Δεν μας βγαίνει… - Φαιακία

Δεν μας βγαίνει…

Κανο­νι­κά θάπρε­πε να
πού­με ένα …
Θεός’ σχω­ρέ­στον… Είθι­σται η ανα­φώ­νη­ση αυτής της έκφρα­σης όταν
κάποιος απο­χαι­ρε­τά­ει τον …μάταιο τού­το κόσμο… Λένε επί­σης μερι­κοί:
ο νεκρός
δεδι­καί­ω­ται
. Για να δηλώ­σουν έτσι, πως ό,τι και αν έκα­νε ο απο­δη­μή­σας, πάει…συχωρεμένος…

Ούτε αυτό μας βγαίνει…
Είναι δύσκο­λο όταν μεγά­λω­σες και έζη­σες σε έναν τόπο, που η Αμε­ρι­κά­νι­κη κυριαρχία
εκφρά­στη­κε με τον πιο κυνι­κό, χυδαίο και απρο­κά­λυ­πτο τρό­πο… Το ‘στρα­τη­γέ μου,
ιδού ο στρα­τός σου
’ συμ­βο­λί­ζει και εκφρά­ζει όλη την ουσία της μετεμφυλιακής
πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας στην χώρα… Εως και τώρα, όπως είναι προ­φα­νές, που …είμα­στε η Δύση κατά την πρωθυπουργική
ρήση.

Ο Χέν­ρυ είχε το
ταλέ­ντο να συμπυ­κνώ­νει στην μορ­φή του σαν περ­σό­να αλλά και στον λόγο του όλον
αυτό τον εξου­σια­στι­κό δεσποτισμό…

Ελλη­νες και Κύπριοι
έχουν ιδιαί­τε­ρους λόγους να τον θυμώ­νται… Αλλά για να είμα­στε τίμιοι: Ο Χέν­ρυ σχεδίασε…
Την βρώ­μι­κη δου­λειά την έκα­ναν οι ‘εθνι­κό­φρο­νες’ υπερ­πα­τριώ­τες πρά­κτο­ρες χουνταίοι.

Και νάμα­στε μόνον εμείς… Η Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή έχει ‘απο­λαύ­σει’ δεκά­δες εμπνεύ­σεις του… Με κορυ­φαία ίσως αυτήν της Χιλής το 1973. 

Πρέ­πει όμως να του
ανα­γνω­ρί­σου­με, ότι στα βαθιά του γερά­μα­τα επέ­δει­ξε σωφρο­σύ­νη στα πολε­μι­κά τη
Ουκρα­νί­ας, θυμί­ζο­ντας στα ομο­ε­θνή του ‘γερά­κια’ το εύρος των συνε­πειών μίας ενδεχόμενης
πυρη­νι­κής σύγκρουσης

Πάντως, αν ο Θεός συγχωρέσει
τον Χέν­ρυ, μην φοβό­μα­στε τίπο­τε εμείς οι απλοί, συνή­θεις αμαρτωλοί…

 

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted