Μουσείο ελπίδας ή όχι;

Το Μου­σείο της Ακρό­πο­λης ανοί­γει τις πόρ­τες του. Και είναι φυσι­κό αυτή την ώρα να ξεχνιώ­νται οι καθυ­στε­ρή­σεις, οι παλι­νω­δί­ες ακό­μη και οι επι­λο­γές χώρου και μορ­φής. Το άνοιγ­μα ενός Μου­σεί­ου για τα εκθέ­μα­τα και ευρή­μα­τα της Ακρό­πο­λης είναι σημα­ντι­κό γεγο­νός, που θα μπο­ρού­σε πραγ­μα­τι­κά να σημα­δέ­ψει μία στρο­φή στην άπο­ψη μας για την πόλη –μαγεία της Αρχαιό­τη­τας και ταυ­τό­χρο­να πόλη τερα­τούρ­γη­μα της νεω­τε­ρι­κό­τη­τας… Θα μπο­ρού­σε να οριο­θε­τεί μία άλλη αντί­λη­ψη για τις πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες, που έχουν να κάνουν με την καθη­με­ρι­νό­τη­τα, την ποιό­τη­τα ζωής του πολί­τη, τον κοι­νω­νι­κό μας πολι­τι­σμό αλλά και την ίδια την οικο­νο­μία. Δεν είναι μόνον η Ακρό­πο­λη της Αθή­νας, ο Μαγι­κός Παρ­θε­νώ­νας, οι Καρυά­τι­δες… Ολό­κλη­ρη η Ελλά­δα είναι γεμά­τη με πανέ­μορ­φα μνη­μεία της ιστο­ρί­ας του τόπου με διε­θνι­κή αξία και θαυ­μα­σμό. Κι’ όλα αυτά παρα­πε­τα­μέ­να, κακο­ποι­η­μέ­να, εγκα­τα­λειμ­μέ­να, απει­λού­με­να με ολο­κλη­ρω­τι­κό αφα­νι­σμό… Όλα αυτά, ανα­δει­κνυό­με­να, συντη­ρη­μέ­να και προ­βαλ­λό­με­να θα διή­γει­ραν το ενδια­φέ­ρον ποιο­τι­κών επι­σκε­πτών από όλες τις άκρες του κόσμου αλλά ταυ­τό­χρο­να θα ήταν και σοβα­ρός παρά­γο­ντας παι­δεί­ας για μας τους ιθα­γε­νείς, που βιώ­νου­με βαθειά κρί­ση απο­ξέ­νων­σης. Εδώ, βρί­σκε­ται το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα: στις προ­τε­ραιό­τη­τες πολι­τι­στι­κής πολι­τι­κής των εξου­σια­ζό­ντων τον τόπο… Αυτών, που χωρίς αιδώ δια­γκω­νί­ζο­νται για την πατρό­τη­τα της ιδέ­ας για το Μου­σείο της Ακρό­πο­λης, εξω­θώ­ντας τις ελπί­δες μας στο περιθόριο…