στo
ανοιγο-κλείσιμο των συρταριών της μνήμης μας…
πλάκας τον ‘Αγιο Φεβρουάριο’. Στίχοι γεμάτοι πολιτικο-κοινωνικό συμβολισμό από
τον Μάνο Ελευθερίου, με συγκαλυμμένες αλλά προφανέστατες αναφορές στον πρόσφατο
εμφύλιο…
που την είχαμε προλάβει στις μπουάτ προχουντικά… Όπως π.χ. στο Τετράδιο με τον
Γιώρο Ζωγράφο…
μία αίσθηση μισοπαράνομης μυσταγωγίας, η τέχνη σημάδευε τις νεανικές ψυχές και
επιφόρτιζε με καθήκοντα τις προσδοκίες…
Ο Δήμος Μούτσης είχε ήδη ξεκινήσει
την μουσική του καριέρα πλάι στον Νίκο Γκάτσο, που υπήρξε και ο ‘στιχουργός’
των πρώτων του τραγουδιών… ‘Βρέχει ο Θεός’, ‘Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την
πόρτα’, ‘Πειραιώτισσα’, ‘Σ΄ έβλεπα στα μάτια’, ‘Αύριο πάλι’,
‘Με ένα παράπονο’. Και από τότε η παρουσία του στο Ελληνικό τραγούδι
επιβλήθηκε χάρις και στην συνεργασία με μεγάλους εκτελεστές της εποχής
(Κόκκοτας, Μοσχολιού, Μπιθικώτσης, Μητσιάς).
Ο Δήμος,
λοιπόν κερδίζει την ‘έξωθεν μαρτυρία’ ως τραγουδοποιός, την ίδια ώρα, που η
ποιότητά του ως μουσικού επιβεβαιώνεται από τον Μάνο Χατζηδάκι, που του αναθέτει
την ενορχήστρωση στον δίσκο Έπιστροφή’.
Μία
πρόχειρη αναδρομή στην δισκογραφία του περιλαμβάνει τα έργα: «Συνοικισμός Α», «Μαρτυρίες»,
«Τετραλογία», «Εργατική συμφωνία», «Δρομολόγιο», «Φράγμα»,
«Ενέχυρο», «Να!», «Ταξιδιώτης του παντός», «Για
Πούλημα Λοιπόν!»,
Σε όλα αυτά τα ολοκληρωμένα έργα του
Δήμου υπάρχουν δεκάδες τραγούδια, που αγαπήθηκαν ξεχωριστά από το ευρύτατο
κοινό…
όμως να σημειώσουμε, ότι ο Δήμος Μούτσης, ‘εισβάλλει’ στο χώρο την εποχή, που
οικοδομείται η βάση του λαϊκού έντεχνου και πολιτικού τραγουδιού με ξεχωριστή
επιτυχία και σημαδεύει το πέρασμα στον προσωποκεντρικό τραγούδι με το ‘Φράγμα’
σε στίχους Κώστα Τριπολίτη, το 1981… Και έκτοτε βαδίζει με σταθερότητα τον δικό
του ξεχωριστό ποιοτικό δρόμο.
Φεύγοντας, ο Δήμος σίγουρα γνωρίζει, πως
μας έχει γεμίσει με ήχους, με λόγια, με σκέψεις, με οράματα…
Καλό κατευόδιο φίλτατε Δήμο… Φτώχυνε ο
κόσμος μας, ο μικρός ο μέγας με την αποχώρησή σου…
Αντίο με ένα δικό σου από τα πολλά.