Χαίρε Μιχάλη!!!

Δεν μας είχαν πεί­σει οι από­ψεις του… Μας είχε όμως καθη­λώ­σει το δημό­σιο ήθος του ανδρός, που υπη­ρέ­τη­σε με από­λυ­τη στα­θε­ρό­τη­τα τις θέσεις του αλλά και με βαθύ σεβα­σμό στην δια­φο­ρε­τι­κή άπο­ψη. Ο κυρί­αρ­χα μεταρ­ρυθ­μι­στι­κός και ελά­χι­στα ρηκτι­κός του λόγος δεν μας συγκι­νού­σε, ιδιαί­τε­ρα. Ομως του ανα­γνω­ρί­ζα­με συγκρό­τη­ση και τεκ­μη­ρί­ω­ση, νοη­τι­κή θετι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα και δια­λο­γι­κή προ­θυ­μία και ανι­διο­τέ­λεια. Γνή­σια αντι­δογ­μα­τι­κός… Οχι σαν τους μετα­κι­νού­με­νους από σέχτα σε σέχτα και δια­λα­λού­ντες κάθε φορά μία δια­φο­ρε­τι­κή και πάντο­τε από­λυ­τη αλή­θεια… Κάποιες φορές το παρε­ξη­γού­σα­με και ανα­ρω­τιό­μα­στε με καχυ­πο­ψία, “πού το πάει”… Ε! λοι­πόν ο Μιχά­λης δεν το πήγε που­θε­νά αλλού από εκεί που ο ίδιος δήλω­νε. Δεν χρη­σι­μο­ποί­η­σε την πολι­τι­κή του συμ­με­το­χή για προ­σω­πι­κά οφέ­λη… Δεν μετέ­τρε­ψε την κομ­μα­τι­κή του έντα­ξη σε όχη­μα μετά­βα­σης προς το διπλα­νό δια­μέ­ρι­σμα της εξου­σί­ας, όπως πολ­λοί από τους θεω­ρού­με­νους ομοϊ­δε­ά­τες του… 

Πέρα, λοι­πόν από την ταύ­τι­ση ή την δια­φο­ρά με τις θέσεις του μετρά­ει το ήθος του… Το πολι­τι­κό ήθος του Μιχά­λη ήταν δυστυ­χώς σπά­νιο και οπωσ­δή­πο­τε γνή­σια προοδευτικό…