Κάθε θανα­τη­φό­ρο δυστύ­χη­μα αιφ­νι­διά­ζει και πονά­ει και αυτό το βιώ­νου­με τώρα με την Καίτη…

Πριν απ’ όλους ο Γιάν­νης, ο σύντρο­φός της, ο συνο­δοι­πό­ρος της, ο άνθρω­πός της για τόσες 10ετίες… 

Στα εύκο­λα και στα δύσκο­λα ο Γιάν­νης και η Καί­τη βάδι­ζαν χέρι-χέρι… Όμως αυτή την ώρα, μία μηχα­νή αρκε­τών κυβι­κών άρπα­ξε την Καί­τη και την τίνα­ξε μακριά… 

Το σενά­ριο γνω­στό… Μεθυ­σμέ­νος οδη­γός… Ένας από δεν ξέρω πόσους… ‘Κατα­χτη­τής’ της ασφάλ­του καμα­ρώ­νει για τις επι­δό­σεις του μηχα­νή­μα­τος, που καβα­λά­ει και δοκι­μά­ζει τα όρια του… Η έστω και μικρή πιθα­νό­τη­τα να βλά­ψει ή να αφαι­ρέ­σει ζωές έχει εκδιω­χθεί από το προ­σκή­νιο ενός άγριου και επι­κίν­δυ­νου ατομικισμού… 

Χτες ήταν η σει­ρά της Καί­της… Να φύγει τόσο ξαφ­νι­κά ένας άνθρω­πος γεμά­τος όρε­ξη για ζωή, πλού­σιος σε ενδια­φέ­ρο­ντα, κέφι για τις μικρές απο­λαύ­σεις της καθημερινότητας. 

Μόλις, που είχαν ξανα­ορ­γα­νώ­σει τη ζωή τους στην Αθή­να μετά την τελευ­ταία τους μετα­κό­μι­ση… Άφη­σαν μία όμορ­φη ζωή στο Ρίο και εγκα­τα­στά­θη­καν στην Αθή­να δημιουρ­γώ­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για δια­φο­ρε­τι­κές ικα­νο­ποι­ή­σεις πιο κοντά στον Αρχι­μή­δη, το γιό τους… Με την Μαρία αφο­σιω­μέ­νη στην πανε­πι­στη­μια­κή της καριέ­ρα στην Ιρλανδία… 

Η Καί­τη απο­λάμ­βα­νε την δυνα­τό­τη­τά της να παρα­κο­λου­θεί σινε­μά, θέα­τρο, εκθέ­σεις, συναυ­λί­ες… Η θετι­κή της προ­διά­θε­ση ήταν αρκε­τή για να παρα­κάμ­πτει τα μειο­νε­κτή­μα­τα της Αθή­νας σαν τόπου δια­μο­νής και να τα μετα­τρέ­πει σε ευκαιρίες… 

Ο Γιάν­νης, τα παι­διά της, είναι σίγου­ρα γεμά­τοι από μνή­μες με πολ­λή αγάπη. 

Για την Καί­τη η ‘μετά­βα­ση’ ήταν άχα­ρη αλλά ας κρα­τή­σουν όσοι την αγα­πού­σαν, την ζωντά­νια της, το γέλιο της, τις ατά­κες της, την διά­θε­σή της για καλο­μα­γει­ρε­μέ­νο φαγη­τό, τις ανα­ζη­τή­σεις της στην λογο­τε­χνία, τις κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κές της ανα­ζη­τή­σεις, τις περι­βαλ­λο­ντι­κές της ευαισθησίες.

Αντίο Καί­τη…

Κάθε θανα­τη­φό­ρο δυστύ­χη­μα αιφ­νι­διά­ζει και πονά­ει και
αυτό το βιώ­νου­με τώρα με την Καίτη…

Πριν απ’ όλους ο Γιάν­νης, ο σύντρο­φός της, ο
συνο­δοι­πό­ρος της, ο άνθρω­πός της για τόσες 10ετίες… 

Στα εύκο­λα και στα δύσκο­λα ο Γιάν­νης και η Καίτη
βάδι­ζαν χέρι-χέρι… Όμως αυτή την ώρα, μία μηχα­νή αρκε­τών κυβι­κών άρπα­ξε την
Καί­τη και την τίνα­ξε μακριά… 

Το σενά­ριο γνω­στό… Μεθυ­σμέ­νος οδη­γός… Ένας από δεν ξέρω
πόσους… ‘Κατα­χτη­τής’ της ασφάλ­του καμα­ρώ­νει για τις επι­δό­σεις του μηχανήματος,
που καβα­λά­ει και δοκι­μά­ζει τα όρια του… Η έστω και μικρή πιθα­νό­τη­τα να βλά­ψει ή
να αφαι­ρέ­σει ζωές έχει εκδιω­χθεί από το προ­σκή­νιο ενός άγριου και επι­κίν­δυ­νου ατομικισμού…

Χτες ήταν η σει­ρά της Καί­της… Να φύγει τόσο ξαφ­νι­κά ένας
άνθρω­πος γεμά­τος όρε­ξη για ζωή, πλού­σιος σε ενδια­φέ­ρο­ντα, κέφι για τις μικρές
απο­λαύ­σεις της καθημερινότητας. 

Μόλις, που είχαν ξανα­ορ­γα­νώ­σει τη ζωή τους στην Αθήνα
μετά την τελευ­ταία τους μετα­κό­μι­ση… Άφη­σαν μία όμορ­φη ζωή στο Ρίο και εγκαταστάθηκαν
στην Αθή­να δημιουρ­γώ­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για δια­φο­ρε­τι­κές ικα­νο­ποι­ή­σεις πιο
κοντά στον Αρχι­μή­δη, το γιό τους… Με την Μαρία αφο­σιω­μέ­νη στην πανε­πι­στη­μια­κή της καριέ­ρα στην Ιρλανδία… 

Η Καί­τη απο­λάμ­βα­νε την δυνα­τό­τη­τά της να παρακολουθεί
σινε­μά, θέα­τρο, εκθέ­σεις, συναυ­λί­ες… Η θετι­κή της προ­διά­θε­ση ήταν αρκε­τή για να
παρα­κάμ­πτει τα μειο­νε­κτή­μα­τα της Αθή­νας σαν τόπου δια­μο­νής και να τα μετατρέπει
σε ευκαιρίες… 

Ο Γιάν­νης, τα παι­διά της, είναι σίγου­ρα γεμά­τοι από μνήμες
με πολ­λή αγάπη. 

Για την Καί­τη η ‘μετά­βα­ση’ ήταν άχα­ρη αλλά ας κρατήσουν
όσοι την αγα­πού­σαν, την ζωντά­νια της, το γέλιο της, τις ατά­κες της, την διάθεσή
της για καλο­μα­γει­ρε­μέ­νο φαγη­τό, τις ανα­ζη­τή­σεις της στην λογο­τε­χνία, τις κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κές της ανα­ζη­τή­σεις, τις περι­βαλ­λο­ντι­κές της ευαισθησίες.

Αντίο Καί­τη…