Θα σε θυμόμαστε…

Εμβλη­μα­τι­κή φυσιο­γνω­μία για την χώρα της, για την Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή για ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Η οργι­σμέ­νη και στε­ντό­ρια φωνή των αδι­κη­μέ­νων και κατα­πιε­σμέ­νων… Μαζί με τον “Μεξι­κα­νό” Aτα­γουάλ­πα Γιου­πάν­κι οι δύο indios της Ισπα­νό­φω­νης Νέας Ηπεί­ρου γεφύ­ρω­ναν την πίκρα και τον πόνο τους στο Βόρειο με το Νότιο Ημι­σφαί­ριο της στε­νό­μα­κρης Ηπεί­ρου. Η Mercedes Sosa, η Μερ­σέ­ντες του λαού της και όλων των­λα­ών είχε επι­σκε­φτεί πολ­λές φορές την Ελλά­δα. Την θυμό­μα­στε να ξεση­κώ­νει τις πέτρες του Βεά­κειου αμφι­θέ­α­τρου της Κοκ­κι­νιάς, πριν από 25 περί­που χρόνια.

Gracias a la vida… Ο “κλασ­σι­κός” ύμνος στη ζωή, σε στί­χους του κου­βα­νού ποι­η­τή Nicolas Guillien ήταν το σήμα κατα­τε­θέν της φωνής της και της ζωής της. Πάντα χαρού­με­νη, πάντα υπερ­δρα­στή­ρια, παρα­πά­νω από όσο θα τις επέ­τρε­παν λογι­κά τα περισ­σευού­με­να κιλά της… 

Γύρι­σε τον κόσμο και ένω­σε τον ήχο της με τις φωνές των πιο άξιων τρα­γου­δι­στών και τρα­γου­δο­ποιών ανά τον πλα­νή­τη. Πολ­λές φορές την ακού­σα­με μαζί με την Joan Baez αλλά και την δική μας Μαρία Φαραντούρη…

Καλο­τά­ξι­δη…