Η ‘μήνις’ του Θεού ενώνει τους ανθρώπους - Φαιακία

Η ‘μήνις’ του Θεού ενώνει τους ανθρώπους

Οι μετα­σει­σμι­κές εικό­νες στην
Νοτια­να­το­λι­κή Μικρά Ασία ξεπερ­νούν τα όρια της ανο­χής στον πόνο και την φρίκη.
Ο αριθ­μός των νεκρών ανε­βαί­νει εκθε­τι­κά. Οι δια­σώ­σεις ελά­χι­στες μπρο­στά στον
τερά­στιο αριθ­μό των παγι­δευ­μέ­νων. Όταν θα στα­μα­τή­σει κάθε προ­σπά­θεια ανεύρεσης,
μάλ­λον θα σοκα­ρι­στού­με από τους αριθ­μούς του τελι­κού απολογισμού…

Τώρα, λοι­πόν μπρο­στά στην βασα­νι­στι­κή εξόντωση
δεκά­δων χιλιά­δων ανθρώ­πι­νων ζωών, οι επι­ζώ­ντες απο­κτούν συνεί­δη­ση των ανθρώπινων
ορί­ων και υιο­θε­τούν το απλό και εντε­λώς λογι­κό: η ισχύς εν τη ενώσει…

Ετσι γεν­νιέ­ται ένα τσουνάμι
 συμπα­ρά­στα­σης που σαρώ­νει στο πέρα­σμά του
συμ­βα­τι­κό­τη­τες, εγκα­τα­στη­μέ­να έξω­θεν μίση, προ­κα­τα­λή­ψεις και ιδε­ο­λη­ψί­ες… Αρχίζει,
λοι­πόν, ένας σκλη­ρός, ηρω­ι­κός αν και άνι­σος αγώ­νας υπε­ρά­σπι­σης της ζωής του ‘άλλου’
σαν να είναι η δική σου ή του δικού σου. Τα σύνο­ρα γίνο­νται πολύ λίγα για να
καθη­λώ­σουν τον συναι­σθη­μα­τι­κό χεί­μαρ­ρο ανθρω­πιάς, ανι­διο­τέ­λειας, αυταπάρνησης…

Οι ντό­πιοι, τα θύμα­τα, οι βυθι­σμέ­νοι στον
υπέρ­τα­το πόνο και απελ­πι­σία αγκα­λιά­ζουν τους αλλο­δα­πούς εθε­λο­ντές και  βρω­ντο­φω­νά­ζουν τη μεγά­λη αλή­θεια: οι λαοί δεν έχουν τίπο­τε να χωρί­σουνΕυχα­ρι­στού­με
αδέλ­φια
!!!

Θερ­μή, θερ­μό­τα­τη η υπο­δο­χή της ΕΜΑΚ,
που έχει ήδη να επι­δεί­ξει ευά­ριθ­μες δια­σώ­σεις και συνε­χί­ζει… Εδώ είναι
αυτοί, που τους απει­λού­με με νυχτε­ρι­νή επί­θε­ση
έγρα­ψαν πολ­λοί Τούρ­κοι στα
κοι­νω­νι­κά μέσα δικτύωσης…

Ανοι­ξε δίο­δος και στα σύνορα
Τουρ­κί­ας-Αρμε­νί­ας με απαί­τη­ση των παρα­συ­νό­ριων και από τις δύο πλευ­ρές για το
πέρα­σμα ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας. Ηταν κλει­στή 35 χρόνια… 

Επρε­πε να κάνει το ‘θαύ­μα’
του ο κατα­χθό­νιος Εγκέ­λα­δος… Να ξεσκί­σει την επέν­δυ­ση την φτιαγ­μέ­νη με
εθνι­κι­στι­κές ανοη­σί­ες και παρα­λο­γι­σμούς για να φανεί από κάτω ατό­φια η
ανθρώ­πι­νη ψυχή… Χωρίς εκτρο­πές και διαταραχές…

Ιδιο το δρά­μα και στην γει­το­νι­κή του
επί­κε­ντρου Συρία αλλά η ‘πολι­τι­σμέ­νη’ Ευρώ­πη και οι ΗΠΑ παρε­μπο­δί­ζουν την
απο­στο­λή βοή­θειας… Τιμω­ρούν, δήθεν τον Ασσαντ, οι αθε­ό­φο­βοι και αφή­νουν τα
ερεί­πια να δια­γρά­φουν ανθρώ­πι­νες ζωές… Ευτυ­χώς, που πολ­λά κοι­νω­νι­κά κινή­μα­τα έχουν
πάρει πρω­το­βου­λί­ες και ξεπερ­νούν -όσο είναι δυνα­τόν- τα εμπό­δια της φιλελεύθερης
πολι­τι­κά­ντι­κης σκοπιμότητας. 

Και αύριο;;; Αύριο τι θα γίνει; Θα ρωτή­σουν οι σκε­πτι­κι­στές και οι
κομφορμιστές…

Τί θα γίνει αύριο θα εξαρ­τη­θεί από την
πολι­τι­κή ωρι­μό­τη­τα και δύνα­μη των λαών… ΤΟ πλη­σί­α­σμα μετά των καταστροφικό
σει­σμό στο Ισμίτ το 1999 χάθη­κε στην δια­δρο­μή των κρα­τι­κών αντα­γω­νι­σμών και των
Ιμπε­ρια­λι­στι­κών σχε­δί­ων για έλεγ­χο της περιο­χής και γερές εξο­πλι­στι­κές μπά­ζες… Χάθηκε,
κυρί­ως, για­τί οι αντι­ϊ­μπε­ρια­λι­στι­κές φιλει­ρη­νι­κές δυνά­μεις ήταν αδύ­να­μες και
από τις δύο πλευρές… 

Με αυτή την έννοια ούτε σήμε­ρα είμαστε
αισιό­δο­ξοι… Οι εκα­τέ­ρω­θεν εθνι­κι­στές ακό­μη και την ώρα της υπέρ­τα­της δοκιμασίας
δεν παρα­λεί­πουν να θυμί­ζουν αίτια και αφορ­μές για συντή­ρη­ση εχθρότητας…

Μπερ­δεύ­ο­ντας, είτε συνει­δη­τά είτε από
βλα­κεία και αμά­θεια την φυσιο­λο­γι­κό πατριω­τι­σμό με τον παρά­λο­γο και αφύ­σι­κο εθνικισμό,
που έντε­χνα καλ­λιερ­γεί­ται και συντη­ρεί­ται από αιώ­νων, κηρύσ­σουν ακό­μη και αυτές
τις ώρες το μίσος… 

Αύριο θα είναι ακό­μη πιο δύσκο­λα… Η ‘πολι­τι­κο­ποί­η­ση’
των πολι­τών δηλα­δή η άνο­δός τους σε επί­πε­δο ενερ­γού δια­χει­ρι­στή της ζωής τους είναι το μεγά­λο χρέ­ος εξαι­τί­ας της πολύ μεγά­λης δυσκο­λί­ας…  

Τίπο­τε δεν πάει χαμέ­νο… Η αλληλεγγύη
είναι υπέρ­τα­τη ανθρώ­πι­νη, ανθρω­πι­στι­κή αρε­τή, που προ­ά­γει την πολιτική
ωρί­μαν­ση. Αυτά, που γίνο­νται τού­τες τις ώρες της συνα­δέλ­φω­σης πάνω από τα ερείπια
είναι μία κατά­θε­ση στην υπό­θε­ση της κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης…   

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted