Δύσκολοι καιροί για ανθρώπους…

Γενι­κά, τα πολ­λά τελευ­ταία χρό­νια είναι κομ­μα­τά­κι δύσκο­λο να είσαι
Αφγα­νός… Και είναι πολύ πιο δύσκο­λο να είσαι γυναί­κα… Και ίσως τού­τες οι ώρες
να είναι από τις πιο δύσκο­λες, για μία νεα­ρή φοι­τή­τρια που ζει κάπου κρυμ­μέ­νη στην
Καμπούλ. Δια­βά­στε την επι­στο­λή της αφού προ­ε­τοι­μά­σε­τε το στο­μά­χι και τα νεύ­ρα σας.

👉«Είναι η έβδο­μη ημέ­ρα από την κατάρ­ρευ­ση της χώρας, ο πρόεδρος
δρα­πέ­τευ­σε και οι Ταλι­μπάν, για άλλη μια φορά, ήρθαν στην εξουσία.

Έχου­με μεί­νει πίσω.

Ο φόβος με έχει κατα­λά­βει και όσο περ­νούν οι μέρες, μπο­ρώ να
νιώ­σω πώς η ελπί­δα σβή­νει από μέσα μου. Τη θέση της παίρ­νει η απο­γο­ή­τευ­ση. Το
μόνο που μπο­ρώ να δω είναι σκο­τά­δι, αβε­βαιό­τη­τα και ένα όχι και τόσο λαμπρό
μέλλον.

Σίγου­ρα θα πεθά­νω. Έχω λόγους να το πιστεύω…

Έτσι αισθά­νε­σαι όταν αυτοί που φοβά­σαι κατα­λαμ­βά­νουν τη χώρα.

Φαντα­στεί­τε να βρί­σκε­στε σε έναν μακρύ δρό­μο, χωρίς τέλος, με
μου­ντό και­ρό. Μόνοι.

Έχω βρει πολ­λά εμπό­δια στη ζωή μου, πολ­λά από τα οποία δεν θα
μπο­ρού­σε να ξεπε­ρά­σει ένα κορί­τσι. Θα μπο­ρού­σα να τα πάω παρα­κά­τω, αλλά…

Έι κόσμε, σε νοιά­ζει τι συμ­βαί­νει εδώ; Έχου­με σημα­σία για εσάς;
Μας βλέπετε;

Για όσους ακού­νε, για όσους ενδια­φέ­ρο­νται, το γρά­φω αυτό. Το λέω
αυτό.

Εδώ υπο­φέ­ρου­με, μένου­με πίσω.

Το να ζεις με τον φόβο ισο­δυ­να­μεί με θάνα­το. Είναι χειρότερα.

Αν μας ακού­τε, βοη­θή­στε μας. Βοη­θή­στε μας να επι­βιώ­σου­με και για
ακό­μη μια φορά να δού­με τον ήλιο να ανα­τέλ­λει, πιο δυνα­τό από πριν.

Θέλου­με πίσω τη χώρα μας. Θέλου­με οι άνθρω­ποί μας να ζουν όπως
θέλουν, όπως τους αξίζει.

Πεί­τε στις χώρες σας να στα­μα­τή­σουν τον πόλε­μο – ο πόλε­μος είναι
άσχη­μος, έχει βρώ­μι­κο πρό­σω­πο, δεν έχει νικη­τή. Η καρ­διά είναι πολύ μικρή για
να αντέ­ξει τον πόλε­μο, για να αντέ­ξει τις συνέ­πειές του.

Είμα­στε ο καρ­πός του πολέ­μου, μερι­κά νεα­ρά κορί­τσια πνί­γο­νται σε
αβε­βαιό­τη­τες, φόβο, αμφι­βο­λί­ες… ψάχνου­με κάποιον να μας βοη­θή­σει να
επι­βιώ­σου­με. Κοι­τά­ζου­με τις οικο­γέ­νειές μας και κλαί­με για­τί δεν μπο­ρού­με να
κάνου­με τίποτα.

Κοι­τά­με τον ουρα­νό και ανα­ρω­τιό­μα­στε: ‘μας βλέ­πε­τε; θα μας
βοη­θή­σε­τε; Μπο­ρού­με να ελπίζουμε;’

Έι κόσμε, εσείς που ζεί­τε εκεί έξω. Σας ζηλεύω…

Κοι­τάξ­τε μας. Είχα τόσο μεγά­λα όνει­ρα, να βοη­θή­σω τους άλλους,
και τώρα ανα­ζη­τώ βοήθεια.

Αυτός είναι ο πόλε­μος. Θα μπο­ρέ­σω ποτέ να πω: ‘Τα καταφέραμε;’
Μπο­ρού­με να τα καταφέρουμε;»