Εφυγε ο Ερίκ Ρομέρ

Πλή­ρης ημε­ρών -σχε­δόν 90 χρό­νων- απε­χώ­ρη­σε από την δρά­ση και την ζωή ο μέχρι την τελευ­ταία του ώρα πολυ-δημιουρ­γός Ερίκ Ρομέρ. Πώς αλλοιώς να χαρα­κτη­ρί­σει κανείς τον πρω­τα­γω­νι­στή και συν­δη­μιουρ­γό του “νέου κύμα­τος” αλλά και των περί­φη­μων ‘Τετρα­δί­ων του Σινε­μά”, τω οποί­ων υπήρ­ξε στρα­τευ­μέ­νος εκδό­της από το 1957 ως το 1963. Την ώρα, που οι φίλοι και συνερ­γά­τες του στη πρω­το­πο­ρεία της ανα­τρο­πής των γαλ­λι­κών κινη­μα­το­γρα­φι­κών πραγ­μά­των, ο Φραν­σουά Τρυ­φώ και ο Ζαν Λυκ Γκο­ντάρ είχαν ήδη ανοί­ξει τα φτε­ρά τους. Ιδιό­ρυθ­μα ρεα­λι­στής και λιτός, εχθρι­κός στα τρυκ και τα εφφέ, ο Ρομέρ απέ­φευ­γε ακό­μη και την μου­σι­κή επέν­δυ­ση των έργων του, που ξεχω­ρί­ζουν για τον συναι­σθη­μα­τι­κό και υπαρ­ξια­κό πλού­το τους. Δάσκα­λος, κινη­μα­το­γρα­φι­στής, κρι­τι­κός, σκη­νο­θέ­της, σενα­ριο­γρά­φος ο Ερίκ Ρομέρ δεν “συντα­ξιο­δο­τεί­ται” ούτε σε προ­χω­ρη­μέ­να γηρα­τειά… “Η πρά­σι­νη ακτί­να” (1966), “Η Πωλίν στην παρα­λία” (1966), “Η συλ­λέ­κτρια” (1967), ” ΄Μία ιστο­ρία για κάθε επο­χή” (τετρα­λο­γία), μερι­κά από ταπολ­λά έργα του. Ο “Τρι­πλός πρά­κτο­ρας”, (2004) βρα­βεύ­τη­κε στο φεστι­βάλ του Βερο­λί­νου. Ηταν τότε, που, όπως δήλω­σε άρχι­σε να σκέ­φτε­ται να απο­συρ­θεί. Δυνα­τό αιρε­τι­κό πνεύ­μα ο Ερίκ σημά­δε­ψε την κουλ­τού­ρα του κόσμου τούτου…