Η Ροσάνα Ροσάντα πληρέστατη ημερών μας αποχαιρέτησε… Στα 96 της χρόνια
κατέγραψε μια ιδιαίτερη παρουσία και δράση στον χώρο της αριστεράς…
Κομμουνίστρια από τα νιάτα της, αναδείχθηκε πολύ γρήγορα σε σημαντικό στέλεχος
του κομμουνιστικού κόμματος Ιταλίας από το οποίο διαγράφτηκε στο 12ο
Συνέδριό του…
Είχε διατελέσει βουλευτής από το 1963 ενώ από το 1969 υπήρξε συνιδρυτής
του περιοδικού “το Μανιφέστο” μαζί με τους Λουίτζι Πιντόρ, Βαλεντίνο Παρλάτο,
Λούτσιο Μάγκρι και άλλα στελέχη… Το περιοδικό έγινε “ανεκτό” για λίγο χρόνο από
την καθοδήγηση του ΚΚΙ αν και από ήταν ανοιχτό από την αρχή σε διαφορετικές
θέσεις… Σχετικά γρήγορα το περιοδικό αυτονομήθηκε…
Η Ροσάντα ασκούσε σαφή κριτική στον “υπαρκτό” σοσιαλισμό και η
στάση της έγινε σαφέστερη μετά την εισβολή στην Πράγα το 1968… Το περιοδικό έγινε
ο πυρήνας μετεξέλιξης της πολιτικής κίνησης σε κόμμα. Αργότερα πήρε την
πρωτοβουλία για την δημιουργία του κόμματος της προλεταριακής δημοκρατίας, που για
αρκετά χρόνια, ασκούσε αξιόλογη επίδραση στην πολιτική ζωή της Ιταλίας…
Η Ροσάντα μετά την παρακμή της πολιτικής αυτής κίνησης αφιερώθηκε
στην λογοτεχνία και την δημοσιογραφία…
Η ΦΑΙΑΚΙΑ χαιρετίζει μία αγωνίστρια, που διακρίθηκε για τον
κριτικό της λόγο. Η αιρετικότητά της δεν έγκειται, κατά τη γνώμη μας σε κάποιο
σταθερό και αμετάβλητο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο αναφοράς αλλά στην εμβάθυνση
ηθικών και υπαρξιακών αρχών, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες στην αριστερά. Ανάμεσα
στα κεφαλαιώδη ζητήματα, που την απαχόλησαν ήταν η γνησιότητα και η αποδοχή της αυτοκριτικής
και της κριτικής σαν εργαλείο προόδου και όχι ως τεχνική προσωπικού και συλλογικού αφανισμού…
Η αναγνώριση βαθύτερων χαρακτηριστικών του Σταλινισμού, από το επίπεδο της φρασελογίας
μέχρις εκείνο της πολιτικής πρακτικής…
Φαντάζομαι, πως τούτη την ώρα της “αναχώρησης” θα μαλακώσουν πολλές
αυστηρές και υπερβολικές κριτικές, αναγνωρίζοντας την γνησιότητά της, το τάλαντο
του λόγου της και την σπιρτάδα του μυαλού της…