Σήμερα, φτάνει μόνον αυτή η φωτογραφία

Η στιγ­μή, που σοβιε­τι­κός στρα­τιώ­της Μιχα­ήλ
Πετρό­βιτς Μίνιν καρ­φώ­νει την κόκ­κι­νη σημαία με το σφυ­ρο­δρέ­πα­νο στην καρ­διά του
θηρί­ου. Δεν είναι μόνος του… Αυτή η σημαία είναι βαμ­μέ­νη στο αίμα είκο­σι εκατομμυρίων
Σοβιε­τι­κών στρα­τιω­τών και πολι­τών. Και όχι μόνο. Πολ­λά άλλα εκατομμύρια,
διωγ­μέ­νων, βασα­νι­σμέ­νων, εξο­λο­θρευ­μέ­νων κατοι­κού­ντων τον πλα­νή­τη, ακου­μπά­νε την
σημαία και σπρώ­χνουν τον τρο­χό της ιστο­ρί­ας προς την σωστή πλευρά… 

Η ιστο­ρία, δυστυ­χώς, δεν πορεύεται
ευθύ­γραμ­μα… Για­τί δεν είναι όλοι πρό­θυ­μοι να βοη­θή­σουν το γύρι­σμα του ήλιου. Κάτι
χει­ρό­τε­ρο: κάποιοι προ­σπα­θούν να βάλουν εμπό­δια ψηλά και δυσκολοπροσπέραστα… 

Σκε­φτεί­τε π.χ., πως σήμε­ρα, που η
ανθρω­πό­τη­τα θα έπρε­πε να πανη­γυ­ρί­ζει σύσ­σω­μη, να θυμά­ται περή­φα­νη και να
δεσμεύ­ε­ται στον δρό­μο της τιμής, στο Κίε­βο υψώ­νε­ται ‘περή­φα­νος’ ο ανδριάντας
του Στε­πάν Αντρί­γιο­βιτς Μπα­ντέ­ρα, ενός σκλη­ρού φασί­στα, τρο­μο­κρά­τη, συνεργάτη
για μεγά­λη περί­ο­δο των κατα­χτη­τών ναζί… Το άγαλ­μά αυτού, που από το 2014 χαρακτηρίζεται
εθνι­κός ήρω­ας, έχου­με παρου­σιά­σει άλλη φορά, για να κατα­δει­χθούν τα …βαθιά
δημο­κρα­τι­κά αισθή­μα­τα και προ­θέ­σεις της κυβέρ­νη­σης του Κιέβου… 

Σήμε­ρα θα αρκε­στού­με στην σημαία, που
κάρ­φω­σε το θηρίο στην καρ­διά του… Που μας έδω­σε το δικαί­ω­μα να υπάρ­χου­με, να
παλεύ­ου­με, να ελπί­ζου­με… Μαζί, φυσι­κά, με τον βόγ­γο και την θυσία της ανθρωπότητας,
που χρειά­στη­καν για να ηττη­θούν τα τευ­το­νι­κά ανθρω­ποει­δή…  

Δύσκο­λο να αγγί­ξου­με την συγκί­νη­ση του
Μιχα­ήλ Πετρό­βιτς Μίνιν, εκεί­νη την μονα­δι­κή στιγμή… 

Σήμε­ρα θα κοι­τά­ζου­με και θα ξανακοιτάζουμε
την φωτο­γρα­φία… Για να εμπνε­ό­μα­στε και να ονειρευόμαστε…