ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΑΛΕΦΚΙ …

Ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Δημή­τρης Λεβέ­ντης θυμά­ται και
γρά­φει αλη­θι­νές, σημα­ντι­κές ιστο­ρί­ες που δια­δρα­μα­τί­στη­καν σε αυτό τον τόπο πριν
60 περί­που χρό­νια… Παρα­θέ­του­με:

ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΑΛΕΦΚΙ

μες τον χει­μώ­να του ’64

 Η αναρ­τη­μέ­νη εικό­να είναι
από τον Φλε­βά­ρη του ’64 μερι­κές μέρες πρίν την 16η που έμε­λε να’
πραγ­μα­το­ποι­η­θούν οι τελευ­ταί­ες εκλο­γές πρίν την στρα­τιω­τι­κο­φα­σι­στι­κή δικτατορία.
Βου­λευ­τι­κές θα τελε­σθούν σε 10 χρό­νια κι εννια μήνες τον Νοέμ­βρη του ΄74.

Ο Παπα­ντρέ­ας, εντε­ταλ­μέ­νος των δύσκο­λων απο­στο­λών του εξουσιαστικού
τήμ και του ξένου παρά­γο­ντα μετά το κατα­πιε­στι­κό όργιο παλα­τιού και δεξιάς στις
εκλο­γές του ’61 καλ­πά­ζει … Eίναι η ανώ­δυ­νη, η εύκο­λη ήπια λύση, που το δρό­μο της έστρω­σε το
αίμα του Λαμπρά­κη των φυλα­κι­σμέ­νων και των εξό­ρι­στων που εξα­κο­λου­θούν να
τιμω­ρού­νται από τους νικη­τές του εμφύλιου.

Ο περί­φη­μος ανέν­δο­τος αρχι­τε­κτό­νη­μα του ικα­νό­τα­του ανερχόμενου
αστέ­ρα Μητσο­τά­κη απο­τε­λεί υπο­κε­φά­λαιο του διμέ­τω­που αγώ­να που είναι η βασι­κή προμετωπίδα
στην στρα­τη­γι­κή και μεθό­δευ­ση της Ένω­σης Κέντρου κρα­τώ­ντας όρθιο το
εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κό και λυσ­σα­λέο μέτω­πο πρός τ΄αριστερά.

 Θ΄αποδειχτεί, χρό­νια μετά,
ότι στο όργιο βίας και νοθεί­ας και του σχε­δί­ου Περι­κλής ο Παπα­ντρέ­ας και ο υπαρχηγός
του ο Κλη­κλής – όπως λέγα­με δω στην Κέρ­κυ­ρα τον Σοφο­κλή Βενι­ζέ­λο – δεν ήσαν καθόλου
αμέ­το­χοι στο σχέ­διο που είχε τον αφα­νι­σμό της Αρι­στε­ράς και την εκθρό­νι­σή της από
τη δεύ­τε­ρη θέση της αξιω­μα­τι­κής αντιπολίτευσης. 

Σε κεί­νο τον δεύ­τε­ρο γύρο όπου ο “Γέρος” επε­δί­ω­κε αυτοδυναμία.
το …φιλαν­θρω­πι­κό ίδρυ­μα της αρι­στε­ράς έκα­νε την αυτο­κτο­νι­κή κίνη­ση να μην
κατε­βά­σει καθ’ όλου υπο­ψή­φιους σε περιο­χές που δεν έβγα­ζε βου­λευ­τή! Απο­τέ­λε­σμα όχι
τόσο τρα­γι­κό τότε όπου έχα­σε πέντε έδρες και 130 χιλιά­δες ψήφους αλλά δημιούργησε
μια νοο­τρο­πία όπου εξα­κο­λου­θεί σαν κατά­ρα βαριά να σκορ­πά σύγ­χυ­ση και
πανι­κό­βλη­τα διλήμ­μα­τα στις γραμ­μές μας:

-Καρα­μαν­λής ή τανκς, 

-με το πασόκ για την αλλα­γή (είμα­στε και πρω­το­ξά­δερ­φα κυκλοφορούσαν
την φήμη εδώ στο νησί ) 

-με τον Τζα­νε­τά­κη για τη κάθαρση.

