Οι Συμβασιούχοι του Υπ.ΠΟ και άλλες πονεμένες ιστορίες…

Η κινη­το­ποί­η­ση των συμ­βα­σιού­χων υπαλ­λή­λων του υπουρ­γεί­ου Πολι­τι­σμού στην περιο­χή της Βορειο­δυ­τι­κής Ελλά­δας δεν είναι μία ακό­μη κινη­το­ποί­η­ση μιας ομά­δας εργα­ζό­με­νων για την αντι­με­τώ­πι­ση οξυ­μέ­νων προ­βλη­μά­των. Είναι ταυ­τό­χρο­να δηλω­τι­κή της παθο­γέ­νειας αυτού του τόπου σε όλα του τα επί­πε­δα: κοι­νω­νία, οικο­νο­μία, πολι­τι­σμός.
Αν (λέμε αν) υπήρ­χε στοι­χειώ­δης πολι­τι­κή στρα­τη­γι­κή, που αφο­ρού­σε την ανά­καμ­ψη της εθνι­κής οικο­νο­μί­ας, δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία, πως αυτή θα στρέ­φο­νταν στην ανα­βάθ­μι­ση της (σχε­δόν) μόνης οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στον τόπο, που λέγε­ται του­ρι­σμός. Αν πάλι (λέμε αν) υπήρ­χε γνή­σιο ενδια­φέ­ρον για την ανα­βάθ­μι­ση του του­ρι­στι­κού μας προ­ϊ­ό­ντος -σε επί­πε­δο ουσί­ας και όχι μπαλ­κο­νά­των Μαυ­ρο­για­λου­ρι­σμών- τότε η ανά­δει­ξη, η συντή­ρη­ση και η δια της προ­βο­λής αξιο­ποί­η­ση του αρχαιο­λο­γι­κού μας πλού­του θα ήταν conditio sine qua non. Αυτό στην πρά­ξη, σημαί­νει, πολύ απλά, ότι όλοι η Ελλά­δα θα ήταν ένα εργο­τά­ξιο αρχαιο­λο­γι­κό (και όχι εργο­λα­βι­κό) για την απο­κά­λυ­ψη μνη­μεί­ων ανυ­πο­λό­γι­στης καλ­λι­τε­χνι­κής αξί­ας και ταυ­τό­χρο­να σημα­ντι­κό­τα­της προ­σκλη­τι­κής ισχύ­ος προς ποιο­τι­κούς επι­σκέ­πτες, όπου γης.
Είναι φανε­ρό -έτσι δηλώ­νουν και οι αρμό­διοι του κλά­δου-, ότι το μοντέ­λο: «λίγο κρα­σί, λίγο θάλασ­σα και το αγό­ρι μου» βρί­σκε­ται σε απρο­κά­λυ­πτα καθο­δι­κή πορεία. Η διεύ­ρυν­ση των εις τον πλα­νή­τη προ­σφε­ρό­με­νων θέρε­τρων αλλά και η χαμη­λή ποιό­τη­τα των δικών μας υπο­δο­μών εγγυώ­νται την μαζι­κή απο­μά­κρυν­ση των ποιο­τι­κών επι­σκε­πτών, όπως το εβί­ω­σε στα­δια­κά η Κέρ­κυ­ρα κατά την τελευ­ταία 20ετία.
Η περι­βό­η­τη, λοι­πόν ανα­βάθ­μι­ση του του­ρι­σμού –εθνι­κού και Κερ­κυ­ραϊ­κού- δεν είναι υπό­θε­ση μετα­φυ­σι­κών δυνά­με­ων και επι­κλή­σε­ων προς αυτές. Προ­ϋ­πο­θέ­τει συγκε­κρι­μέ­νες δρά­σεις μετα­ξύ των οποί­ων πρω­ταρ­χι­κή θέση κατέ­χει η συνε­χής ανα­σκα­φι­κή έρευ­να και η συνε­χής συντή­ρη­ση νεό­τε­ρων και παλιό­τε­ρων μνη­μεί­ων, που μπο­ρούν να συγκρο­τούν την ΕΙΔΙΚΗ πολι­τι­στι­κή αλλά και του­ρι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα του τόπου.
