Ομολόγησε ο δολοφόνος του Βίκτωρ Χάρα

Τον μεγά­λο λαϊ­κό Χιλια­νό ποι­η­τή, που εκτε­λέ­στη­κε βάρ­βα­ρα από την Χιλια­νή χού­ντα μας τον θυμί­ζει το τρα­γού­δι του Γάλ­λου τρα­γου­δο­ποιού Jean Ferrat (1975): «… μέχρι, που να μου κόψουν με το τσε­κού­ρι τα δέκα δάκτυ­λα για να μου πάρουν την κιθά­ρα, όπως έκα­ναν στον Βίκτωρ Χάρα.». Αγρια βασα­νι­σμέ­νος και δολο­φο­νη­μέ­νος ο Χιλια­νός τρα­γου­δο­ποιός, ποι­η­τής και αγω­νι­στής έγι­νε από το 1973, στις πρώ­τες κιό­λας μέρες, σύμ­βο­λο για τον μαρ­τυ­ρι­κό Χιλια­νό λαό, που υπο­βλή­θη­κε σε μία … άλλου τύπου «φιλε­λευ­θε­ρο­ποί­η­ση» (Το καθε­στώς Πινο­σέτ, θεω­ρεί­ται από ημε­δα­πούς και αλλο­δα­πούς νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρους ως πρό­τυ­πο οικο­νο­μι­κού φιλε­λευ­θε­ρι­σμού).
Στις 26 του Μάη ο Χοσέ Αδόλ­γο Παρέ­δες Μάρ­κες συνε­λή­φθη σαν ένας από τους δρά­στες του στυ­γε­ρού εγκλή­μα­τος (το έγκλη­μα ήταν συλ­λο­γι­κό). Υπήρ­ξαν επι­τέ­λους μάρ­τυ­ρες, που ανα­γνώ­ρι­σαν τον πρώ­ην στρα­τιω­τι­κό σαν ένα από τους συμ­με­τέ­χο­ντες σε εκτε­λε­στι­κά απο­σπά­σμα­τα σε βάρος Χιλια­νών αγω­νι­στών… Το … «ουδέν κρυ­πτόν υπό τον ήλιον» δυστυ­χώς δεν επα­λη­θεύ­ε­ται πάντο­τε αλλά ευτυ­χώς ισχύ­ει στην περί­πτω­ση της δολο­φο­νί­ας του Βίκτωρ Χάρα…