Για τον στρατηγό Γεράσιμο Αυγερόπουλο

Το κεί­με­νο, μας
κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέ­φα­νος Πάντος…

Όταν όλη η ελλη­νι­κή κοι­νω­νία εμπλε­κό­ταν σε μια μεγάλη
περι­πέ­τεια που ξεκί­νη­σε με τις πρώ­τες σφαί­ρες στη συνο­ρια­κή γραμ­μή της Μελούνας
και έφτα­σε μέχρι το  μακε­λειό στο
Σαγ­γά­ριο ποταμό. 

Ο στρα­τός έγι­νε σημείο ανα­φο­ράς, μια δεξαμενή
κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής ζύμωσης. 

Ο πόλε­μος δια­χύ­θη­κε στις μάζες δημιουρ­γώ­ντας ένα
από­θε­μα πατριω­τι­κής διά­θε­σης που μεταγ­γί­στη­κε στις επό­με­νες γενιές. 

Το 1940 όλοι είχαν έναν παπ­πού, πατέ­ρα, θείο που κάπου
είχε πολε­μή­σει, στο Σαρα­ντά­πο­ρο, το Κιλ­κίς, τα Γιαν­νι­τσά, το Σκρα, την Κριμαία,
το Ουσάκ, το Αφιον Καρα­χι­σάρ ή το Εσκί Σεχίρ. 

Στην Κατο­χή αυτό το από­θε­μα έγι­νε ηφαίστειο. 

Ήθε­λε κότσια. 

Ήθε­λε ανε­ξάρ­τη­το πνεύμα. 

Ήθε­λε επαναστάτες. 

Για­τί η μεγά­λη από­φα­ση δεν θα ερχό­ταν ποτέ από κανένα
επι­τε­λείο, βασι­λιά, στρα­τάρ­χη ή κομ­μα­τι­κό φύλαρχο. 

Η τελευ­ταία του φωτο­γρα­φία τον δεί­χνει άρρω­στο στο
κρε­βά­τι ενός νοσο­κο­μεί­ου το 1981 με το Ριζο­σπά­στη στα χέρια. 

Για­τί ο γέρος στρα­τη­γός θεω­ρού­σε άτι­μο να απαρνηθεί
τους κομ­μου­νι­στές που διοί­κη­σε στο πεδίο της μάχης. 

Σαν σήμε­ρα, πριν 72 χρό­νια. Ανά­μνη­ση μιας άλλης
επο­χής, όταν το φιλό­τι­μο του αξιω­μα­τι­κού και το αίμα του κομμουνιστή
σφυ­ρη­λά­τη­σαν έναν δεσμό ακατάλυτο. 

Στη φωτο­γρα­φία κορυ­φής, τον Φλε­βά­ρη του 1945 στα Γιάννινα,
απα­ρη­γό­ρη­τος. Μόλις έχουν φτά­σει στα γρα­φεία της VIII Μεραρ­χί­ας τα νέα για τη
Συμ­φω­νία της Βάρκιζας.»