Ο Βασίλης είχε την μοναδική ικανότητα να μεταφέρει την εικόνα του αγώνα στους ακροατές, χωρίς την μεσολάβηση εικόνας. Η εκφώνησή του, οι διακυμάνσεις της φωνής του, τα επιφωνήματά του έπλαθαν εικόνες, έφτιαχναν ‘βίντεο’.
Ο Βασίλης συμμετείχε στον αγώνα σαν οπαδός… αλησμόνητη μας μένει η φράση του …καταραμένε Βιλλελά… Αναφερόνταν στον play maker της αντίπαλης Γαλλικής ομάδας… Η ΑΕΚ έπρεπε να καλύψει διαφορά, αλλά ο Βιλλελά δεν μας άφηνε… Καλάθι η ΑΕΚ, καλάθι ο Βιλλελά… Με αυτή την αγωνία παρακολουθούσαμε το παιγνίδι με το τρανζίστορ στ’ αυτί. Στο τέλος τα καταφέραμε…
Φυσικά, το παιγνίδι, που του χάρισε την εμβληματική του ταυτότητα ήταν το ΑΕΚ-Σλάβια 89-82, τελικός του κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης 1968, στο Παναθηναϊκό Στάδιο…
Ο Βασίλης έφυγε με πολλές μέρες πίσω του… Και με την φιγούρα του επάξια στο πάνθεο της αθλητικής δημοσιογραφίας… Η ΑΕΚ του χρωστάει αλλά κι’ αυτός της οφείλει. Και το Ελληνικό μπάσκετ ευρύτερα πρέπει να τον μνημονεύει…
Σε αποχαιρετάμε Βασίλη.