Συρίγ(γ)ιο αφήγημα…

Αυτό το κεί­με­νο του
φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη έχει μία ειδι­κή σημα­σία… Για­τί, οι ιστορικόμορφες
 αστειό­τη­τες του υφυ­πουρ­γού Παι­δεί­ας, που
απο­δό­μη­σε το Πολυ­τε­χνείο και την συνο­λι­κή αντί­στα­ση του Ελλη­νι­κού λαού απέναντι
στην ξενο­κί­νη­τη δικτα­το­ρία δεν συνι­στούν ‘λάθος’, ατε­λή γνώ­ση ή μεροληπτική
επί­γνω­ση σχε­τι­κά πολύ πρό­σφα­των δεδο­μέ­νων… Ο κ. Υφυ­πουρ­γός κατά την γνώ­μη μας και
κατά την γνώ­μη του Νίκου, όπως βλέ­που­με, επι­δί­δε­ται στην αγα­πη­μέ­νη της δεξιάς –
ακρο­δε­ξιάς ανα­θε­ώ­ρη­ση της ιστο­ρί­ας ώστε να μπο­ρεί η παρά­τα­ξη, ο χώρος να
κατα­λά­βουν μία θέση εκεί, που ασφα­λώς δεν χωρά­νε ως από­ντες από τα μεγά­λα, και τα
κρί­σι­μα του τόπου… Παραθέτουμε: 

Τον
καλούν οι αντι­πο­λι­τευό­με­νοι ν’ ανα­κα­λέ­σει ζητώ­ντας μάλι­στα να τον τιμω­ρή­σει η
παρά­τα­ξή του για όσα του «ξέφυ­γαν εν τη ρύμη του λόγου του». Αστειό­τη­τες! Ο εν
λόγω, συνει­δη­τά «έγρα­ψε» ξανά την ιστο­ρία από βήμα­τος βου­λής. Μόνο που ήρθε
δεύ­τε­ρος για­τί στις 18 Νοέμ­βρη του 2018, ο έγκλει­στος τώρα χρυ­σαυ­γί­της Γιάννης
Λαγός είπε ακρι­βώς τα ίδια, από το ίδιο βήμα, απο­κα­λώ­ντας και αυτός «παρα­μύ­θι»
το Πολυ­τε­χνείο! Τα αδελ­φά πνεύ­μα­τα, βλέ­πε­τε, συναντιόνται…

Ανα­φέρ­θη­κε
στην έλλει­ψη λαϊ­κής αντί­στα­σης ενα­ντί­ον της αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­της χού­ντας, προφανώς
ορμώ­με­νος από την ομό­θυ­μη προ­σέ­λευ­ση των πανε­πι­στη­μια­κών στις 3 Μαρ­τί­ου του
1973 στο «μάθη­μα» που τους έκα­νε ο δικτά­το­ρας Παπαδόπουλος. 

Έσπευ­σαν
και εξευ­τε­λί­στη­καν, στε­κό­με­νοι σού­ζα, χωρίς ν’ αντι­δρά­σουν μπρο­στά στον γελοίο
στραγ­γα­λι­στή των ελευ­θε­ριών του ελλη­νι­κού λαού, ακού­γο­ντας τις ασυναρτησίες
του, κοι­τά­ζο­ντάς τον να χτυ­πά­ει το χέρι του απει­λη­τι­κά πάνω στο βήμα… Υπήρξαν
βέβαια και φωτει­νές εξαι­ρέ­σεις από λίγους γεν­ναί­ους, έντι­μους ακαδημαϊκούς
δασκά­λους, που παραι­τή­θη­καν την επο­μέ­νη του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, που εκδιώχθηκαν,
εκπα­τρί­σθη­καν ανα­γκα­στι­κά, φυλα­κί­στη­καν και βασανίστηκαν!

