα ται­ρια­στό και
εναρ­μο­νι­σμέ­νο στον χώρο.

Δεν απέ­χτη­σε, βέβαια την φήμη του γιο­φυ­ριού της Αρτας αλλά
στην αγκα­λιά του -χει­μω­νιά­τι­κη και καλο­και­ρι­νή- φιλο­ξέ­νη­σε χιλιά­δες εκδηλώσεις
καλ­λι­τε­χνι­κές, ευρύ­τε­ρα πολι­τι­σμι­κές και ανοι­χτά πολιτικές…

Πολ­λά από τα θεά­μα­τα, τα ακρο­ά­μα­τα και τα συμβάντα
μέσα στον ΦΟΙΝΙΚΑ είναι σημα­ντι­κά κομ­μά­τια της Κερ­κυ­ραϊ­κής ιστο­ρί­ας… Αυτής, που
καθό­λου δεν την μαθαί­νου­με και όλο και λιγό­τε­ρο την θυμόμαστε… 

Καθώς ο και­ρός περ­νού­σε, το θαυ­μά­σιο αυτό κτί­σμα με
την αρχι­τε­κτο­νι­κή μονα­δι­κό­τη­τα της διπλής κοι­νής σκη­νής (χει­με­ρι­νής και
θερι­νής) άρχι­σε να υφί­στα­ται τις συνέ­πειες του παν­δα­μά­το­ρα χρό­νου υπό το κράτος
της κρα­τι­κής και αυτο­διοι­κη­τι­κής αδιαφορίας…

Το ίδιο και το γεφύ­ρι της Αρτας… Εκεί, όμως έκα­ναν τις
απα­ραί­τη­τες τεχνι­κές παρεμ­βά­σεις, ώστε να μην πέσει το γεφύ­ρι και γελοιοποιηθούν
άρχο­ντες και αρχόμενοι… 

Δεν είχαν την ίδια αντί­λη­ψη για την γελοιό­τη­τα και την
γελοιο­ποί­η­ση οι αυτό­χθο­νες Κερ­κυ­ραί­οι ιθα­γε­νείς με απο­τέ­λε­σμα, ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ να οδηγηθεί
…’μοι­ραία’ σε κτι­ρια­κή ακαταλληλότητα…

Αφού παρέ­μει­νε αρκε­τό και­ρό σε αχρη­σία, ιδιαί­τε­ρα ο
χει­με­ρι­νός, ήλθε η Δημο­τι­κή αρχή Μικά­λεφ, που με περίσ­σιο θρά­σος και ενάντια
στην κυρί­αρ­χη λογι­κή ανα­πτυ­ξια­κών προ­τε­ραιο­τή­των σχε­δί­α­σε την απο­κα­τά­στα­ση του
ΦΟΙΝΙΚΑ! Αν είναι δυνατόν! 

Το πάλε­ψε, μάλι­στα, μαζί με κάτι ‘ψωνά­ρες’ Κερκυραίους
και έφτα­σε το τεχνι­κό σχέ­διο της απο­κα­τά­στα­σης να έχει κάθε έγκρι­ση (τεχνι­κή,
αρχαιο­λο­γι­κή, οικο­νο­μι­κή) μετά πολ­λών επαί­νων… Αν είναι δυνατόν…Μα τί κάνουνε
αυτοί οι αρμό­διοι;;; Δεν λαμ­βά­νουν υπό­ψη τις …’τοπι­κές’ εισηγήσεις;;;

Και όχι απλή απο­κα­τά­στα­ση αλλά -άκου­σον, άκου­σον- κατασκευή
και κινη­τής στέ­γης πάνω από τον θερι­νό τμή­μα του ΦΟΙΝΙΚΑ, ώστε να δια­θέ­τει ο
τόπος δύο διπλα­νούς χώρους πολι­τι­σμού… με τον ένα (τον θερι­νό) να εξασφαλίζει
με αυτό τον τρό­πο την λει­τουρ­γία του 365 μέρες τον χρό­νο… Τέτοιο αίσχος!

Κατα­τρο­μαγ­μέ­νοι βλέ­πα­με στο τέλος της θητεί­ας αυτής της
δημο­τι­κής αρχής (2010) το σχέ­διο να είναι έτοι­μο προς υλο­ποί­η­ση. Και με
εξα­σφα­λι­σμέ­νη μέχρι τελευ­ταί­ου δια­κό­πτη την χρη­μα­το­δό­τη­ση της κατασκευής…

Εκεί τα χρεια­στή­κα­με… Κάθε μάχη, που δίνο­νταν εναντίον
της έναρ­ξης εργα­σιών πήγαι­νε χαμένη. 

