Άθλιοι υπηρέτες των αφεντάδων

Μία ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή του Στέ­λιου Κανά­κη, φίλου του
φίλ­τα­του Στέ­φα­νου Πάντου το κεί­με­νο, που παρα­θέ­του­με… Σε λίγες γραμμές
ανα­φέ­ρε­ται σχε­δόν στο σύνο­λο των “λαμπρών” σελί­δων δόξας, που συγκρο­τούν την
σύγ­χρο­νη πολι­τι­κή μας ιστο­ρία… Και σ’ ανώτερα… 

Άθλιοι υπη­ρέ­τες των αφεντάδων

😟Στη μία φωτο­γρα­φία συστοι­χία «Πάτριοτ» με το προ­σω­πι­κό της. Στην
άλλη φωτο­γρα­φία ένα κορι­τσά­κι της Υεμένης. 

Στέλ­νου­με τη συστοι­χία για ενί­σχυ­ση στη Σαου­δι­κή Αρα­βία. Για να
εξα­φα­νί­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα την Υεμέ­νη. Για να φέρου­με την κόλα­ση σε
περισ­σό­τε­ρα παιδάκια. 

Η Σαου­δι­κή Αρα­βία έχει ΑΕΠ 800 δις. Εμείς 200 σκάρ­τα. Αλλά
έχου­με κοι­νό εχθρό τούς δόλιους Υεμέ­νιους. Μαζί με τους «Πάτριοτ» θα πάνε και
80… πατριώ­τες που τους συνο­δεύ­ουν. Έλληνες!!!

Οι οποί­οι, αν φάνε κανέ­να drone στο κεφά­λι – κατά την ταπεινή
μου γνώ­μη όχι και τόσο άδι­κα- θα φταί­νε οι… Υεμένιοι.

Θυμά­στε όταν έστει­λαν ένστο­λους στην πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία;
Εθε­λο­ντές! Πήρα­νε κι ένα πενι­χρό επί­δο­μα. Πολ­λοί γύρι­σαν με καρ­κί­νο από το απεμπλουτισμένο
ουρά­νιο των δολο­φό­νων του ΝΑΤΟ. Αλλά το απε­μπλου­τι­σμέ­νο ουρά­νιο κάνει λιγότερο
κακό απ’ το… τσι­γά­ρο είχε απο­φαν­θεί η τότε υφυ­πουρ­γός υγεί­ας του ΠΑΣΟΚ Σπυράκη.
Οι εθε­λο­ντές μέτρα­γαν τα αργύ­ρια και τους καρ­κί­νους τους. Και διαμαρτύρονταν. 

“Αλλά τι ήθε­λες στη Γιου­γκο­σλα­βία… Νικο­λά­κη; Βαρ­κά­ρης του
Δού­να­βη ήσουνα;” 

Από ειρω­νεία της τύχης, από καρ­κί­νο ψόφη­σε λίγο μετά και η
Σπυράκη.

Ανα­κοι­νώ­θη­κε και η συμ­μα­χία με τη Γαλ­λία. Την οποία και θα
συν­δρά­μου­με στις δύσκο­λες στιγ­μές της αν της επι­τε­θεί το… Μονα­κό ή η Ανδόρα… 

Σε αντάλ­λαγ­μα θα μας δώσουν φρε­γά­τες και αερο­πλά­να. Κι ό,τι
δίνουν στην Τουρ­κία θα ‘χει άλλο χρώ­μα για να μην τα μπερ­δεύ­ου­με. Κι όλα αυτά
για 5 δις! Με βάθος απο­πλη­ρω­μής… Διό­τι στο μετρη­τό δυσκο­λευό­μα­στε, μιας κι
έχου­με ξεπου­λή­σει τα πάντα. 

Αυτοί ξεπού­λη­σαν ό,τι παρή­γα­γε ο λαός τόσα χρό­νια κι εμάς και το
παρόν, το μέλ­λον, τα δικαιώ­μα­τα, την αξιο­πρέ­πεια, τα ίδια τα παι­διά μας – ακόμη
και την «που­τά­να τη μάνα που μας γέν­νη­σε» κατά Σαραμάγκου.

Από τα ελλη­νι­κά αερο­δρό­μια απο­γειώ­νο­νται αμε­ρι­κά­νι­κα αεροπλάνα
που περι­δια­βαί­νουν τις ακτο­γραμ­μές της Ρωσί­ας στη Μαύ­ρη Θάλασσα. 

Από το λιμά­νι της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης (ζήλε­ψαν οι Θρα­κιώ­τες τη
λεβε­ντιά των Κρη­τι­κών) δια­κι­νού­νται τερά­στιες ποσό­τη­τες πολε­μι­κού υλι­κού προς
τη σύμ­μα­χο φασι­στι­κή Ουκρανία… 

Έτσι ήμα­σταν πάντα. Μπό­λι­κοι με τα αφε­ντι­κά μας. 

Στις αρχές του προη­γού­με­νου αιώ­να υπε­ρα­σπι­στή­κα­με τον… Τσά­ρο με
τρία συντάγ­μα­τα. Ίσα που προ­λά­βα­με να φέρου­με πίσω τους ζωντα­νούς πριν
αυτο­μο­λή­σουν στους Μπολσεβίκους. 

Έπει­τα φτά­σα­με μέχρι την Άγκυ­ρα για να καρ­πω­θούν τα πετρέλαια
του Ιράκ οι Αγγλο­γά­λοι σύμ­μα­χοί μας. 

Μπο­ρεί να μας στοί­χι­σε σχε­δόν μισό εκα­τομ­μύ­ριο νεκρούς κι άλλο
ενά­μι­σι πρό­σφυ­γες αλλά… «για τη συμ­μα­χία, ρε γαμώτο». 

Χώρια που κερ­δί­σα­με κι έναν… εθνάρχη.

Και στην Κορέα! Έπη­ξε το λιμά­νι του Πει­ραιά στα φέρετρα. 

Και στο Αφγανιστάν. 

Κι όπου αλλού μας προστάξουν. 

Μπο­ρεί να στε­ρού­μα­στε πια Μεγα­λέ­ξαν­δρου (και Ηφαι­στί­ω­να – μην
τον λησμο­νού­με) αλλά στις σταυ­ρο­φο­ρί­ες του ιμπε­ρια­λι­σμού σκίζουμε… 

Και το πλη­ρώ­νου­με με το αζημίωτο.