Ανα­φέρ­θη­κε
στην έλλει­ψη λαϊ­κής αντί­στα­σης, την ώρα που τα ξερο­νή­σια μετά από μια «ανά­παυ­λα»
μερι­κών ετών γέμι­σαν ξανά με πατριώ­τες κομου­νι­στές, αρι­στε­ρούς, ακό­μα και με
κεντρώ­ους δημο­κρά­τες! Όταν τα κατά τόπους κρα­τη­τή­ρια της περι­βό­η­της κρατικής
ασφά­λειας «φιλο­ξε­νού­σαν» απεί­θαρ­χους, κατό­πιν υπο­δεί­ξε­ως χαφιέ­δων του
καθεστώτος…

Ανα­φέρ­θη­κε
στην έλλει­ψη λαϊ­κής αντί­στα­σης, όταν η αστυ­νο­μία καλού­σε πολί­τες «δια υπόθεσή
τους» στο αστυ­νο­μι­κό τμή­μα. Όταν στο ειδι­κό ανα­κρι­τι­κό του ΕΑΤ-ΕΣΑ  χρη­σι­μο­ποιού­νταν μέθο­δοι βασανιστηρίων,
όμοιες μ’ εκεί­νες των ναζί… Όταν στον ατμό άνοι­γαν γράμ­μα­τα πολι­τών, με
συνέ­πειες για τον απο­στο­λέα, όπο­τε το περιε­χό­με­νο κρι­νό­ταν «περί­ερ­γο» από τους
λογοκριτές.

Δεν
του αρκεί, όμως, ο «μύθος» και το «άρω­μα» περί Πολυ­τε­χνεί­ου, προ­χω­ρά ακό­μα και
στη γελοιο­ποί­η­ση των επε­τεί­ων της εξέ­γερ­σης του, λέγο­ντας πως: «οι εθιμοτυπικές
πορεί­ες του ΣΥΡΙΖΑ στην πρε­σβεία των ΗΠΑ είναι τόσο ανα­τρε­πτι­κές που καταλήγουν
σε ταβέρ­νες να τρώ­νε παϊδάκια…» 

Οι
πορεί­ες δεν είναι του τάδε ή του δεί­να κόμ­μα­τος αλλά της ζωντα­νής μνή­μης του
Λαού! Και δεν κατα­λή­γουν σε ταβέρ­νες, αλλά πνιγ­μέ­νες στα χημι­κά έχουν κάθε φορά
δεκά­δες θύμα­τα από την ένστο­λη βία. Πολί­τες που οδη­γού­νται, σε κρα­τη­τή­ρια, σε
νοσο­κο­μεία, ακό­μα και σε νεκρο­το­μεία, όπως η Κανελ­λο­πού­λου, ο Κου­μής, ο
Καλτεζάς…

Και
ο επί­λο­γος του Συρίγ(γ)ιου αφη­γή­μα­τος κατα­λή­γει: «το καθε­στώς δεν έπε­σε από την
αντί­δρα­ση του λαού αλλά υπό το βάρος της κυπρια­κής τρα­γω­δί­ας…» Την προδοσία
των στρα­τιω­τι­κών, με στό­χο την επι­τυ­χία του σχε­δί­ου Κίσιν­γκερ για την επιβολή
του Τουρ­κι­κού «Αττί­λα», ο κ. Συρί­γος, τη βαφτί­ζει «τρα­γω­δία», ωσάν να επρόκειτο
για κάποια θεο­μη­νία… 

Όμως,
ας φανού­με επιει­κείς με τον εμπνευ­στή του Συρίγ(γ)ιου αφη­γή­μα­τος, για­τί ο εν
λόγω ήταν μόλις επτά ετών όταν έγι­νε το πρα­ξι­κό­πη­μα της 21ης Απρι­λί­ου του
΄67… Ό,τι γνω­ρί­ζει επο­μέ­νως για την «έλλει­ψη λαϊ­κής αντί­στα­σης» προ­φα­νώς θα
προ­έρ­χε­ται από βιβλιο­γρα­φία «πανε­πι­στη­μια­κών» που κάθι­σαν προσοχή
χει­ρο­κρο­τώ­ντας, καθο­δη­γού­με­νοι από τον Παπα­δό­που­λο, στις 3 Μαρ­τί­ου του ΄73!

Ας
φανού­με επιει­κείς, για­τί επί­σης ο κύριος αυτός υπήρ­ξε από τα ιδρυ­τι­κά μέλη του
“Δικτύ­ου 21” που είχε χαρα­κτη­ρι­στεί εθνικιστικό/ακροδεξιό. Έργο του “δικτύ­ου”
ήταν και η ανα­θε­ώ­ρη­ση των όσων ιστο­ρι­κά ενο­χλούν τη δια­χρο­νι­κά απού­σα, από τους
λαϊ­κούς δημο­κρα­τι­κούς αγώ­νες, παρά­τα­ξη του.