Όταν είδα­με μάλιστα
να εγκα­θί­στα­ται και ο εργο­λά­βος και να αρχί­ζουν οι πρό­δρο­μες εργα­σί­ες
 είπα­με …τετέ­λε­σται!

Ευτυ­χώς, όμως, που έχουν γνώ­σιν οι φύλα­κες!!! Και εκεί
που είμα­στε βαθιά απελ­πι­σμέ­νοι, ανέ­λα­βαν έργο (πιά­σα­νε δου­λειά) αρμό­διοι αυτοδιοικητικοί,
και υπη­ρε­σια­κοί παράγοντες… 

Αρχι­σε, λοι­πόν ένα μακρό­πνοο γαϊ­τα­νά­κι μίας εντε­λώς σατανικής
έμπνευ­σης, μετα­ξύ ειδι­κών και υπευ­θύ­νων, που με τρο­με­ρές δυσκο­λί­ες κατά­φε­ρε το
ακα­τόρ­θω­το… Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ έγι­νε χώρος ανα­σκα­πτι­κών εργα­σιών, που δεν τελείωναν
άλλο…  Πότε αργού­σαν οι ανασκάπτοντες,
πότε αργού­σαν οι αποφασίζοντες… 

Το έργο της απο­κα­τά­στα­σης του ΦΟΙΝΙΚΑ με πρό­φα­ση …τεχνι­κά
προ­βλή­μα­τα, έμοια­ζε, απρο­κά­λυ­πτα πια, με το χτί­σι­μο του γεφυ­ριού της Αρτας… Οι
ομοιό­τη­τες αυτές οδή­γη­σαν στο απί­στευ­το. Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ έγι­νε ‘γεφύ­ρι’!!!

Μάλι­στα!!! Η απο­κα­τά­στα­ση του ΦΟΙΝΙΚΑ απεντάσσεται,
μετά από πολυ­ε­τείς κωλυ­σιερ­γί­ες και η χρη­μα­το­δό­τη­ση του έργου γίνε­ται ‘γέφυ­ρα’
για το επό­με­νο ΕΣΠΑ … Ετσι, εξα­σφα­λι­σμέ­νη χρη­μα­το­δό­τη­ση από χρή­μα­τα των Ευρωπαϊκών
λαών βεβαί­ως-βεβαί­ως, ‘χάνε­ται’ στον πίθο πολι­τι­κών, που πρέ­πει να αναγνωρίσουμε,
ότι δια­κρί­νο­νται για θαυ­μα­στή στα­θε­ρό­τη­τα και επαναληψιμότητα… 

Τώρα πια γνω­ρί­ζου­με καλά το σενά­ριο αυτής της συνέπειας,
της στα­θε­ρό­τη­τας… Τα 3 πρώ­τα χρό­νια της αρχής δια­βε­βαιώ­νου­με τον λαό για την
σίγου­ρη ολο­κλή­ρω­ση του έργου… Στο τέλος, μέσα σε κλί­μα ικα­νο­ποί­η­σης και αυταρέσκειας
…κατα­φέρ­νου­με (περί κατορ­θώ­μα­τος πρό­κει­ται) το έργο να γίνει γέφυρα…

Συμπλη­ρώ­σα­με, λοι­πόν, πάνω από 23 χρό­νια από τότε που
το έργο άρχι­ζε να υλο­ποιεί­ται. Υπό­θε­ση …γεφύ­ρι της Αρτας δηλαδή. 

Ξανά γέφυ­ρα, ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ… Με διπλή σημα­σία του όρου:  Γιο­φύ­ρι της κωλυ­σιερ­γί­ας και γέφυ­ρα των
χρηματοδοτήσεων… 

Ετσι, χάνου­με, για άλλη μία φορά, τα ποσά επιδότησης.
Από εκεί­να, που κατα­βάλ­λουν οι λαοί, καρ­πώ­νο­νται κυρί­ως οι ολί­γοι, οι ελάχιστοι
και αφή­νουν και κάτι ψίχου­λα, που πέφτουν από το τρα­πέ­ζι για τους πολλούς…
Εμείς, λοι­πόν τα περι­φρο­νού­με στα­θε­ρά, αφού κάθε γεφυ­ρο­ποί­η­ση σημαίνει
περιο­ρι­σμό των δια­θέ­σι­μων χρη­μά­των από το τρέ­χον πακέτο… 

Όμως νομί­ζου­με, ότι παρα­πά­ει… Ηλθε ο και­ρός να
στα­μα­τή­σου­με τις γεφυ­ρο­ποι­ή­σεις και να αφή­σου­με τον ΦΟΙΝΙΚΑ στην φυσι­κή του
πορεία, δηλα­δή την πλή­ρη κατεδάφιση. 

