Οπως και πέρσι…

Θα επα­να­λά­βου­με λέξη προς λέξη την
περ­σι­νή μας ανάρ­τη­ση θεω­ρώ­ντας πως δεν έχου­με να προ­σθέ­σου­με ουσιώ­δη ούτε να
αλλά­ξου­με … Θα έχου­με ίσως λιγό­τε­ρες φαν­φά­ρες… Και περισ­σό­τε­ρες δυσκολίες…

Δια­κό­σια χρό­νια, πέρα­σαν από τότε, που
ένας λαός ξεση­κώ­θη­κε… Μαζί με τον λαϊ­κό κλή­ρο και την απο­φα­σι­στι­κή συμβολή
αγνών και ορα­μα­τι­στών δια­νο­ού­με­νων, εμπνευ­σμέ­νων από το πνεύ­μα της Γαλλικής
Επανάστασης. 

Και νίκη­σε ενά­ντια σε όλα τα ασφαλή
προ­γνω­στι­κά απέ­να­ντι στην Πανευ­ρω­παϊ­κής εμβέ­λειας Ιερά συμμαχία…

Και κατέ­χτη­σε ένα μέρος του
αυτο­προσ­διο­ρι­σμού του.

Η εξέ­λι­ξη επι­βε­βαιώ­νει, πως ο αγώνας
για την ελευ­θε­ρία δεν τελεί­ω­σε, δεν τελειώνει…

 Στην μνή­μη της επα­νά­στα­σης του 21 αλλά
και όσων ακο­λού­θη­σαν ας θυμη­θού­με δύο τρα­γού­δια του συν­θέ­τη Χρή­στου Λεο­ντή και
του στι­χουρ­γού Μήτσου Ευθυ­μιά­δη, με την φωνή του Μανώ­λη Μητσιά. Το πρώ­το με
τίτλο: Μία φορά και έναν και­ρό και το δεύ­τε­ρο με τίτλο: Χάθη­κε η επα­νά­στα­σή μας.