Κι άλλα που ακου­μπούν πια στη σφαί­ρα της ευτέλειας 

Είχε φτά­σει με αυτο­κί­νη­το κλι­μά­κο με τους Κύρ­κο και Θεο­δω­ρά­κη στο
τόπο μας και ο επι­κε­φα­λής των Λαμπρά­κη­δων κατέ­βη­κε με τον δικό μας πρό­ε­δρο Γιώργο
Βαρό­τση στο νότο για να δυνα­μώ­σουν την οργά­νω­ση της Λεφ­κί­μης που είχε εκτελεσμένους
και παρά­δο­ση βαθιά.

 Στα­μά­τη­σαν στις Ριγγλάδες
και έφτα­σαν με τα πόδια ως το Ποτά­μι. Ήταν περί­ο­δος γρα­πτών εξε­τά­σε­ων πρώ­του εξαμήνου
και πολ­λοί μαθη­τές έγρα­φαν εκεί­νες τις ώρες και δεν μπό­ρε­σαν να δώσουν έστω παρών
-που ήταν τόλ­μη­μα μεγά­λο- στη πομπή που σχηματίστηκε. 

Από την λεφ­κι­μιώ­τι­κη εικο­σπε­ντά­δα πίσω από τους καλο­ντυ­μέ­νους με
ζεστά πανω­φό­ρια ηγέ­τες οι μισοί είναι μαθη­τές Λυκεί­ου – Γυμνα­σί­ου που φορά­νε το
πηλί­κιο ** με την κου­κου­βά­για και οι υπό­λοι­ποι νεο­λαί­οι με μια δυό εξαιρέσεις 

Σε αντί­θε­ση με άλλες φωτο­γρα­φί­ες από τις εκδη­λώ­σεις των
Λαμπρά­κη­δων της Πόλης, τα πρό­σω­πα αν και νεα­νι­κά είναι βασα­νι­σμέ­να με βλέμ­μα αγριεμένο
από τις στε­ρή­σεις και την μαύ­ρη τρο­μο­κρα­τία… Σε αντί­θε­ση με την οργά­νω­ση της χώρας
εδώ δεν εμφα­νί­ζε­ται ούτε μια κοπέλα.

Θυμά­μαι πώς ακό­μη και μετά την μετα­πο­λί­τευ­ση, παρά το τεράστιο
εκλο­γι­κό σκορ της Αρι­στε­ράς στη Λεφ­κίμ­μη, η συμ­με­το­χή κορι­τσιών σε συνε­λεύ­σεις ήταν
προ­βλη­μα­τι­κή έως αδύ­να­τη. Οπως και στα περισ­σό­τε­ρα χωριά εκτός από Αη Μαθιά,
Νυμ­φές, Επί­σκε­ψη, Αυλιώ­τες ενώ σε ορι­σμέ­να υπήρ­χαν οργα­νώ­σεις αρρέ­νων και
θηλέ­ων όπως στους Γιαννάδες. 

 Σε αντί­θε­ση με τους ηγέτες
που φορά­νε παλ­τά ένδει­ξη της κρύ­ας φλε­βα­ριά­τι­κης μέρας, η βάση πίσω τους προστατεύεται
με πολυ­φο­ρε­μέ­να ξεκού­μπω­τα σακά­κια τα παπού­τσια λερω­μέ­να από τις δου­λιές και
κάποιες σόλες ανοιγ­μέ­νες μπρο­στά… Κανείς δεν έχει χοντρό που­λό­βερ μερι­κοί με ζακέτες,
τα που­κά­μι­σα ανοι­χτά και τα χέρια στις τσέ­πες απ’ την αμη­χα­νία και το κρύο 

Σε αντί­θε­ση με το χαρού­με­νο μπρο­στι­νό δίδυ­μο κανέ­νας δεν χαμογελά
εκτός από τον Λιού­μπα που φαί­νε­ται ανά­με­σα από την ηγε­τι­κή δυάδα. 

Στα βλέμ­μα­τα ανά­μι­κτη η οργή και η λύπη αλλά και η αποφασιστικότητα
.. κραυ­γή σιω­πής σε τού­τη τη μαυ­ρό­α­σπρη παράσταση… 

Είμα­στε δώ παρό­ντες !! Μη λογα­ριά­ζο­ντας τις συνέ­πειες,  φτύ­νο­ντας τις απα­γο­ρεύ­σεις σας, τις αποβολές,
τους απο­κλει­σμούς, τα σκο­τά­δια σας… Είμα­στε το αύριο κι είστε ο ξεπερασμένος
μεσαίωνας 

Παρα­θέ­τω ένα πίνα­κα με όσους φίλοι Λευ­κιμ­μιώ­τες μπό­ρε­σαν να εντοπίσουν

1. Πέτρος Μπα­σιάς (Μπά­γιας ) από Νιο­χώ­ρια – αγρότης.

