Χτές, ο Ζαν Φερρά ξανασυνάντησε τον Λουΐ Αραγκόν

Στα 79 του χρό­νια ο Jean Ferrat (κατά κόσμον Jean Tenenbaum), στις 13 Μαρ­τί­ου απο­χαι­ρέ­τη­σε τα εγκό­σμια και πέρα­σε στην αιω­νιό­τη­τα. Γεν­νη­μέ­νος από μίας πολυ­με­λή Εβραϊ­κή οικο­γέ­νεια στο Παρί­σι, γιός Ρωσ­σο­ε­βραί­ου εμι­γκρέ, που πέθα­νε στο Αου­σβιτς, ο Jean Ferrat δέθη­κε πρό­ω­ρα με την αντι­φα­σι­στι­κή αντί­στα­ση και την αρι­στε­ρά. Αγω­νι­στής, τρα­γου­δο­ποιός και τρα­γου­δι­στής, αφιέ­ρω­σε το μέγι­στο μέρος της καλ­λι­τε­χνι­κής του δημιουρ­γί­ας στην μελο­ποί­η­ση της ποί­η­σης του μεγά­λου Γάλ­λου δημιουρ­γού Louis Αragon. Κομ­μου­νι­στής και ερω­τι­κός ο Jean Ferrat επέν­δυ­σε με μονα­δι­κό τρό­πο τους στί­χους του Αρα­γκόν με τρό­πο μονα­δι­κό και ανυ­πέρ­βλη­τα «πιστό». Αυτός και ο Leo Ferré στά­θη­καν οι μεγά­λοι υμνω­δοί του Αρα­γκόν…
Μία ζωή αφιε­ρω­μέ­νη στην τέχνη και στην κοι­νω­νία με έργο σπου­δαίο και πολύ. Από­στο­λος του στρα­τευ­μέ­νου τρα­γου­διού, με σεμνό­τη­τα, απλό­τη­τα και αγα­πη­τι­κό­τη­τα. Χωρίς από­κο­σμους αφο­ρι­σμούς, ελι­τί­στι­κους σεχτα­ρι­σμούς ή λαϊ­κί­στι­κες καρι­κα­τού­ρες. Ο «τελευ­ταί­ος των μεγά­λων» γρά­φουν ειδι­κοί και μη στα ΜΜΕ και στο δια­δί­κτυο. Χαρα­κτη­ρι­στι­κός ο πλού­τος της δου­λειάς του. Ενδει­κτι­κά παρα­θέ­του­με την δισκο­γρα­φία του:
1961: Deux enfants au soleil (“Ma Môme”, “Federico Garcia Lorca”, etc.)
1963: Nuit et brouillard (“C’est beau la vie”, “Nous dormirons ensemble”, etc.)
1964: La Montagne (“Que serais-je sans toi”, “Hourrah !”, etc.)
1965: Potemkine (“C’est toujours la première fois”, “On ne voit pas le temps passer”, etc.)
1966: Maria (“Heureux celui qui meurt d’aimer”, “Un enfant quitte Paris”, etc.)
1967: À Santiago (“Cuba si”, “Les Guérilleros”, etc.)
1969: Ma France (“Au printemps de quoi rêvais-tu ?”, “L’Idole à papa”, etc.)
1970: Camarade (“Sacré Félicien”, “Les Lilas”, etc.)
1971: La Commune (“Les touristes partis”, “Aimer à perdre la raison”, etc.)
1971: Ferrat chante Aragon (“Le Malheur d’aimer”, “Robert le Diable”, etc.) sold more than 2,000,000 copies
1972: À moi l’Afrique (“Une femme honnête”, “Les Saisons”, etc.)
1975: La femme est l’avenir de l’homme (“Dans le silence de la ville”, “Un air de liberté”, etc.) sold 500,000 copies
1979: Les Instants volés (“Le Tiers chant”, “Le chef de gare est amoureux”, etc.)
1980: Ferrat 80 (“Le Bilan”, “L’amour est cerise”, etc.) certified platinum record
1985: Je ne suis qu’un cri (“La Porte à droite”, “Le Chataîgnier”, etc.)
1991: Dans la jungle ou dans le zoo (“Les Tournesols”, “Nul ne guérit de son enfance”, etc.)
1995: Ferrat chante Aragon Vol. 2 (“Complainte de Pablo Neruda”, “Les feux de Paris”, “Lorsque s’en vient le soir”, etc.)
2002: Ferrat en scène

Είχα­με την χαρά και την τιμή να τον συνα­τή­σου­με τυχαία στην διάρ­κεια μιας ολι­γό­ω­ρης παρα­μο­νής του στην Κέρ­κυ­ρα, το καλο­καί­ρι του 2006 στα πλαί­σια μιας κρουα­ζιέ­ρας στην Ανα­το­λι­κή Μεσό­γειο. Τον ανα­γνω­ρί­σα­με καθι­σμέ­νο στα «τίλια» κοντά στο πεντο­φά­να­ρο μαζί με την σύντρο­φό του. Συγκι­νή­θη­κε, που υπάρ­χουν Ελλη­νες που τον γνω­ρί­ζουν για­τί θεω­ρού­σε -όπως μας είπε-, πως η φήμη του περιο­ρί­ζο­νταν στην Γαλ­λία, Ισπα­νία και Πορ­το­γα­λία. Δια­βε­βαιώ­νο­ντάς τον για το αντί­θε­το χαρή­κα­με τον σεμνό και νηφά­λιο δημιουρ­γό, που δεν φαι­νό­νταν δια­θέ­σι­μος για από­συρ­ση παρά το ολο­φά­νε­ρο ανα­πνευ­στι­κό του πρό­βλη­μα. Το συνο­δέ­ψα­με ως την προ­βλή­τα του κρουα­ζιε­ρό­πλοιου με μία αόρι­στη υπό­σχε­ση για προ­σε­χή συνά­ντη­ση, που δεν πρό­λα­βε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί…
Τώρα ο Ferrat πορεύ­ε­ται στην αιω­νιό­τη­τα της ανθρώ­πι­νης δημιουρ­γί­ας, φαντά­ζο­μαι συντρο­φευ­μέ­νος από τον φίλο του τον Aragon, που με τόση αφο­σοί­ω­ση υπη­ρέ­τη­σε. Ενας διά­λο­γος, που δια­κό­πη­κε τα τελευ­ταία 18 χρό­νια, όταν ο Louis πέρα­σε την Αχε­ρου­σία (1982) θα συνε­χι­στεί στην μνή­μη των αξίων…