Εφυγε ένας άρχοντας, ένας μαραθωνοδρόμος, ένας ιππότης των ελληνικών γηπέδων…
Ζήσαμε από πολύ κοντά την ποδοσφαιρική διαδρομή του Χρήστου στον Ολυμπιακό… Ηλθε από την Νίκη βόλου το 1964 και έπαιξε εως το 1969… Η παρουσία του στο κέντρο της άμυνας επιβλητική και αρχοντική…Ηταν ο τελευταίος, που αναλάμβανε να διορθώσει όποια τυχόν λάθη των συμπαικτών του…
Και δεν ήταν μόνον αυτό. Ο Χρήστος εξακολουθεί να είναι κάτοχος ενός μοναδικού ρεκόρ: έπαιξε επί 165 συνεχή παιγνίδια. Δεν έχασε ούτε ένα!!! Δεν είναι λίγο…
Αξιοζήλευτος, γιατί υπήρξε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας του Μπούκοβι. ΜΕ τον Μάρτον προπονητή πήρε δύο πρωταθλήματα…
Τον χαρακτηρισμό του μαραθωνοδρόμου τον ’κέρδισε΄ για την αστείρευτη αντοχή του… Ο Χρήστος τελείωνε τον αγώνα φρέσκος-φρέσκος, έτοιμος να παίξει άλλον ένα…
Ηταν ιππότης με παραδειγματική συμπεριφορά μέσα και έξω από το γήπεδο.
Τον θυμάμαι σε έναν αγώνα παλαιμάχων του Ολυμπιακού στην Κέρκυρα… Τον παρουσίασα σε μία φίλη που με συνόδευε και ο Χρήστος την χαιρέτησε με χειροφίλημα…
Όταν σταμάτησε την μπάλα δεν έφυγε από τα γήπεδα. Δούλεψε σαν προπονητής και στην πρώτη του ομάδα, την Νίκη Βόλου, που κατάφερε να την ανεβάσει κατηγορία, ενώ συμμετείχε πολλές φορές και στο προπονητικό τιμ του Ολυμπιακού…
Τον αποχαιρετάμε με τιμή και σεβασμό κρατώντας στην μνήμη την ολοκληρωμένη και υποδειγματική προσωπικότητά του.
