Τόσα χρόνια τα ίδια…

Πριν 70 χρό­νια στις 30 Γενά­ρη του 1952, χαράματα,
οδη­γή­θη­καν στον Χώρο του Νοσο­κο­μεί­ου “ΣΩΤΗΡΙΑ” και στή­θη­καν απέ­να­ντι στο
εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα 4 κομ­μου­νι­στές, αγω­νι­στές της εθνι­κής αντί­στα­σης, που
κατα­δι­κά­στη­καν σε μία δίκη παρω­δία… Σαν κι’ αυτές που τις έστη­ναν στο άψε-σβήσε
και έβγα­ζαν τις κατα­δί­κες σωρό…

Πρό­κει­ται για τους Νίκο Μπε­λο­γιάν­νη, Δημή­τρη Μπάτση,
Ηλία Αργυ­ριά­δη και Νίκο Καλούμενο.

Την ιστο­ρία την ξέρε­τε και δεν θέλω να την επαναλάβω…
Το αίμα αυτών και χιλιά­δων άλλων αγω­νι­στών είναι ο άρρη­κτος κρί­κος του λαού με
την αρι­στε­ρά και ειδι­κό­τε­ρα με το ΚΚΕ.

Ένα στιγ­μιό­τυ­πο της όλης υπό­θε­σης αξί­ζει ιδιαίτερης
μνεί­ας ως η απο­θέ­ω­ση της εθνι­κής ξεφτί­λας… Ο
πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλά­δας ΔΕΝ εγνώ­ρι­ζε την εκτέ­λε­ση της ποι­νής των τεσ­σά­ρων…
Του τόπαν λίγο αργό­τε­ρα και …τσα­ντί­στη­κε πολύ που δεν το  είχαν ενημερώσει…

Και ποιοι την απο­φά­σι­σαν;;; Μα ποιοι άλλοι…Αυτοί προς
τους οποί­ους κορυ­φαί­ος Ελλη­νας πολι­τι­κός απηύ­θυ­νε το περι­βό­η­τον: Στρα­τη­γέ μου ιδού ο στρα­τός σας, για
άγη­μα του Ελλη­νι­κού στρατού…

Εκτο­τε πάντως, πρέ­πει να δια­κρί­νου­με μία “συνέ­πεια”,
μία “στα­θε­ρό­τη­τα” στην πολι­τι­κή των Ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σε­ων… Περί της οποίας
στα­θε­ρό­τη­τας κορυ­φαίο είναι το ρητό του πολυ­χρο­νε­μέ­νου μας, ότι ΔΕΝ ανή­κο­μεν
εις την Δύσιν, Είμα­στε η Δύσις…

Οκτώ λέξεις και τάπε όλα!!!