Μία ‘κατάλληλη’ ημερομηνία…

…για να μην ξεχνάμε… 

Παρα­θέ­του­με το κεί­με­νο, εκφράζοντας
την ικα­νο­ποί­η­σή μας για την στά­ση της νεο­ελ­λη­νι­κής πολι­τεί­ας όχι μόνον για την
συγκε­κρι­μέ­νη θλι­βε­ρή επέ­τειο αλλά και συνο­λι­κά προς τον κυβερ­νή­τη. Μας βοηθάει
πολύ, πάρα πολύ για να δια­γνώ­σου­με τίνος συνέ­χεια είναι οι σημε­ρι­νή άρχο­ντες, το
κρά­τος τους και οι πολι­τι­κές τους…

(……..)

Η ανταρ­σία της Ύδρας κατά του
Καπο­δί­στρια επι­ση­μο­ποιεί­ται με μια ψευ­το­κυ­βέρ­νη­ση που σχη­μα­τί­ζει εκεί ο
Κου­ντου­ριώ­της. Ο Καπο­δί­στριας τρα­βά­ει τα μαλ­λιά του και δίνει εντο­λή στον
Κανά­ρη να ετοι­μά­ζει τον αγκυ­ρο­βο­λη­μέ­νο στον Πόρο ελλη­νι­κό στό­λο να πάει να αποκλείσει
την Ύδρα. Όμως, ο Κου­ντου­ριώ­της μαθαί­νει τι του ετοι­μά­ζει ο Καπο­δί­στριας και
στέλ­νει τον Μια­ού­λη στον Πόρο να κατα­λά­βει τον ελλη­νι­κό στό­λο και να τον φέρει
στο «ανε­ξάρ­τη­το» κρά­τος της Ύδρας.

Πράγ­μα­τι ο Μια­ού­λης με μια πειρατική
ενέρ­γεια από κεί­νες που μόνο αυτός ήξε­ρε να οργα­νώ­νει προ­κει­μέ­νου να γίνει
πλού­σιος πολύ πριν ξεσπά­σει η ελλη­νι­κή επα­νά­στα­ση, κατα­λαμ­βά­νει τον στόλο,
κατα­λαμ­βά­νει και το φρού­ριο του Πόρου. Και συλ­λαμ­βά­νει αιχ­μά­λω­το τον δύστυχο
Κανά­ρη, τον μέχρι πριν από λίγο συμπο­λε­μι­στή του.

Ο Καπο­δί­στριας αφρί­ζει και αποφασίζει
να ανα­κα­τα­λά­βει τον ναύ­σταθ­μο του Πόρου. Προς τού­το, ζητά τη βοή­θεια των
πρε­σβευ­τών της Αγγλί­ας, της Γαλ­λί­ας και της Ρωσί­ας. Ο Άγγλος και ο Γάλ­λος του
την αρνού­νται. Θεω­ρούν καλά καμω­μέ­να τα όσα έγι­ναν και εκδηλώνονται
απρο­σχη­μά­τι­στα κατά του Καπο­δί­στρια, που ξέρει πια ότι το τέλος του φτάνει.
Αγω­νί­ζε­ται ωστό­σο κατά των επι­δρο­μέ­ων Υδραί­ων που πολιορ­κούν τα ελλη­νι­κά πλοία
μέσα στο ναύ­σταθ­μο και μπλο­κά­ρει όλα τα πολε­μι­κά μαζί και τα εμπορικά.

Ζητά­ει απ’ τον Μια­ού­λη να φύγει ήσυχα
για την πατρί­δα του την Ύδρα χωρίς να πάθει τίπο­τα, αλλά ο γεν­ναί­ος Υδραίος
γίνε­ται θηρίο έτσι που είναι εγκλω­βι­σμέ­νος απ’ τον εμπο­ρι­κό στό­λο, και πυρπολεί
τη μεγά­λη φρε­γά­τα «Ελλάς». Σημα­δια­κό το όνο­μα του πλοί­ου. Η πυρ­πό­λη­ση του
«Ελλάς» απ’ τον Έλλη­να, συμ­βαί­νει την 1η Αυγού­στου 1831, ημέ­ρα κατά την οποία
κατα­λα­βαί­νει κάθε νοή­μων της επο­χής, πως είναι αδύ­να­το να υπάρ­ξει ελληνικό
κράτος.

Το πεί­ρα­μα Καπο­δί­στρια απέ­τυ­χε γιατί
οι Έλλη­νες δε θέλουν να έχουν κρά­τος. Ούτε σήμε­ρα θέλουν να έχουν κρά­τος. Η
σημε­ρι­νή Ελλά­δα είναι γεμά­τη Υδραί­ους και Μιαούληδες.

Το πυρ απ’ τη φρε­γά­τα «Ελλάς»
μετα­δί­δε­ται και στην κορ­βέ­τα «Ύδρα». Δεύ­τε­ρος συμ­βο­λι­σμός: ο Μια­ού­λης δεν έκαψε
μόνο την Ελλά­δα αλλά και την την πατρί­δα του την Ύδρα.

Και ενώ οι φλό­γες καταυ­γά­ζουν τον άσχετο
προς όλη αυτή τη βαρ­βα­ρό­τη­τα ελλη­νι­κό ουρα­νό, ο Μια­ού­λης τρυ­πώ­νει μέσα απ’ τις
φλό­γες και τελι­κά βρί­σκε­ται ασφα­λής στο πει­ρα­τι­κό του κατα­φύ­γιο, την Ύδρα.

Προ­σο­χή όμως. Φεύ­γει μόνο όταν
δια­πι­στώ­νει πως δεν μπο­ρεί να κάψει όλα τα πλοία, όπως ήταν η πρό­θε­σή του,
για­τί στο μετα­ξύ ο Κανά­ρης, που ήταν αιχ­μά­λω­τός του, όπως είπαμε,
ελευ­θε­ρώ­νε­ται, ανα­κα­τα­λαμ­βά­νει όσα πλοία δεν είχε κάψει ο Μια­ού­λης και τα σώζει
απ’ τον επι­δρο­μέα Υδραίο. Των εχθρών τα φου­σά­τα περά­σαν… Το περι­στα­τι­κό δε θα
το βρεί­τε στα σχο­λι­κά εγχει­ρί­δια ιστο­ρί­ας, για ευνό­η­τους λογο­κρι­τι­κούς λόγους.