Σύγχρονοι επτανήσιοι συνθέτες

Μία ξεχω­ρι­στή συναυ­λία πραγματοποιείται
την Δευ­τέ­ρα 21 Αυγού­στου, στις 20:30, στην αίθου­σα εκδη­λώ­σε­ων του κτι­ρί­ου της Φ.Ε.
Καπο­δί­στριας, στον λόφο των Αγί­ων Πατέρων… 

Στα θετι­κά, στα ευχά­ρι­στα είναι πως
σύγ­χρο­νοι επτα­νή­σιοι μου­σι­κοί δημιουρ­γοί θα εκθέ­σουν το έργο τους ομα­δι­κά, ‘συνε­ται­ρι­στι­κά’
με κοι­νό τους χαρα­κτη­ρι­στι­κό την Επτα­νη­σια­κή τους προ­έ­λευ­ση… Χρό­νια έχου­με να
ακού­σου­με για κάτι δημιουρ­γι­κό, που φέρει την σφρα­γί­δα με τα επτά σύμβολα…
Πραγ­μα­τι­κά, ουσια­στι­κά και όχι για δια­κη­ρύ­ξεις …συλ­λο­γής ψήφων…

Είναι πολύ σπου­δαίο, που η όλη
εκδή­λω­ση γίνε­ται με ‘ίδιες δυνά­μεις’ αφού συν­θέ­τες και εκτε­λε­στές έχουν κοι­νό τόπο
κατα­γω­γής τα Επτάνησα. 

Είναι ευχά­ρι­στη και αισιό­δο­ξη η
προ­α­ναγ­γε­λία (την έδω­σε ο φίλ­τα­τος Παύ­λος Βεντού­ρας) πραγ­μα­το­ποί­η­σης τέτοιων
συναυ­λιών ξανά στην Κέρ­κυ­ρα. Αν αυτό συμ­βεί οι συναυ­λί­ες αυτές θα τεί­νουν να
λάβουν χαρα­κτή­ρα θεσμού τοπι­κής προ­έ­λευ­σης αλλά ευρύ­τε­ρης ακτι­νο­βο­λί­ας… Και για
να είμα­στε δίκαιοι, πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­σου­με αυτο­νό­η­τα το προ­νό­μιο ανά­λο­γης τύχης
και για τα υπό­λοι­πα νησιά …

Ανή­κει στα γνω­στά, μίζε­ρα και θλιβερά
του τόπου, η απου­σία ενός χώρου υπο­δο­μής καλ­λι­τε­χνι­κής δρά­σης στην πόλη και το
νησί… Με καταρ­ρέ­ο­ντα υπο­λείμ­μα­τα κτι­ρί­ων απ’ ότι έχει μεί­νει για να τα θυμίζει…
Ας βάλου­με, όμως τελεία εδώ σε όλη αυτή την μίζε­ρη τοπι­κή καθη­με­ρι­νό­τη­τα και ας
χαρού­με με την πρω­το­βου­λία ανθρώ­πων, που το έργο τους αξί­ζει αναγνώρισης,
στή­ρι­ξης και επαίνου… 

Τους παρα­θέ­του­με αλφα­βη­τι­κά, όπως τα
ονό­μα­τά τους βρί­σκο­νται στην σχε­τι­κή αφί­σα: Κώστας Αγου­ρί­δης, Παύ­λος Βεντού­ρας,
Σπύ­ρος Δελη­γιαν­νό­που­λος, Σπύ­ρος Μάζης, Σπύ­ρος Μαυ­ρό­που­λος, Χρύ­σαν­θος
Μου­ζα­κί­της, Σπύ­ρος Προ­σω­πά­ρης, Νίκος Ροδί­της, Σπύ­ρος Ρου­βάς και Σπύ­ρος Τσι­λι­μπά­ρης.
Η μου­σι­κή τους έχει γρα­φτεί πάνω σε έργα γνω­στών καθιε­ρω­μέ­νων και νεώ­τε­ρων ποιητών.

Προ­λο­γί­ζει ο μου­σι­κο­λό­γος καθηγητής
του ΙΠ, Κώστας Καρ­δά­μης.

Αυτού του τύπου οι εκδη­λώ­σεις τιμούν
τον τόπο και δίνουν ελπί­δα, πως σε έναν χώρο χωρίς περιτ­τές γυα­λά­δες, φιγούρες
και κενο­λο­γί­ες μπο­ρεί να γίνε­ται δου­λειά ουσί­ας… Μακά­ρι ο τόπος ή καλύ­τε­ρα κάποιοι
σε αυτόν να την κατα­νο­ούν και να την επι­κρο­τούν… Το όφε­λος θα γυρί­σει σε μας.

Καλή επι­τυ­χία, λοι­πόν στην συναυ­λία με
έργα σύγ­χρο­νων επτα­νή­σιων συν­θε­τών… Μπρά­βο για την πρω­το­βου­λία! Μακά­ρι, ξανά!

ΥΓ. Το κεί­με­νο αυτό θα μπο­ρού­σε να αναρ­τη­θεί σε άλλη σελί­δα της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Το επι­λέ­ξα­με σαν κεντρι­κή ανάρ­τη­ση εκτι­μώ­ντας, πως η σημα­σία του υπερ­βαί­νει τα στε­νά τοπι­κά όρια… Ετσι  πιστεύ­ου­με, έτσι ελπίζουμε.