Η δια­μόρ­φω­ση και η ανά­δει­ξη όλου του δια­θέ­σι­μου μνη­μεια­κού πλού­του συγκρο­τεί το φυσι­κό περι­βάλ­λον ενός ανα­βαθ­μι­σμέ­νου του­ρι­σμού, που σε συν­δυα­σμό με την προ­α­γω­γή των υπο­δο­μών φιλο­ξε­νί­ας, ψυχα­γω­γί­ας και πολι­τι­στι­κών δρα­στη­ριο­τή­των μπο­ρεί να εγγυ­η­θεί -μετα­ξύ άλλων- και καλύ­τε­ρο οικο­νο­μι­κό μέλ­λον για τον τόπο. Κατά τρό­πο μάλι­στα απο­κλει­στι­κό…
Αν (λέμε αν) αυτά τα προ­φα­νή γίνο­νταν και κατα­νοη­τά -εδώ και μερι­κές 10ε­τί­ες- θα είχα­με απο­φύ­γει τον ευτε­λι­σμό του λεγό­με­νου μαζι­κού του­ρι­σμού, που υπο­βί­βα­σε (ανε­πι­στρε­πτί;) τις «ναυαρ­χί­δες» του Του­ρι­σμού μας με πρώ­τη και καλύ­τε­ρη την «Φαια­κία».
Αν (λέμε αν) υπήρ­χε κάποιος έστω και στοι­χειώ­δης προ­σα­να­το­λι­σμός προς αυτή την κατεύ­θυν­ση, τότε αρχαιο­λό­γοι, ανα­σκά­πτες και συντη­ρη­τές δεν θα έφτα­ναν για να δου­λεύ­ουν στον … υπο­θε­τι­κό τόπο, που θα επι­χει­ρού­σε να απο­κα­τα­στή­σει την πολι­τι­στι­κή του κλη­ρο­νο­μιά και –μέσω αυτής- την οικο­νο­μία του.
Είναι φανε­ρό, ότι σε μία τέτοια περί­πτω­ση, η Κέρ­κυ­ρα θα ήταν ένα συνε­χές εργο­τά­ξιο ανα­σκα­φής, συντή­ρη­σης και απο­κα­τά­στα­σης πάμπολ­λων γνω­στών και άγνω­στων (θαμ­μέ­νων στην γη) μνη­μεί­ων-μαρ­τυ­ριών της δια­χρο­νι­κό­τη­τας του τόπου. Μία τέτοια εικό­να της Κέρ­κυ­ρας (και της Ελλά­δας γενι­κό­τε­ρα) -απο­λύ­τως υπο­θε­τι­κή- ασφα­λώς δεν ταυ­τί­ζε­ται με την σημε­ρι­νή μιζέ­ρια του του­ρι­σμού, την μαζι­κή κατα­στρο­φή του τοπί­ου στο όνο­μα της δήθεν «αξιο­ποί­η­σης» και τον ατέρ­μο­νο φαύ­λο κύκλο φτή­νιας και βαρ­βα­ρό­τη­τας.
Επει­δή, όμως τα «αν» ανή­κουν στην σφαί­ρα του υπο­θε­τι­κού, η νέο-Ελλη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα περι­λαμ­βά­νει απο­λυό­με­νους και όχι εργα­ζό­με­νους υπαλ­λή­λους του Υπ.ΠΟ. Καταρ­ρέ­ο­ντα και όχι απο­κα­θι­στώ­με­να οικο­δο­μή­μα­τα. Εγκα­τα­λειμ­μέ­να και όχι προ­βε­βλη­μέ­να μνη­μεία. Δια­λυ­μέ­να και όχι δρα­στή­ρια ΔΗΠΕΘΕ. Συρ­ρι­κνω­μέ­να και όχι ανα­πτυσ­σό­με­να φεστι­βάλ.
Τι να τους κάνου­με λοι­πόν σ’ αυτό το περι­βάλ­λον τους συμ­βα­σιού­χους του Υπ.ΠΟ… Ούτε τους μόνι­μους δεν χρεια­ζό­μα­στε… Στην πυρά, στην πυρά!!!