Η τελευταία ομιλία του Σαλβατόρ Αλιέντε - Φαιακία

Η τελευταία ομιλία του Σαλβατόρ Αλιέντε

Πριν από 49 χρό­νια ο
νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός κατέ­θε­σε τα δια­πι­στευ­τή­ριά του στην Χιλή… Αυτό το άγος, αυτό
το έγκλη­μα, αυτή η ντρο­πή είναι τα αλη­σμό­νη­τα δια­κρι­τι­κά της σχο­λής του Σικάγου
που με την βοή­θεια της CIA και των ντό­πιων στρατοκρατών
προ­χω­ρού­σε στο απε­χθέ­στα­το πεί­ρα­μα Πινοσέτ.

Το τελευ­ταίο μήνυ­μα του
Σαλ­βα­ντόρ Αλιέ­ντε, λίγο πριν την δολο­φο­νία του  παρα­μέ­νει μνη­μείο ανθρω­πιάς. Το έχουμε
ξανα­πα­ρου­σιά­σει στο παρελ­θόν… Θα τα αναρ­τή­σου­με ξανά, για­τί αισθανόμαστε
περή­φα­νοι γι’ αυτό… Μας ξεχω­ρί­ζει από τους…άλλους… Ο Σαλ­βα­τόρ, με όλες τις αυτα­πά­τες του, είναι δικός μας… Ο Αου­γκού­στο είναι δικός τους. 

 


Σίγου­ρα αυτή θα είναι η τελευταία
ευκαι­ρία για μένα να απευ­θυν­θώ σε εσάς. Η Πολε­μι­κή Αερο­πο­ρία έχει βομβαρδίσει
τις κεραί­ες των Radio Portales και Radio Corporación.

Οι λέξεις μου δεν έχουν πικρία αλλά
απο­γο­ή­τευ­ση. Είθε να έρθει μια ηθι­κή τιμω­ρία για εκεί­νους που έχουν προδώσει
τον όρκο τους: Στρα­τιώ­τες της Χιλής, οι δικαιού­χοι αρχι­στρά­τη­γοι, ο Ναύαρχος
Μερί­νο, ο οποί­ος έχει αυτο­α­να­κη­ρυ­χθεί ο ίδιος διοι­κη­τής του ναυ­τι­κού, και ο κ.
Μεντό­ζα, ο οποί­ος επαί­σχυ­ντα μόλις χθες ορκί­σθη­κε πίστη και αφο­σί­ω­ση στην
κυβέρ­νη­ση, και ο οποί­ος έχει επί­σης αυτο­α­να­κη­ρυ­χθεί αρχη­γός της Carabineros
[παρα­στρα­τιω­τι­κής αστυνομίας].

Λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη αυτά τα δεδο­μέ­να, το
μόνο πράγ­μα που απο­μέ­νει για μένα είναι να πω στους εργά­τες: δεν πρό­κει­ται να
παραι­τη­θώ! Ευρι­σκό­με­νος σε μια ιστο­ρι­κή μετά­βα­ση, θα πλη­ρώ­σω την πίστη του λαού
με τη ζωή μου. Και τους λέω ότι είμαι βέβαιος ότι οι σπό­ροι που έχου­με φυτέψει
στην καλή συνεί­δη­ση των χιλιά­δων και χιλιά­δων Χιλια­νών δεν θα μείνουν
συρ­ρι­κνω­μέ­νοι για πάντα.

Έχουν δύνα­μη και θα είναι σε θέση να
μας εξου­σιά­ζουν, αλλά η κοι­νω­νι­κή διερ­γα­σί­ες δεν μπο­ρεί να εμπο­δι­στούν ούτε από
το έγκλη­μα, ούτε από τη δύνα­μη. Η ιστο­ρία είναι δική μας, και οι άνθρωποι
κάνουν την ιστορία.

Εργά­τες της χώρας μου: Θέλω να σας
ευχα­ρι­στή­σω για την αφο­σί­ω­ση που είχα­τε πάντα, την εμπι­στο­σύ­νη που εναποθέσατε
σε έναν άνθρω­πο που ήταν μόνο ένας διερ­μη­νέ­ας της μεγά­λης λαχτά­ρας για τη
δικαιο­σύ­νη, ο οποί­ος έδω­σε το λόγο του ότι θα σεβα­στεί το Σύνταγ­μα και το νόμο
και έκα­νε ακρι­βώς αυτό. 

