χρέος, που είναι κοινό για όλους μας…. Οσοι μεγαλώσαμε με τα ακούσματα της ξεχωριστής
φωνής του Γιάννη Βογιατζή με το χαρακτηριστικό ηχόχρωμα… Ατέλειωτος κατάλογος
οι επιτυχίες του, που τραγουδήθηκαν με πολύ κέφι και νοσταλγία από τους ακροατές
τους…
Ο Μήτσος βέβαια είπε την …κακία του… Δεν τον μνημονεύσαμε, δήθεν, γιατί ήταν γνωστός Παναθηναϊκός, που έχει τραγουδήσει τον ύμνο του
Παναθηναϊκού… Κακίες… Θα του αποδείξουμε το αντίθετο βάζοντας την κλασσική εκτέλεση
του Γιάννη στο τέλος της ανάρτησης! Ολυμπιακή ανωτερότητα…
σε πρώτη version o Γιάννης Βογιατζής είναι αναρίθμητα.
Στη μνήμη του τροβαδόρου που αναχώρησε για το επέκεινα
προχθές θα θυμίσουμε δύο κορυφαίες μοναδικές εκτελέσεις.
Εκείνες από το φίλμ του 1960 “Ερόικα”
του Κακογιάννη σε μουσική του Αργύρη Κουνάδη.
και το “Βάλς της Μόνικας” βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα
του Κοσμά Πολίτη μια ιστορία τύπου Bildungsroman* που στην οθόνη αγγίζει τα
όρια του Science Fiction σε καλλιτεχνική διεύθυνση του Γ. Τσαρούχη.
Πίσω από την ιστορία της Eroica βρίσκεται η ανέφικτη
ιδανική αγάπη η ομηρική Ιλιάδα στα πλαίσια του τρωικού μύθου, στον οποίο
παραπέμπει έμμεσα ο τίτλος του μυθιστορήματος, ενώ πίσω από τους ήρωες
«στέκονται σαν σκιές οι μυθικές μορφές» του Αχιλλέα, του Πάτροκλου, της Ελένης
και άλλων ομηρικών ηρώων.
στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1961. Δεν πήγε καθόλου καλά στις αίθουσες έφταιξε
βέβαια που ήταν στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους αλλά και ότι την χρονιά
εκείνη προβλήθηκαν αριστουργήματα όπως η “Αλίκη στο Ναυτικό” ή το
“Μάνα μου παραστράτησα”.
Αντίο Γιάννη Βογιατζή θα θυμόμαστε τις καλπάζουσες
οκτάβες σου αγναντεύοντας τον ουρανό που τραγούδησες τον πάντα φωτεινό , έναν
ουρανό μ΄αστέρια…
* σ.σ. Πιερ ντε Μπαν.
Τα Bildungsroman και Erziehungsroman είναι γερμανικοί
όροι που σημαίνουν «μυθιστόρημα διάπλασης» ή «μυθιστόρημα μαθητείας». Το θέμα
των εν λόγω μυθιστορημάτων είναι η διαμόρφωση του πνεύματος και του χαρακτήρα
του πρωταγωνιστή, καθώς μέσα από διάφορες εμπειρίες —και συχνά μέσα από μια
πνευματική κρίση— περνά από την παιδική ηλικία στην ωριμότητα, ένα στάδιο στο
οποίο συχνά συνειδητοποιεί κανείς την ταυτότητα και το ρόλο του στον κόσμο.