«ΗΡΘΑΝ ΣΤ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ (ΤΟ ΧΡΕΟΣ) - Φαιακία

«ΗΡΘΑΝ ΣΤ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ (ΤΟ ΧΡΕΟΣ)

Με πολύ χαρά και ικα­νο­ποί­η­ση παρα­θέ­του­με ένα θαυ­μά­σιο κεί­με­νο του φίλ­τα­του Στέ­φα­νου Πάντου. Εξαι­ρε­τι­κό αισθη­τι­κά και εννοιο­λο­γι­κά ανα­φέ­ρε­ται με την ματιά και την κρί­ση του πολί­τη αλλά και του ειδή­μο­να στον Μεγά­λο Περί­πα­το, που απ’ ότι φαί­νε­ται θα μας τρο­φο­δο­τεί για και­ρό με και­νο­φα­νείς …αρκου­διές… Δια­βά­στε, παρακαλώ…

«ΗΡΘΑΝ ΣΤ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ
(ΤΟ ΧΡΕΟΣ)
Ήμουν στο Ζόναρς, στην
αρχή της Πανεπιστημίου.
Ήρθαν στο τρα­πέ­ζι μου
και κάθι­σαν απέ­να­ντι. Με κοί­τα­ζαν με αυστη­ρό ύφος, σαν εξε­τα­στι­κή επιτροπή:

Ο Πικιώ­νης, ο
Κων­στα­ντι­νί­δης, ο Ζενέ­τος κι ο Προβελέγγιος.

“Τι είναι αυτοί οι
φοί­νι­κες στις γλά­στρες ;;;” με ρώτη­σε ο Τάκης (ο Ζενέτος)
“Τι είναι αυτές οι
μπο­γιές στην άσφαλ­το ;;;” πήρε το λόγο ο Δημή­τρης (ο Πικιώνης)
“Για­τί έχουν βάλει
την στά­ση του λεω­φο­ρεί­ου στη μέση του δρό­μου ;;;” είπε ο Άρης (ο
Κωνσταντινίδης).
“Κι αυτοί γιατί
περ­πα­τά­νε στην κίτρι­νη άσφαλ­το αντί στο πεζο­δρό­μιο;;;” πετά­χτη­κε ο
Αρι­στο­μέ­νης (ο Προβελέγγιος).
“Ο και­νούρ­γιος
Δήμαρ­χος κάνει ανά­πλα­ση στο ιστο­ρι­κό κέντρο” είπα συνεσταλμένα.
“Ανά­πλα­ση το λες
αυτό, αρχι­τε­κτο­νά­κο ;;;” με χλεύ­α­σε ο Ζενέτος.
“Δεν έχω συμμετοχή
στο έργο, κύριε Τάκη, μην τα βάζε­τε μαζί μου” αντέταξα.
“Δεν έχεις
συμ­με­το­χή ;;;. Η πολι­τεία σε όρι­σε Πρό­ε­δρο του Αρχι­τε­κτο­νι­κού Συμ­βου­λί­ου της
πόλης των Αθη­νών και αφή­νεις να γίνο­νται αυτά τα αίσχη ;;;” άστρα­ψε και
βρό­ντη­ξε ο Κωνσταντινίδης.
“Μα κύριε Άρη δε
μου έφε­ραν καμία μελέ­τη να εγκρί­νω” ψέλλισα.
“Εννο­είς ότι το
έργο γίνε­ται χωρίς μελέτη ;;;”
“Μάλι­στα, γίνεται
σαν προ­μή­θεια, δηλα­δή αγό­ρα­σαν πεντα­κό­σιες γλά­στρες, τρα­κό­σια παγκά­κια και εφτά
χιλιά­δες λίτρα χρώ­μα και είναι κάποιος που καθο­δη­γεί τους εργά­τες: “Βάλε
μια γλά­στρα εδώ, ένα παγκά­κι εκεί – βάψε κόκ­κι­νη την άσφαλ­το απ αυτή τη γραμμή
μέχρι εκείνη”
“Πώς τον λένε
αυτόν τον αγράμ­μα­το που διέ­τα­ξε το έργο ;;;”
“ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ,
κύριε Άρη”.
“Αύριο το πρωί θα
κηρύ­ξεις το έργο ΑΥΘΑΊΡΕΤΟ” μου είπε ο Ζενέ­τος κου­νώ­ντας μου το χέρι του.
Πετά­χτη­κα κάθι­δρος από
το κρε­βά­τι μου. Είχε ξημε­ρώ­σει. Πάντα το πρωί βλέ­πω τους εφιάλ­τες. Αλλά όχι,
δεν είναι εφιάλ­της να μιλάς με τα ιερά τέρα­τα της σύγ­χρο­νης .Ελλη­νι­κής
Αρχι­τε­κτο­νι­κής. Είναι ευλογία.
Σηκώ­θη­κα και ντύθηκα
βια­στι­κά. Κατέ­βη­κα στη Χώρα και έβγα­λα εισι­τή­ριο επι­στρο­φής στην Αθή­να. Δεν έχω
δικαί­ω­μα να κρύ­βο­μαι. Είναι ΧΡΕΟΣ μου να κάνω ότι μπο­ρώ να στα­μα­τή­σω αυτούς που
ασελ­γούν πάνω στο σώμα της Πόλης μου. Το είπαν οι Δάσκα­λοί μου.»
Γρά­φει πολύ σωστά
σήμε­ρα ο αρχι­τέ­κτο­νας Θάνος Οικονόμου…
Και προ­σθέ­τω :
Για ασή­μα­ντα σπιτάκια
και ελά­χι­στες παρεμ­βά­σεις σε μικρούς χώρους απαι­τεί­ται έγκρι­ση από τα Συμβούλια
Αρχιτεκτονικής…
Ο σύλ­λο­γος αρχιτεκτόνων
και το ΤΕΕ ακό­μη δεν έχουν καταγ­γεί­λει τις αυθαί­ρε­τες χωρίς άδειες και
εγκρί­σεις παρεμ­βά­σεις, παρα­βιά­σεις και τον βια­σμό του κέντρου της Αθήνας…
Το χει­ρό­τε­ρο είναι ότι
με τον βια­σμό και την βάναυ­ση κακο­ποί­η­ση του κέντρου της Αθή­νας υπάρ­χει ο
κίν­δυ­νος να δυσφη­μί­σουν σωστούς στό­χους πεζο­δρο­μή­σε­ων και ανα­πλά­σε­ων και να
απα­ξιώ­σουν σωστές πολι­τι­κές δια­χεί­ρι­σης του δημό­σιου χώρου.
Μεγά­λος περί­πα­τος η
μεγά­λος αυθαί­ρε­τος βιασμός;;;;
Στέ­φα­νος Πάντος

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
2 Comments
Oldest
Newest Most Voted
ΒΑΓΓΕΛΗΣ

Απο­ρώ για­τί έγι­νε προ­μή­θεια φυτών από την "αγο­ρά" σε απελ­πι­στι­κά ακρι­βές τιμές τη στιγ­μή που στο φυτώ­ριο του Δήμου Αθη­ναί­ων πρέ­πει να υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες είδη φυτών ΔΩΡΕΑΝ …..

Είναι ο Αρμα­γεδ­δώ­νας της μίζας και της ρεμού­λας της κυβέρ­νη­σης των αρί­στων φίλε Στέφανε