Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη…

(https://www.koutipandoras.gr/article/basilis-rafailidis-min-tarazete-ton-ypno-ton-noikokyraion)

Από­σπα­σμα από το
βιβλίο του Βασί­λη Ραφαη­λί­δη «Καπι­τα­λι­σμός, Η Κρυ­φή γοη­τεία της
Μπουρζουαζίας»

Έτσι που λέτε, η Ελλά­δα είναι μια χώρα με κάρ­γα καλούς
νοι­κο­κυ­ραί­ους, που «έχουν γυναί­κα και παι­διά», πράγ­μα που τους εμποδίζει
να γίνουν πρω­το­πό­ροι και να βγουν από την πεπατημένη.

Λες και οι άλλοι,
που συνε­χώς δια­κιν­δυ­νεύ­ουν, δεν έχουν γυναί­κα και παι­διά, αλλά γάτα και
γατά­κια. Τι να κάνου­με; Εμείς θα συνε­χί­σου­με και χωρίς αυτούς. Οι
πρω­το­πό­ροι δεν θα λεί­ψουν ποτέ από τον κόσμο, ό,τι και να συμβεί.

Δεν έχει καμιά
σημα­σία τι όνο­μα παίρ­νουν κάθε φορά στην ιστο­ρία οι πρω­το­πό­ροι. Οι πρω­το­πό­ροι του
καπι­τα­λι­σμού, αυτοί που τον εδραί­ω­σαν για να μπο­ρούν σήμε­ρα οι καλοί
νοι­κο­κυ­ραί­οι να παρι­στά­νουν εκ του ασφα­λούς και με το αζη­μί­ω­το τους καλούς
νοι­κο­κυ­ραί­ους, ήταν αδέρ­φια μας από ιστο­ρι­κής, αλλά και
ψυχο­λο­γι­κής από­ψε­ως. Οι καλοί νοι­κο­κυ­ραί­οι της επο­χής τους τους κυνήγησαν
άγρια. Και οι λιγό­τε­ρο βάρ­βα­ροι από αυτούς τους θεω­ρού­σαν ρομα­ντι­κούς και
ουτο­πι­στές. Το τι καζού­ρα έφα­γε ο Κολόμ­βος από την άρχου­σα φεουδαρχική
τάξη της επο­χής του δεν λέγε­ται. Αλλά, χωρίς την ανα­κά­λυ­ψη της Αμερικής,
καπι­τα­λι­σμός δεν θα υπήρ­χε, του­λά­χι­στον στη σημε­ρι­νή του μορ­φή. Όχι για­τί η
Αμε­ρι­κή είναι σήμε­ρα η μητρό­πο­λη του καπι­τα­λι­σμού, αλλά διό­τι χωρίς τον
πλού­το που συνέρ­ρευ­σε από το νέο κόσμο στον παλιό, θα ζού­σα­με ίσως ακόμα
υπό φεου­δαρ­χι­κό καθεστώς

Βέβαια, κάπο­τε ο
νέος κόσμος αυτο­νο­μή­θη­κε από τους γέρους Ευρω­παί­ους γονείς του. Όλα τα παιδιά
φεύ­γουν κάπο­τε από το σπί­τι τους και κάνουν δικό τους νοι­κο­κυ­ριό. Οι
πρω­το­πο­ρί­ες που κινούν την ιστο­ρία, συνε­χώς ανα­νε­ώ­νο­νται και συνεχώς
δια­φο­ρο­ποιού­νται. Εμείς οι κομου­νι­στές δεν διεκ­δι­κή­σα­με ποτέ για τον
εαυ­τό μας τον τίτλο του μονα­δι­κού πρω­το­πό­ρου στην ιστο­ρία αν και πολλοί
από μας έχουν την ηλί­θια τάση να πιστεύ­ουν πως, πριν από μας ο κόσμος
μπου­σου­λού­σε ως νήπιο μόνο και μόνο για­τί λεί­πα­με εμείς ενώ, αν
εξα­φα­νι­στού­με εμείς, ο κόσμος θα χάσει ορι­στι­κά και αμε­τά­κλη­τα τους
πρω­το­πό­ρους του. Είναι ίδιον των ηλί­θιων να νομί­ζουν πως είναι
ανα­ντι­κα­τά­στα­τοι, χωρίς να παίρ­νουν υπό­ψη πως τα νεκρο­τα­φεία είναι γεμάτα
ανα­ντι­κα­τά­στα­τους, όπως έλε­γε ο Κλε­μαν­σό. Εν πάση περι­πτώ­σει, στην πορεία
μας προς τα μπρος πρέ­πει να συνυ­πο­λο­γί­ζου­με και τη φύρα από την
αρι­στε­ρή εκδο­χή της βλα­κεί­ας, ου μην αλλά και της αριστερής
αγραμ­μα­το­σύ­νης. Και δεν υπάρ­χει μεγα­λύ­τε­ρη αρι­στε­ρή βλα­κεία από αυτή που
θεω­ρεί τον καπι­τα­λι­σμό εξ υπαρ­χής και εξ ορι­σμού εχθρό της κοινωνικής
ανάπτυξης.