Σε αυτή την καθο­ρι­στι­κή στιγ­μή, την τελευ­ταία στιγμή
που μπο­ρώ ακό­μα να απευ­θύ­νο­μαι σε εσάς, σας εύχο­μαι να επω­φε­λη­θεί­τε από το
μάθη­μα: το ξένο κεφά­λαιο, ο ιμπε­ρια­λι­σμός, σε συν­δυα­σμό με την αντίδραση,
δημιούρ­γη­σαν το κλί­μα στο οποίο οι Ένο­πλες Δυνά­μεις έσπα­σαν την παρά­δο­σή τους,
την παρά­δο­ση που διδά­χθη­καν από το στρα­τη­γό Schneider και επι­βε­βαί­ω­σαν με τον
διοι­κη­τή Araya, θύμα­τα του ίδιου κοι­νω­νι­κού τομέα που σήμε­ρα ελπί­ζει, με την
ξένη βοή­θεια, να κατα­κτή­σει εκ νέου τη δύνα­μη να συνε­χί­σουν να υπερασπίζονται
τα κέρ­δη τους και τα προ­νό­μιά τους.

Απευ­θύ­νο­μαι σε εσάς, πάνω απ’ όλα, στη
σεμνή γυναί­κα του τόπου μας, την Campesina που πίστε­ψε σε εμάς, τη μητέ­ρα που
γνώ­ρι­ζε την ανη­συ­χία μας για τα παιδιά.

Απευ­θύ­νο­μαι στους επαγ­γελ­μα­τί­ες της
Χιλής, τους πατριώ­τες επαγ­γελ­μα­τί­ες που συνέ­χι­σαν να δου­λεύ­ουν ενα­ντί­ον της
στά­σης που υπο­στη­ρί­ζε­ται από επαγ­γελ­μα­τι­κά σωμα­τεία, σωμα­τεία ταξι­κά που
υπε­ρα­σπί­ζο­νται επί­σης τα προ­νό­μια της καπι­τα­λι­στι­κής κοινωνίας.

Απευ­θύ­νο­μαι στη νεο­λαία, αυτή που
τρα­γου­δού­σε και μας έδω­σε τη χαρά της και το αγω­νι­στι­κό της πνεύμα.

Απευ­θύ­νο­μαι στον άντρα της Χιλής, τον
εργά­τη, τον αγρό­τη, το δια­νο­ού­με­νο, εκεί­νον που πρό­κει­ται να διω­χθεί, για­τί στη
χώρα μας ο φασι­σμός είναι ήδη παρών εδώ και πολ­λές ώρες – σε τρομοκρατικές
επι­θέ­σεις, σε ανα­τι­νά­ξεις γεφυ­ρών, σε δια­κο­πές σιδη­ρο­δρο­μι­κών γραμ­μών, σε
κατα­στρο­φές αγω­γών πετρε­λαί­ου και φυσι­κού αερί­ου, ενό­ψει της σιω­πής όσων είχαν
την υπο­χρέ­ω­ση να δρά­σουν. Ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νοι. Η ιστο­ρία θα τους κρίνει.

Σίγου­ρα το Radio Magallanes θα
σιγή­σει, η ηρε­μία και μεταλ­λι­κό όργα­νο της φωνής μου δεν σας φτά­σει. Δεν
πει­ρά­ζει. Θα συνε­χί­σε­τε να την ακού­τε. Θα είμαι πάντα δίπλα σας. Του­λά­χι­στον η
μνή­μη μου θα είναι αυτή ενός άνδρα αξιο­πρε­πή που στά­θη­κε πιστός στη χώρα του.

 

Οι άνθρω­ποι πρέ­πει να υπερασπιστούν
τους εαυ­τούς τους, αλλά δεν πρέ­πει να θυσια­στούν. Οι άνθρω­ποι δεν πρέ­πει να
αφε­θούν να κατα­στρα­φούν ή να δια­τρη­θούν από σφαί­ρες, αλλά δεν ούτε και να
ταπεινωθούν.

Εργά­τες της χώρας μου, έχω πίστη στη
Χιλή και το πεπρω­μέ­νο της. Άλλοι άνδρες θα ξεπε­ρά­σουν αυτή τη σκο­τει­νή και
πικρή στιγ­μή προ­δο­σί­ας που προ­σπα­θεί να επι­κρα­τή­σει. Να πηγαί­νε­τε προς τα
εμπρός γνω­ρί­ζο­ντας ότι, αργά ή γρή­γο­ρα, οι μεγά­λες λεω­φό­ροι θα ανοί­ξουν και
πάλι και οι ελεύ­θε­ροι άνθρω­ποι θα περ­πα­τούν μέσα από αυτές για να χτί­σουν μια
καλύ­τε­ρη κοινωνία.

 

Ζήτω η Χιλή! Ζήτω οι άνθρω­ποι! Ζήτω οι
εργαζόμενοι!

 

Αυτά είναι τα τελευ­ταία λόγια μου, και
είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταια, είμαι βέβαιος ότι,
του­λά­χι­στον, θα είναι ένα μάθη­μα ηθι­κής που θα τιμω­ρή­σει το κακούρ­γη­μα, δειλία
και προδοσία.

 

Σαντιά­γο της Χιλής, 11 Σεπτεμβρίου
1973

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted