Αποχαιρετάμε τον Μάριο Βίττι

Όπως δια­βά­ζου­με στην wikipedia …Η ελλη­νι­κή λογοτεχνία
χρω­στά στον Βίτ­τι τη δεύ­τε­ρη γέν­νη­ση του παλαιό­τε­ρου κει­μέ­νου του σύγχρονου
Ελλη­νι­κού Θεά­τρου (ο διά­λο­γος του Νικο­λά­ου Σοφια­νού), του θρη­σκευ­τι­κού δράματος
Ευγέ­να – (Βενε­τία 1646) του Θεό­δω­ρου Μον­τσε­λέ­ζε από τη Ζάκυν­θο, καθώς και δύο τόμων
κει­μέ­νων του Ανδρέα Κάλ­βου. Ο Βίτ­τι ανα­κά­λυ­ψε και έκα­νε γνω­στό το βιβλίο ενός
ανώ­νυ­μου Έλλη­να συγ­γρα­φέα, που δημο­σιεύ­θη­κε στη Βρα­ΐ­λα της Ρου­μα­νί­ας το 1870,
με τίτλο Η Στρα­τιω­τι­κή ζωή εν Ελλά­δι). Υπήρ­ξε πρό­ε­δρος της ‘Ιτα­λι­κής Ενωσης
για τις νεο­Ελ­λη­νι­κές σπουδές’. 

Υπη­ρέ­τη­σε την
γλώσ­σα μας σε ανώ­τα­τα εκπαι­δευ­τι­κά ιδρύ­μα­τα της Ιτα­λί­ας (Νάπο­λη, Παλέρμο
Τοσκά­νη), του Παρι­σιού, της Θεσ­σα­λο­νί­κης, της Κύπρου… 

Το βιβλίο του: ‘η
Ιστο­ρία της Νεο­ελ­λη­νι­κής Λογο­τε­χνί­ας’ απο­τε­λεί μνη­μειώ­δες έργο αναφοράς,
δια­δε­δο­μέ­νο και χρη­σι­μο­ποιού­με­νο στον Ακα­δη­μαϊ­κό Χώρο. 

Τιμά­με τον αποχωρήσαντα,
πλή­ρη ημε­ρών, παρ’ολίγον αιω­νό­βιο, Κωνταντινοπολίτη!