2. Ο γνω­στός Μικυ δεν χρειά­ζε­ται συστάσεις. 

3. Γιώρ­γος Βαρο­τσης, γυιός του πρω­το­πό­ρου σοσια­λι­στή Νίκου πρόεδρος
της Κερ­κυ­ραι­κής οργά­νω­σης της Δημο­κρα­τι­κής Νεο­λαί­ας Λαμπρά­κη εξο­ρί­στη­κε στην
Γυά­ρο το ’67 επα­νήλ­θε στην οργα­νω­μέ­νη δρά­ση μετά την μετα­πο­λί­τευ­ση Πρό­ε­δρος του
Δημο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου το 1978 εκλεγ­μέ­νος με άλλους έξι της κομμουνιστικής
φρά­ξιας στο ψηφο­δέλ­τιο του Γιάν­νη Κούρ­κου­λου σε μια μάχη στή­θος με στή­θος με την
Δεξιά. Χτυ­πη­μέ­νος από αρρώ­στιες της εξο­ρί­ας, πέθα­νε σχε­τι­κά νέος το ’97.

4. Μιχά­λης Κου­λού­ρης (Λιού­μπας) επαγ­γελ­μα­τί­ας με κατά­στη­μα σπόρ στους
Ριγ­γλά­δες μπα­λα­δό­ρος τεχνί­της φου­ντα­ρι­στό φόρ με δυό ποδά­ρια ζαλιστικές
ντρί­πλες και πολ­λούς τσα­μπου­κά­δες ξεκί­νη­σε με τον ΑΠΟΛ και διέ­πρε­ψε στον
αυθε­ντι­κό ΑΟ Κέρ­κυ­ρα τα τέλη των 60’ς αρχές 70’ς

5. Στέ­φα­νος Καλο­γε­ρό­που­λος -Μπι­λί­λας ταξιτζής 

6. Μυρίλ­λας Κώστας (Τσιου­ρής)

7. Σπύ­ρος Καλο­γε­ρό­που­λος (Παπά­ρας) έμπορας.

8. Δελα­βί­ας Βασί­λης (Κόκ­κι­νος) χει­ρι­στής μηχ/των.

9. Κου­λού­ρης Γιώργος.

10. Κου­λού­ρης  (Κου­μής – Πέντες
).

11. Αντρέ­ας Γαστε­ρά­τος (Τρα­πε­ζι­κός – αγροτικής )

Σ.Σ”Τ”

* Οι Λαμπρά­κη­δες αντι­κα­τέ­στη­σαν σαν μετω­πι­κή κίνη­ση την αμιγώς
πολι­τι­κή οργά­νω­ση Νεο­λαί­ας ΕΔΑ για την οποία βέβαια κανέ­να μέλος της δέν
ρωτήθηκε..

** Το πηλί­κιο μαζί με την ποδιά επι­βλή­θη­κε με υπουρ­γι­κή απόφαση
σε όλα τα δημό­σια σχο­λεία της χώρας με σκο­πό όχι μόνο το ομοιό­σχη­μο των μαθητών
αλλά και ως συμ­βάλ­λον στη λιτό­τη­τα, ευκο­σμία και επι­τή­ρη­ση αυτών και εκτός των
διδακτηρίων.

Mε πρό­τα­ση του Υπουρ­γού των Εκκλη­σια­στι­κών και της Δημοσίας
Παι­δεί­ας ψηφί­ζε­ται και υπο­γρά­φε­ται από το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο στην Αθή­να την 8η
Μαΐ­ου 1876 και δημο­σιεύ­ε­ται στην Εφη­με­ρί­δα της Κυβερ­νή­σε­ως του Βασι­λεί­ου της
Ελλά­δος την 28η Μαΐ­ου 1876 στο υπ’ αρ. 24 φύλ­λο της με τίτλο 

“Περί του ιμα­τι­σμού των μαθη­τών των γυμνα­σί­ων και ελληνικών
σχολείων”.

Δεν έχουν απο­μεί­νει πολ­λά, έστω σαν κει­μή­λια για­τί στο τέλος της
απο­φοί­τη­σης και­γό­ταν σε ειδι­κή τελετή.