Βρε ηλίθιοι,ο πολι­τι­σμός εντός του οποί­ου ζεί­τε είναι καπι­τα­λι­στι­κός. Ο σιδη­ρό­δρο­μος, το ατμόπλοιο,το αυτοκίνητο,
το αερο­πλά­νο, το τηλέ­φω­νο, ο ασύρ­μα­τος, το ραδιόφωνο,
οι ακτί­νες Ρέντ­γκεν, η ιατρι­κή τεχνο­λο­γία, ο
 κινη­μα­το­γρά­φος, η διά­σπα­ση του ατό­μου, ο φωνογράφος,
η ηλεκτρογεννήτρια,ο ηλε­κτρι­κός λαμ­πτή­ρας, η τηλεόραση,
το βίντεο, οι ακτί­νες λέιζερ,
το κόμπακτ-ντισκ πλέ­γιερ, το μικρο­τσίπ, ο κομπιούτερ,όλα αυτά και χιλιά­δες άλλα εφευ­ρέ­θη­καν και μπή­καν στη ζωή μας για να
την ευκο­λύ­νουν  (μερι­κοί ανί­α­τα ηλί­θιοι και βαθύ­τα­τα συντη­ρη­τι­κοί λένε για να τη δυσκολέψουν)υπό καπι­τα­λι­στι­κό κοι­νω­νι­κό καθεστώς.

Ο πολι­τι­σμός που δημιούρ­γη­σε ο καπι­τα­λι­σμός είναι εντε­λώς μεγα­λειώ­δης.
Σου κόβε­ται η ανά­σα μπρο­στά στα κολο­σιαία επι­τεύγ­μα­τά του.
Ο  καπι­τα­λι­σμός απε­λευ­θέ­ρω­σε, με έναν εντε­λώς πρω­τό­φα­ντο στην
ιστο­ρία τρό­πο, τις παρα­γω­γι­κές και δημιουρ­γι­κές δυνά­μεις του
ανθρώπου. 

Εμείς οι μαρ­ξι­στές, όμως, πιστεύ­ου­με πως δεν απελευθερώθηκαν
όλες οι δυνά­μεις που θα μπο­ρού­σαν να απε­λευ­θε­ρω­θούν κάτω από τις σημερινές
συν­θή­κες ανά­πτυ­ξης. Δεν μπή­καν όλοι οι άνθρω­ποι στην παρα­γω­γή, δεν
αξιο­ποι­ή­θη­καν όλα τα ταλέ­ντα, δεν κηρύ­χτη­κε «γενι­κή επι­στρά­τευ­ση» για
την παρα­πέ­ρα ανά­πτυ­ξη του πολιτισμού.

Ο μαρ­ξι­σμός και ο
κομου­νι­σμός που αυτός συνε­πά­γε­ται, δεν «σκο­τώ­νουν» τον καπιταλισμό,
αντί­θε­τα τον σέβο­νται απε­ριό­ρι­στα θεω­ρώ­ντας τον άμε­σο πρό­γο­νο. Απλώς,
προ­σπα­θούν να βγά­λουν την κοι­νω­νία από τα αδιέ­ξο­δα που δημιούργησε
ο καπι­τα­λι­σμός, σε μια δεδο­μέ­νη στιγ­μή της καλ­πα­στι­κής του ανά­πτυ­ξης. Ο
κομου­νι­σμός δεν είναι το αντί­θε­το του καπι­τα­λι­σμού, είναι η συνέ­χεια του
καπι­τα­λι­σμού. Παίρ­νει τα κοι­νω­νι­κά πράγ­μα­τα εκεί που τα αφή­νει ο
καπι­τα­λι­σμός και τα ανα­πτύσ­σει παρα­πέ­ρα. Του­λά­χι­στον έτσι πιστεύ­ει ο
μαρ­ξι­σμός του Μαρξ κι όχι ο μαρ­ξι­σμός του μπα­κά­λη της γει­το­νιάς μου που
συμπα­θεί, λέει, το ΚΚ, έτσι για­τί του φαί­νε­ται συμπαθητικό.

Ως πότε λοι­πόν θα στη­ρί­ζου­με τον αγώ­να μας στα συναι­σθή­μα­τα; Το
μυα­λό για­τί το ’χου­με; Για να συντάσ­σου­με ωραί­ους λόγους κατά τις
προ­ε­κλο­γι­κές περιό­δους; Εδώ εξα­ντλεί­ται ο αγώ­νας μας ως πρω­το­πό­ρων; Ω,
γέρο-Κάρο­λε, που ’σαι να δεις τα «παι­διά» σου! Τα
μισά γεν­νή­θη­καν ελατ­τω­μα­τι­κά. Και πολύ συναισθηματικά!