Δεν είναι μακριά ο χρό­νος, που ελά­χι­στοι ή καθόλου
Κερ­κυ­ραί­οι θα έχουν ζήσει τον ΦΟΙΝΙΚΑ σε λει­τουρ­γία… Για­τί, λοι­πόν να αφή­νου­με αυτό
το ακα­λαί­σθη­το μισο-ερεί­πιο να μας χαλά­ει την εικόνα…

Ταυ­τό­χρο­να θα προ­στα­τέ­ψου­με και τα υπο­κεί­με­να Ενετικά
τεί­χη… Βέβαια, ειδι­κές μελέ­τες έχουν τεκ­μη­ριώ­σει την ικα­νό­τη­τα ασφα­λούς αποκατάστασης
και υλο­ποί­η­σης των τελευ­ταί­ων σχε­δί­ων αλλά εμείς …προ­νο­ού­με.

Και εκεί, που σήμε­ρα είναι ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ τί να γίνει;;; 

Εχουν ακου­στεί στο παρελ­θόν κάτι πολύ ωραί­ες και
χρή­σι­μες προ­τά­σεις. Π.χ. όταν υπήρ­χε ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ, δημο­τι­κός σύμ­βου­λος είχε προτείνει
την κατα­σκευή πάρ­κιγκ αυτο­κι­νή­των στον χώρο του Θερινού…

Μία πιο κουλ­του­ρέ ιδέα θα ήταν να συνε­χι­στούν οι
ανα­σκα­φές… Ποιος π.χ. μπο­ρεί να απο­κλεί­σει, ότι από κάτω δεν βρί­σκε­ται ο τάφος
του Αλκί­νο­ου, της Ναυ­σι­κάς ή της Αρή­της… Για τον Μεγά­λο Αλέ­ξαν­δρο δεν το βλέπουμε…

Πιο οικο­νο­μι­κό θα είναι να μην κάνου­με τίπο­τε… Να τον
αφή­σου­με να πέφτει λίγο-λίγο… Όπως μία μεγά­λη λίστα δημό­σιων κτι­ρί­ων της πολύπαθης
πόλης-μνη­μεί­ου της
Unesco (αυτό
κι’ αν είναι για γέλια!). Αγγλι­κό Νοσο­κο­μείο, 6ο Δημο­τι­κό, Βίλ­λα Ασπιώτη,
οικία Για­λυ­νά, κτί­ριο Ψυχια­τρεί­ου, Γηρο­κο­μείο και τόσα άλλα… Για­τί όχι και ο
ΦΟΙΝΙΚΑΣ!

Όπως βλέ­πε­τε υπάρ­χουν τόσες ιδέ­ες, τόσες δυνατότητες!
Ορε­ξη να υπάρ­χει και σε μερι­κά χρό­νια θα την έχου­με κάνει την Κέρ­κυ­ρα …και­νούρ­για.
Και ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ θα είναι στην πρώ­τη γραμ­μή της ανα­νέ­ω­σης της πόλης… Με όποια
μορ­φή τελι­κά προ­κύ­ψει από την έμπνευ­ση του ανώ­τε­ρου πολι­τι­σμού μας, της παράδοσης
αλλά και της σύγ­χρο­νης και ανα­βαθ­μι­σμέ­νης αισθη­τι­κής μας…

Και καλή μας νύχτα!!!

ΥΓ. Σας το έχου­με ξανα­δεί­ξει αλλά αξί­ζει να το
ξανα­δεί­τε!!! Είναι το σχέ­διο απο­κα­τά­στα­σης του ΦΟΙΝΙΚΑ, σε εικονική
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, με βάση τα προ 13ετίας εγκε­κρι­μέ­να σχέ­δια… Χάλι μαύ­ρο… Δέστε από
τί γλυτώσαμε…

  


0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
2 Comments
Oldest
Newest Most Voted

Το έχω καταγ­γεί­λει επανειλημμένα…

Η παρά­δο­ση συνε­χί­ζε­ται. Γκρε­μί­ζου­με, εγκα­τα­λεί­που­με, αδια­φο­ρού­με. Πάλι καλά που δεν κρε­μί­σα­με και την Ιόνιο Ακα­δη­μία, όπως οι γνωστοί/άγνωστοι ανυ­θυ­νο-υπεύ­θη­νοι κατά­φε­ραν να γκρε­μί­σουν το υπέ­ρο­χο Δημο­τι­κό μας Θέα­τρο και να το αντι­κα­τα­στή­σουν με το σημε­ρι­νό έκτρω­μα, όπως γκρέ­μι­σαν τη μονα­δι­κή Πόρ­τα Ρεάλε…