το 1991…

Το κεί­με­νο που ακο­λου­θεί μας είχε κοι­νο­ποι­ή­σει πριν λίγες μέρες ο
συγ­γρα­φέ­ας του φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος. Το παρα­θέ­του­με εκτι­μώ­ντας την
ιστο­ρι­κή και την …”διδα­κτι­κή” του αξία

Έτσι σφρα­γί­ζει την ιδεολογική,
κοι­νω­νι­κή και πολι­τι­κή νίκη της συντή­ρη­σης και της αντίδρασης…

Όταν αντί για επα­νά­στα­ση, εξέλιξη,
ανα­τρο­πή και μετά­βα­ση στο καλύ­τε­ρο, έχου­με οπι­σθο­χώ­ρη­ση, συντη­ρη­τι­σμό και νίκη
των πιο αντι­δρα­στι­κών δυνά­με­ων και μετά­βα­ση στο χειρότερο…

Και ανα­ρω­τιέ­σαι αν το σύστη­μα που
επι­κρά­τη­σε και εξε­λί­χθη­κε στην Σοβιε­τι­κή Ένω­ση και στις χώρες του ανύπαρκτου
“υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού” ήταν μια από­πει­ρα απο­τυ­χη­μέ­νου σοσια­λι­σμού η
μια περί­ερ­γη μορ­φή δικτα­το­ρί­ας μιας “αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής” ηγεσίας ….

Ο ενθου­σια­σμός και η ευτυ­χία της
επα­νά­στα­σης του 1917 μετα­τρά­πη­κε σε ένα σύστη­μα που κανέ­νας δεν θέλη­σε να
υπε­ρα­σπι­στεί, στις χώρες αυτές, όταν κατέρρευσαν… 

«Η ημέ­ρα που τελεί­ω­σε η ΕΣΣΔ, ήταν
μια ημέ­ρα απε­λευ­θέ­ρω­σης» φωνά­ζουν τα ΜΜΕ και οι υπο­στη­ρι­κτές του
καπιταλισμού…

Ομως τελειώ­νω με τα σοφά λόγια του Αλβέρ­του
Αιν­στάιν:

Σε μια τέτοια οικο­νο­μία, η ίδια η
κοι­νω­νία κατέ­χει τα μέσα παρα­γω­γής και τα δια­χει­ρί­ζε­ται με βάση το
σχεδιασμό. 

Μια σχε­δια­σμέ­νη οικο­νο­μία, η οποία
θα προ­σαρ­μό­ζει την παρα­γω­γή στις ανά­γκες της κοι­νω­νί­ας, θα κατα­νέ­μει την
εργα­σία που πρέ­πει να γίνει σε αυτούς που είναι ικα­νοί να εργα­στούν και θα
εγγυά­ται τα προς το ζην σε κάθε άνδρα, γυναί­κα και παιδί. 

Η παι­δεία, εκτός από την ανάπτυξη
των έμφυ­των ικα­νο­τή­των του κάθε ατό­μου, θα προ­σπα­θεί να ανα­πτύ­ξει την έννοια
της ευθύ­νης για το συνάν­θρω­πο, στη θέση της εξύ­μνη­σης της εξου­σί­ας και της
επι­τυ­χί­ας, όπως γίνε­ται στη σημε­ρι­νή κοινωνία.

Ωστό­σο, είναι απα­ραί­τη­το να
θυμό­μα­στε ότι μια σχε­δια­σμέ­νη οικο­νο­μία δεν είναι ακό­μα σοσιαλισμός. 

Η σχε­δια­σμέ­νη κοι­νω­νία, αυτή
καθε­αυ­τή, μπο­ρεί να συνο­δεύ­ε­ται από την πλή­ρη υπο­δού­λω­ση της
προσωπικότητας. 

Η επί­τευ­ξη του σοσιαλισμού
προ­ϋ­πο­θέ­τει την επί­λυ­ση ορι­σμέ­νων εξαι­ρε­τι­κά δύσκο­λων κοινωνικοπολιτικών
προ­βλη­μά­των: για παρά­δειγ­μα, πώς είναι δυνα­τόν, λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη την
εκτε­τα­μέ­νη συγκέ­ντρω­ση της πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής εξου­σί­ας, να απο­τρα­πεί η
γρα­φειο­κρα­τία απ΄ το να γίνει παντο­δύ­να­μη και υπερφίαλη; 

Πώς μπο­ρούν να προ­στα­τευ­τούν τα
ατο­μι­κά δικαιώ­μα­τα και ταυ­τό­χρο­να να υπάρ­χει εγγύ­η­ση ενός δημοκρατικού
αντί­βα­ρου στην εξου­σία της γραφειοκρατίας;

Η σαφή­νεια σχε­τι­κά με τους στόχους
και τα προ­βλή­μα­τα του σοσια­λι­σμού είναι εξαι­ρε­τι­κά σημα­ντι­κή σ’ αυτή τη
μετα­βα­τι­κή εποχή.
“