Ο πονεμένος Δεκέμβρης του 44

Ακρως συμ­βο­λι­κή για όλες τις επι­χει­ρή­σεις του
Δεκέμ­βρη, που απο­τε­λούν τα λεγό­με­να ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ αλλά και για το εμφύ­λιο, που θα
ακο­λου­θού­σε δύο χρό­νια αργότερα… 

Πολύ και­ρό τώρα αλλά και τελευ­ταία πολύ κουβέντα
γίνε­ται αν θα έπρε­πε να απο­φευ­χθεί ο εμφύ­λιος, αν η αρι­στε­ρά πάτη­σε την
πεπο­νό­φλου­δα κ.λ.π.

Αυτός ο πολι­τι­κό-στρα­τιω­τι­κός σχε­δια­σμός δεν προέκυψε
στην διάρ­κεια του β’ παγκό­σμιου πόλε­μου… Υπάρ­χουν σαφώς προη­γού­με­νες θεμελιώδεις
ανα­φο­ρές σε αρχη­γι­κά επι­τε­λεία της Δύσης για την ανά­γκη προ­ε­τοι­μα­σί­ας ενα­ντί­ον της
ΕΣΣΔ. Η ‘αγά­πη’ των Βρε­τα­νών για την Ελλά­δα, χρο­νο­λο­γού­με­νη εξάλ­λου από την
απε­λευ­θέ­ρω­ση της χώρας στις αρχές του 19^ου αιώ­να κρα­τά­ει γερά και
είναι τέτοια ώστε στις σχε­τι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για το status quo μετά τον πόλεμο,
ο Τσώρ­τσιλ εκβιά­ζει με αντί­βα­ρο την Πολω­νία στην περί­πτω­ση, που δεν αναγνωρισθεί
η Βρε­τα­νι­κή κυριαρ­χία του στα Ελλη­νι­κά πράγματα.

Η εξέ­λι­ξη των πολε­μι­κών συμ­βά­ντων  ανέ­δει­ξε τις
‘ιδιορ­ρυθ­μί­ες’ της περί­πτω­σης της Ελλάδας: 

-Η συντη­ρη­τι­κή παρά­τα­ξη παθαί­νει με τον πόλε­μο ένα
απί­στευ­το πατα­τράκ… Δεν είναι μόνον οι δια­φό­ρων τύπων δοσί­λο­γοι και συνεργάτες
του κατα­χτη­τή, που ‘κοσμούν’ τον χώρο… Ακό­μη και οι σχε­τι­κά λιγο­στές ενεργείς
δυνά­μεις της πατριω­τι­κής δεξιάς δεν κατα­φέρ­νουν να συγκρο­τή­σουν αξιόλογο,
μαζι­κό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό αντι­στα­σια­κό δυναμικό.

Η επι­κρά­τη­ση, λοι­πόν των Δυτι­κών, υπό τις γεωπολιτικές
συν­θή­κες της επο­χής απαι­τεί την ολο­κλη­ρω­τι­κή συντρι­βή της αρι­στε­ράς σε κάθε
επί­πε­δο. Πολι­τι­κό, Ιδε­ο­λο­γι­κό, Ηθι­κό και φυσι­κά στρατιωτικό… 

Αν κάποιοι θεω­ρούν ‘υπερ­βο­λι­κή’ αυτή την απο­τί­μη­ση, τους
υπεν­θυ­μί­ζου­με, πως η στρα­τιω­τι­κή ‘νίκη’ των δυτι­κών επέ­βαλ­λε την συμ­με­το­χή των
ΗΠΑ στο εμφύ­λιο, κάτι που δεν είχε προ­βλε­φθεί από την αρχή αλλά προ­έ­κυ­ψε μετά
την Βρε­τα­νι­κή ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα. Αυτή η στρα­τιω­τι­κή νίκη επέ­βαλ­λε την χρήση
του πιο σύγ­χρο­νου οπλι­σμού, όπως των βομ­βών ναπάλμ, που έκα­ναν …’παγκό­σμια
πρώ­τη’ στον ελλη­νι­κό εμφύλιο… 

Η νίκη της βίας είναι η μονα­δι­κή ‘νίκη’ των Δυτικών
και των εντο­πί­ων …κολα­ού­ζων. Για­τί σε ιδε­ο­λο­γι­κό, πολι­τι­κό, πολι­τι­στι­κό και
ηθι­κό επί­πε­δο η παρου­σία της αρι­στε­ράς απο­τε­λεί στα­θε­ρό εφιάλ­τη των ακραιφ­νών ‘εθνι­κο­φρό­νων’
(Αδώ­νι­δος, Μάκη και των …άλλων παι­διών), που υπο­φέ­ρουν ακό­μη και σήμε­ρα από …την
‘δικτα­το­ρία της αρι­στε­ράς’. Και δεν έχουν άδι­κο σε πολι­τι­σμι­κό και ηθικό
επίπεδο…

Όλα αυτά συγκρο­τούν την άπο­ψη πως ο
εμφύ­λιος ήταν μάλ­λον αναπόφευκτος. 

Αυτό, βέβαια δεν σημαί­νει, πως όλοι οι χει­ρι­σμοί ήταν
οι ενδει­κνυό­με­νοι στον εκά­στο­τε χώρο και χρό­νο… Είναι, όμως, ένα ξεχωριστό
κεφά­λαιο, που θα πρέ­πει να απο­τι­μη­θεί κάτω από τον ποιο­τι­κό και ποσοτικό
συσχε­τι­σμό των δυνά­με­ων… Και ασφα­λώς με αυστη­ρά ψύχραι­μη και επιστημονικά
ενη­με­ρω­μέ­νη κρί­ση… Αλλιώς θα παρα­μέ­νου­με παγι­δευ­μέ­νοι στα …’δεξιά’ λάθη οι μεν
και στα ‘αρι­στε­ρά’ λάθη οι δε.

ΥΓ. Στην ιστο­ρι­κή φωτο­γρα­φία των Δεκεμ­βρια­νών σημειώ­νε­ται η Γεωρ­γία Τσώ­νη, που κρα­τά­ει το δεξιό δοκά­ρι του πανώ… Την μνη­μο­νεύ­ου­με με ιδιαί­τε­ρη συγκί­νη­ση λόγω της Κερ­κυ­ραϊ­κής της καταγωγής.